Την περασμένη Τρίτη, έφυγε για το μεγάλο ταξίδι ο Τζότζος, που το όνομά του κι η ταβέρνα του έγραψαν ιστορία στη νυχτερινή ζωή της Θεσσαλονίκης. Άνθρωπος της πιάτσας, αριστερός, αθυρόστομος, ντόμπρος και γλεντζές, θα μας θυμίζει εκείνες νύχτες που δε θέλαμε ποτέ να ξημερώσει! Το παρακάτω κείμενο από το περιοδικό parallaxi, περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο εκείνη την εποχή που σφραγίστηκε από το ξενυχτάδικο του Τζότζου:
«Για πολλές δεκαετίες οι ταβέρνες της Άνω Πόλης και των κάστρων υπήρξαν μυθικές. Η Δόμνα, το Μακεδονικό, ο Τζότζος το παλιό καπηλειό του Πλασταρά. Ο Τζότζος δεν είναι απλά μια ταβέρνα για όσους την έζησαν, είναι μια εμπειρία σκαρφαλωμένη σε ένα γκρέμνι στη περιοχή που χαρακτηρίζεται ως Τσαούς Μοναστίρ ή κατά κόσμον Μονή Βλατάδων, στη μέσα πλευρά των Κάστρων στην Άνω Πόλη. Βγαίνοντας σε χτυπούσε πάντα ένα καθαρό αεράκι που έδιωχνε την κάπνα, φερμένο λες από τον Όλυμπο, που έκλεβε το βλέμμα απρόσκοπτα απέναντι. Η ταβέρνα ήταν δημιούργημα του θρυλικού αριστερού Βαγγέλη Καφετζίδη. Κάτω ταβέρνα, πάνω το σπίτι του. Οι δυο του γιοι, ο Τζότζος και ο Λευτέρης, ανέλαβαν να συνεχίσουν. Ο Τζότζος απολύθηκε από το στρατό το 1961 και άρχισε να δουλεύει στην εβραϊκή οικογένεια Μπενσουσάν, στα Άνω Λαδάδικα. Χαρακτηρισμένος αριστερός, δεν ένοιωθε ποτέ ασφαλής, ενώ η Ασφάλεια πρόσταζε στον Μπενσουσάν να τον απολύσει, όμως συνέχιζε τη ζωή του και σήμερα θυμάται τα θρυλικά πάρτι με τη νεολαία της ΕΔΑ στα τέλη του 50. Η αριστερή στάμπα στην οικογένεια τους κυνηγούσε. Ήταν και η συγγένεια με έναν αδερφό της μάνας τους, πολύ σπουδαγμένο άνθρωπο, καθηγητή Πανεπιστημίου στην Τασκένδη που έβγαζε μάτι. Οι ίδιοι δεν το έκρυψαν ποτέ άλλωστε, εξορίζοντας ακόμα και τα αναψυκτικά τύπου cola, ως δείγματα του καπιταλισμού, από το μενού. Το μαγαζί πέρασε στα χέρια των παιδιών στις αρχές της δεκαετίας του εξήντα και οι επισκέψεις της αστυνομίας πύκνωσαν. Τη βδομάδα 4 φορές ήμουν στα δικαστήρια, μου λέει ο Τζότζος σήμερα. Νάναι καλά μια δικηγόρος, η κ. Όλγα Τσικόνη από το Μεσσολόγγι, που αγάπησε το μέρος και έφερε σιγά-σιγά και δικαστές και δικηγόρους και με γνώριζαν πια και δεν με κυνηγούσαν. Στέκι των πιο ψαγμένων ψυχών της πόλης, αριστερών, διανοούμενων, φοιτητών που ήθελαν να μυηθούν στη μαγεία του, αλλά και διάσημων θαμώνων που ερχόταν εδώ πάντα συνοδευόμενοι από γνωστές παρέες. Ο ορισμός της έννοιας κουτούκι, χαμένος πάντα πίσω από την κάπνα που μερικές