Είναι δύσκολες εποχές για δικαιώματα. Πανευρωπαϊκά –αν όχι παγκόσμια- κυβερνήσεις πετάνε στον κάλαθο των αχρήστων κεκτημένα δικαιώματα, γυρνώντας κοινωνίες δεκαετίες πίσω. Η ελληνική κυβέρνηση, που την περασμένη εβδομάδα, έφτασε στο μέσο της τετραετίας έχοντας διανύσει τρομερά δύσβατο δρόμο, ψηφίζοντας νόμους μακριά από τις ιδέες της αριστεράς, εις βάρος των λαϊκών τάξεων, μετρώντας απώλειες, κάνοντας λάθη και πισωπατήματα, έχει αφήσει και μια σπάνια παρακαταθήκη διασφάλισης δικαιωμάτων –ορισμένες φορές χωρίς τη στήριξη του κυβερνητικού εταίρου, των ΑΝΕΛ, που ακόμα δεν έχουν επηρεαστεί στο ελάχιστο από αυτή τη συγκυβέρνηση σε αυτό τον τομέα. Λίγα παραδείγματα αρκούν: νόμος για την ιθαγένεια, επέκταση συμφώνου συμβίωσης, νόμος για την ανέγερση τεμένους, νόμος για την καύση νεκρών. Την περασμένη βδομάδα, κατατέθηκε τροπολογία του υπουργείου Δικαιοσύνης που αφορούσε την τουρκική μειονότητα της Θράκης, την οποία για άλλη μια φορά οι ΑΝΕΛ θα καταψήφιζαν. Η μείζονα αντιπολίτευση έσπευσε να δημιουργήσει πολιτικό γεγονός. Από κοντά και η Δημοκρατική Συμπαράταξη. Η στάση αυτή έδωσε την αφορμή για να γραφτούν πλείστα άρθρα και σχόλια περί απώλειας δεδηλωμένης, κανένα από τα οποία δεν μίλησε για απώλεια της πολιτικής μπροστά στη μικροπολιτική. Ήδη κατατέθηκε το νομοσχέδιο για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, ένα νομοσχέδιο που παρότι περιλαμβάνει άρθρα αντίθετα με τους αγώνες και τις θέσεις της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, αναγνωρίζει για πρώτη φορά δικαιώματα στους τρανς. Η μη υπερψήφιση του νομοσχεδίου και από μέρος της αντιπολίτευσης μπορεί να σημαίνει πως το νομοσχέδιο δεν θα αποκτήσει τη σφραγίδα του κράτους και επομένως η τρανς κοινότητα θα συνεχίσει να είναι αόρατη. Ήδη το Ποτάμι και η ΔΗΜΑΡ, ύστερα από πιέσεις της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, δήλωσαν πως θα πουν ναι στο νόμο. Το σίγουρο είναι ότι αυτός ο τακτικισμός δεν θα προκαλέσει πολιτική κρίση, αλλά κρίση δικαιωμάτων.
