Ξεφυλλίζοντας προ ημερών την εφημερίδα Espresso, διάβασα ένα άρθρο, το οποίο αποτελούνταν από τα αιτήματα των Ειδικών Φρουρών της ΕΛ.ΑΣ. προς τον Άρειο Πάγο σε σχέση με το νόμο Παρασκευόπουλου. Ομολογουμένως αιφνιδιάστηκα από την άγνοια ή το δόλιο τρόπο τους, με τον οποίο συκοφαντούν ονόματα ανθρώπων, ώστε να πετύχουν τον σκοπό τους.
Βέβαια, αυτό δεν συμβαίνει πρώτη φορά, το έχουν κάνει άπειρες φορές στο παρελθόν και μπορώ, ανεπιφύλακτα, να πω πως το έχουμε συνηθίσει. Αυτό, όμως, που μου προκαλεί εντύπωση είναι ότι οι εφημερίδες δημοσιεύουν κείμενα, τα οποία δεν έχουν επιβεβαιώσει πριν λερώσουν τη φυλλάδα τους με αυτά. Επίσης τα ραδιόφωνα και τα τηλεοπτικά κανάλια έχουν σπαταλήσει αρκετό ραδιοτηλεοπτικό χρόνο κατακρίνοντας το νόμο Παρασκευόπουλου. Τι σημαίνει, όμως, αυτό;
Ο Σαντέρ Πεμάι και ο Ρόμπερτο Σοχακιάν, δεν αποφυλακίστηκαν με το νόμο Παρασκευόπουλου, θαρρώ ότι αυτό θα έπρεπε να το γνωρίζουν οι Ειδικοί Φρουροί της ΕΛ.ΑΣ. Πράγματι, χρονικά, αποφυλακίστηκαν μετά την ψήφιση του νόμου. Ωστόσο, είχαν εκτίσει ήδη τις ποινές τους κατά τα τρία πέμπτα, όπως όριζε ο προηγούμενος νόμος. Ο δε Σ. Πεμάι, είχε εκτίσει και τα 25 έτη της ποινής του, μαζί με τα ημερομίσθια. Το ότι υπέπεσαν εκ νέου σε ποινικά αδικήματα, για τα οποία δεν έχουν κριθεί ακόμη από την ελληνική δικαιοσύνη, αλλά κρίνονται από τα ΜΜΕ, αποτελεί άλλη μια δημοσιογραφική γκάφα. Διότι κατ’ αυτόν τον τρόπο, παραβιάζεται το τεκμήριο της αθωότητας. Κάτι στο οποίο έχει δικαίωμα ο κάθε, Έλληνας ή μη, πολίτης.
Ωστόσο, δεν αμφιβάλω καθόλου ότι κάποιοι πρώην συγκρατούμενοι μας, οι οποίοι απέκτησαν την ελευθερία τους κάνοντας χρήση του παραπάνω νόμου, υπέπεσαν εκ νέου σε ποινικό αδίκημα –δηλαδή, εκείνοι που θα είχαν υποπέσει και σε κάθε άλλη περίπτωση– για το οποίο βρίσκονται ξανά στη φυλακή και αναλαμβάνοντας τις ευθύνες τους, θα υποστούν τις συνέπειες αυτών. Και σας πληροφορώ, δεν είναι καθόλου ευχάριστες, καθώς θα εκτίσουν αθροιστικά την αναστέλλουσα ποινή, η οποία αποτελείται από το υπόλοιπο της προηγούμενης. Ο αριθμός τέτοιων περιπτώσεων είναι πολύ μικρός, πάντα σύμφωνα με τις στατιστικές.
Εντούτοις, αφενός με το νόμο Παρασκευόπουλου, αποφυλακίστηκαν περισσότεροι από 1.500 κρατούμενοι, οι οποίοι δεν υπέπεσαν σε αδίκημα και αντιμετωπίζουν τις δυσμενείς κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, όπως κάθε έλληνας πολίτης στις μέρες μας και αφετέρου, είναι η πρώτη σοβαρή αντιμετώπιση του υπερπληθυσμού στις ελληνικές φυλακές για τη βελτίωση των απάνθρωπων συνθηκών σε αυτές. Είναι πρώτη φορά που κάτι κινείται προς θετική κατεύθυνση, στην ανύπαρκτη-ύπαρξη του Σωφρονιστικού Συστήματος.
Ωστόσο, είναι φυσικό και επόμενο να πω, ότι εκείνο το μικρό ποσοστό κρατουμένων, δεν αντιπροσωπεύει με κανέναν τρόπο το σύνολο των εγκλείστων. Διότι, αν ήταν έτσι, θα μπορούσα κάλλιστα να απαριθμήσω δεκάδες περιπτώσεις, με ονοματεπώνυμα, στις οποίες αστυνομικοί διέπραξαν πολλά και πολλαπλά, διοικητικά και κυρίως ποινικά, αδικήματα όπως: παράβαση καθήκοντος, διαφθορά, κατάχρηση εξουσίας, συμμέτοχη σε εγκληματικές οργανώσεις κ.ο.κ. Άραγε, όλα τα παραπάνω, αντιπροσωπεύουν την ΕΛ.ΑΣ; Θεωρώ και ελπίζω πως όχι. Συνεπώς, ούτε εμάς αντιπροσωπεύουν μερικοί συγκρατούμενοί μας και οι επιλογές αυτών, οι οποίοι άλλωστε αναμένουν να κριθούν από την Ελληνική Δικαιοσύνη και όχι από τη σαθρότητα των πολιτικά κατευθυνόμενων ΜΜΕ.
Νικολά Βοκανόβσκι
Ψυχιατρείο Κρατουμένων Κορυδαλλού
για την αντιγραφή
Ο δικηγόρος του διαβόλου
Το δυσάρεστο έργο του «δικηγόρου του διαβόλου»
Είναι ευχάριστο κι εποικοδομητικό να απαντάει η διεύθυνση μιας εφημερίδας σ’ ένα συντάκτη της. Καλό θα ήταν, όμως, να έπαιρνε θέση και να μην «ποιεί τη νήσσα» για το επίδικο του κειμένου, δηλαδή το θέμα της νέας αριστερής εθνικοφροσύνης. Επαναλαμβάνω, λοιπόν: Τι κι αν πέρασαν μόνο ελάχιστα χρόνια από την παρέλαση του λαού στη Θεσσαλονίκη, όταν πλήθος κόσμου ακύρωνε την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, δίνοντας την καλύτερη πάσα στην κυβέρνηση της αριστεράς για την κατάργηση των παρελάσεων; Η αμφισβήτηση, τότε, του μιλιταρισμού και του δεξιού αναχρονισμού έδωσε, τώρα, τη θέση της σε μια νέα αριστερή εθνικοφροσύνη.
Κι όσον αφορά τη δήλωση Βούτση μετά την παρέλαση της 25ης Μαρτίου, κυριαρχείται από το ανούσιο εθνικο-πατριωτικό περιεχόμενο, που βαρεθήκαμε να ακούμε στις εθνικές επετείους. Το δε «σύγχρονο φιλελεύθερο κράτος που βάζει τη σφραγίδα του, περίπου διακόσια χρόνια τώρα, στις εξελίξεις» δεν ήταν, ούτε είναι, σίγουρα, η μόνιμα εξαρτημένη Ελλάδα, απόλυτα δέσμια υπερατλαντικών κι ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών σχεδίων, με κυβερνήσεις, μονίμως κι αδιαλείπτως, υποτελείς και κατευθυνόμενες από ξένα κέντρα.
Ο δικηγόρος του διαβόλου