φορές σε κατάπινε ολόκληρο. Είναι χαρακτηριστικό ότι η κάπνα και η λίγδα κολλούσε στα τραπέζια αλλά κυρίως στα τζάμια της πίσω τζαμαρίας που μερικές φορές νόμιζες ότι δεν καθαρίστηκαν ποτέ. Στα τραπέζια του Τζότζου κάθισαν μυθικοί άνθρωποι. Από το Βαμβακάρη και τον Παγιουμτζή, το Λάφκα, τον Μπιθικώτση, το Θεοδωράκη, το Χατζιδάκι, το Λοϊζο, το Μητροπάνο, τον Καμπουρέλο. Ο Τζότζος είναι κάθε νύχτα εκεί. Μέχρι το ξημέρωμα. Γνωρίζει τους πάντες και τα πάντα. Είναι θρύλος. Τον χαιρετούν όλοι με αγάπη. Και του αναγνωρίζουν το μοναδικό ύφος και το αθυρόστομο στόμα που μιλά σε όλους, από διάσημους μέχρι τους πιο άγνωστους. Η κομπανία του μαγαζιού έπαιζε ασταμάτητα λαϊκά και ρεμπέτικα καθώς τα γκαρσόνια σέρβιραν τα τηγανητά του εδέσματα και τις περίφημες ρετσίνες που ο ιδιοκτήτης προμηθεύονταν από την Καρδίτσα και εξού έμεινε η θρυλική ατάκα, “πιάσε μια Καρδίτσα”. Τα γλέντια κρατάνε μέχρι το πρωί. Η γειτονιά, παρότι δεν ησυχάζει ποτέ, τον αγαπά πολύ και δεν διαμαρτύρεται για το χαμό που γίνεται. Οι αστυνομικοί συνεχίζουν να έρχονται κατά καιρούς και ο Τζότζος που έχει συνηθίσει τις επισκέψεις τους λέει: Άμα θέλετε να βρείτε καμιά γυναίκα καθίστε, τίποτε άλλο δεν θα βρείτε εδώ. Οι τσαμπουκάδες και τα σπασίματα δεν λείπουν πλάι στις πενιές. Ένα βράδυ στα τέλη του ‘90 ξεσπά ένας καβγάς από το τίποτε, ένα μπουκάλι προσγειώνεται σε ένα κεφάλι και ένας θαμώνας πέφτει νεκρός. Λυπήθηκα πολύ αλλά πήγαινε γυρεύοντας, λέει σήμερα. Κάθε μέρα έσκαγαν μύτη στο μαγαζί νέα πρόσωπα. Νέα παιδιά που είχαν ακούσει το θρύλο του. Μουσικοί που ήθελαν να κοινωνήσουν το κλίμα, φοιτητές, τουρίστες, Αθηναίοι. Τα πρόσωπα τους φώτιζαν τα λευκά λαμπατέρ με τα κρόσια που από την κάπνα είχαν κιτρινίσει, στα πόδια τους βουνό τα γαρίφαλα. Η κάπνα ήταν τόσο χαρακτηριστική που οι κυρίες αέριζαν για μέρες τα ρούχα μετά. Τα καλοκαίρια δέσποζε το μικρό μπαλκόνι με τις χρωματιστές λάμπες που συναντούσες ωραία ζευγαράκια που προτιμούσαν τη ρομαντζάδα από την καπνίλα του χειμώνα. Κάποια στιγμή ο Τζότζος κλείνει, είχε πια κουραστεί πολύ. Ο Τζότζος μετακομίζει στη Μηχανιώνα. Έχω να κατέβω στο κέντρο δέκα χρόνια. Δεν θέλω, μου λέει. Σήμερα η ερημιά του τόπου προκαλεί στεναχώρια για όσους έζησαν την ιστορία του. Ερχόμασταν πολλές φορές, του λέω, για μας ήταν μύθος το μαγαζί σου. Να θυμάσαι αγορίνα μου, μου λέει, η ζωή θέλει καλοπέραση. Να το λέτε και στους νέους, που δεν το έχουν καταλάβει».
Ο δικηγόρος του διαβόλου
