Παράλληλα με τις τελευταίες εξελίξεις, παρακολουθούμε από τα μέλη και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ένα κρεσέντο υπερηφάνειας κι αυταρέσκειας για τις ευφυέστατες κινήσεις το απόλυτου πολιτικού αρχηγού, του Αλέξη Τσίπρα. Σε μια μέρα, καθαρίσαμε από τα δεξιά βαρίδια του Καμμένου με τον οποίο, όμως, συνεργαστήκαμε τέλεια στο αριστερό μνημόνιο, ένα μνημόνιο που ενώ δεν το θέλαμε, το εφαρμόσαμε με τον καλύτερο τρόπο κερδίζοντας το θαυμασμό του παγκόσμιου νεοφιλελευθερισμού. Κι αμέσως μετά, μαζεύοντας στο Μέγαρο μουσικής ότι χειρότερο έχει να επιδείξει ο δυσώδης εκσυγχρονισμός της λεγόμενης προοδευτικής παράταξης, αναδείξαμε την νέα μεγάλη αξία της πολιτικής, την Κεντροαριστερά. Εκεί παρέλασε όλος ο καλός ο κόσμος: ο Αντώνης Λιάκος, το δεξί χέρι της ιέρειας του εκσυγχρονισμού Άννας Διαμαντοπούλου, ο Νίκος Μαραντζίδης, γνωστός από τα περίεργα γκάλοπ του Πανεπιστήμιου Μακεδονίας στον ΣΚΑΪ και από τα εμπαθή βιβλία του για την αναθεώρηση της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος, ο «είδα φως και μπήκα» Νίκος Μπίστης, που μετά τον σημιτικό εκσυγχρονισμό βλέπει να του ταιριάζει η συριζική Κεντροαριστερά και τόσοι άλλοι…
Κι έχεις διάφορους αφελείς ή πονηρούς να λένε: τώρα που τελειώσαμε με τον Καμμένο θα αρχίσει μια νέα, αριστερή περίοδος για την κυβέρνηση. Ο Καμμένος μας φρέναρε, τώρα ο δρόμος είναι ανοιχτός. Ποιος δρόμος όμως; Θα κληρονομήσουμε όσους από τους ΑΝΕΛ δεν ακολούθησαν τον Καμμένο για να «κοσμήσουν», ως αναβαπτισμένοι δεξιοί, τις εκλογικές λίστες του ΣΥΡΙΖΑ; Θα μαζέψουμε ότι έχει απομείνει από το παλιό ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ, τους νέους Παπανδρεϊκούς, τους σημιτικούς εκσυγχρονιστές και θα δημιουργήσουμε τη νέα προοδευτική κεντροαριστερή πλειοψηφία; Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι το πρώτο κόμμα, όπως ανακοίνωσε με το απαράδεκτο, επηρμένο ύφος του ο Νίκος Παπάς. Για ποιον ΣΥΡΙΖΑ όμως μιλάμε, αυτό είναι το κεφαλαιώδες ερώτημα. Τον ΣΥΡΙΖΑ των κινημάτων που κατάφερε να εμπνεύσει και να συγκεντρώσει δυνάμεις από όλο το φάσμα της Αριστεράς, τον ενωτικό και ριζοσπαστικό ΣΥΡΙΖΑ ή τον ΣΥΡΙΖΑ της συνθηκολόγησης, του μνημονίου, του φιλοαμερικανισμού, του κυβερνητισμού και τελικά τον ΣΥΡΙΖΑ που ξέχασε την αμφισβήτηση και τη ρήξη με το σύστημα και μετακινείται ανεπιστρεπτί προς την διαχειριστική σοσιαλδημοκρατία της Κεντροαριστεράς;
Και μιας και γιορτάζουμε τα 30 χρόνια της «Εποχής» γεννιέται το εξής ερώτημα: ποια στάση θα κρατήσει η εφημερίδα απέναντι σ’ αυτή την ταυτοτική μεταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ, στο δρόμο για την Κεντροαριστερά; Στην μνημονιακή περίοδο, η κριτική απέναντι στην κυβέρνηση και στο κόμμα ΣΥΡΙΖΑ ήταν ανεπαρκής, φοβισμένη κι αυτολογοκριμένη, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα ώστε η «Εποχή» να χαρακτηρίζεται ως κυβερνητική εφημερίδα. Αν συνεχίσει έτσι, χάνει εντελώς την υπόσταση της, τον ιστορικό της ρόλο και γίνεται υποχείριο των πολιτικών επιλογών ενός κυβερνητικού κόμματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας τέτοιας εξέλιξης είναι η αρθρογραφία της περασμένης Κυριακής για το ζήτημα των νέων προσλήψεων εκπαιδευτικών. Στο ρεπορτάζ του ο Πέτρος Ζούνης παίρνει, εμμέσως πλην σαφώς, θέση υπέρ των κυβερνητικών μέτρων. Για τις βιαιότητες των αστυνομικών δυνάμεων στη διαδήλωση της Παρασκευής παραθέτει τις δηλώσεις της υπουργού Όλγας Γεροβασίλη, με τις γνωστές υποκριτικές καταγγελίες ενάντια στη χρήση βίας, σα να μην προΐσταται των αστυνομικών που την ασκούν. Ξαναδήλωσε τα ίδια, άραγε, μετά την επανάληψη της αστυνομικής βίας στις κινητοποιήσεις της Δευτέρας, με αποτέλεσμα τον τραυματισμού της εκπαιδευτικού Βενετίας Ρέππα από ευθεία βολή δακρυγόνου; Ειδικά, μάλιστα, για τον τρόπο διορισμού των εκπαιδευτικών, φιλοξενήθηκαν στην ίδια σελίδα της εφημερίδας κείμενα γνωστών συνδικαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ που, εμμέσως πλην σαφώς, απηχούσαν τις θέσεις του Υπουργείου Παιδείας. Ο κυβερνητικός συνδικαλισμός σ’ όλο του το μεγαλείο, προβάλλεται από την «Εποχή» ως η επίσημη συνδικαλιστική άποψη. Δεν έπρεπε να αναζητηθούν οι απόψεις των αγωνιζόμενων αναπληρωτών; Τόσο μονόπλευρη, κυβερνητική παρουσίαση ενός θέματος, για το οποίο μάλιστα εξελίσσονται διαρκείς δυναμικές κινητοποιήσεις εργαζομένων, ταιριάζει σε μια εφημερίδα σαν την «Εποχή»;
Ο δικηγόρος του διαβόλου
