Δύο σχέδια για την Ευρώπη

Η ε­πί­σκε­ψη Μα­κρόν στην Αθή­να, ε­κτός α­πό τις πλευ­ρές που α­φο­ρού­σαν τις ελ­λη­νο­γαλ­λι­κές σχέ­σεις και την προώ­θη­ση των ε­πεν­δύ­σεων γαλ­λι­κών ο­μί­λων στην Ελλά­δα, πλευ­ρές που προ­κα­λούν ή­δη ποι­κί­λες συ­ζη­τή­σεις, α­νέ­δει­ξε και το ζή­τη­μα του αύ­ριο της Ευ­ρώ­πης.
Με μια συμ­βο­λι­κή κί­νη­ση ο γάλ­λος πρό­ε­δρος ε­πέ­λε­ξε την Πνύ­κα, για να μι­λή­σει για τα ελ­λείμ­μα­τα δη­μο­κρα­τι­κής ορ­γά­νω­σης της ΕΕ και την α­νά­γκη να «ε­πα­νεκ­κι­νή­σου­με την Ευ­ρώ­πη», εκ­θέ­το­ντας τη δι­κή του ά­πο­ψη για το μέλ­λον της η­πεί­ρου.
Μί­λη­σε για «πραγ­μα­τι­κή ε­θνι­κή κυ­ριαρ­χία που πρέ­πει να οι­κο­δο­μη­θεί μέ­σα στην Ευ­ρώ­πη». Εκτι­μώ­ντας ό­τι η οι­κο­νο­μι­κή κρί­ση α­πο­κά­λυ­ψε «έ­να εί­δος εμ­φυ­λίου πο­λέ­μου» στην Ευ­ρώ­πη, τό­νι­σε πως το φαι­νό­με­νο μπο­ρεί να α­ντι­με­τω­πι­στεί «συν­δυά­ζο­ντας την αλ­λη­λεγ­γύη με την υ­πευ­θυ­νό­τη­τα». Και πρό­τει­νε τη δη­μιουρ­γία ε­νός κοι­νο­βου­λίου της ευ­ρω­ζώ­νης, στο ο­ποίο θα α­πευ­θύ­νο­νται ό­λοι ό­σοι παίρ­νουν α­πο­φά­σεις. Υπαι­νισ­σό­με­νος προ­φα­νώς την πο­λι­τι­κή του Βε­ρο­λί­νου, υ­πο­στή­ρι­ξε ό­τι «η ου­σία δεν εί­ναι να λα­τρεύει κά­ποιος τους κα­νό­νες», αλ­λά η κα­τά­κτη­ση της ε­μπι­στο­σύ­νης.
Η το­πο­θέ­τη­σή του αυ­τή ήρ­θε λί­γες μέ­ρες με­τά την πα­ρέμ­βα­ση του ε­πι­τρό­που Μο­σκο­βι­σί, που δή­λω­σε ό­τι «εί­ναι σκάν­δα­λο σε ό,τι α­φο­ρά τις δη­μο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σίες, να α­πο­φα­σί­ζεις για τη μοί­ρα ε­νός λα­ού σε έ­ναν ορ­γα­νι­σμό, κε­κλει­σμέ­νων των θυ­ρών, με τε­χνο­κρά­τες, χω­ρίς τον πα­ρα­μι­κρό έ­λεγ­χο ε­νός κοι­νο­βου­λίου».
Στην α­ντι­φώ­νη­σή του ο έλ­λη­νας πρω­θυ­πουρ­γός Αλ. Τσί­πρας φρό­ντι­σε να εί­ναι πιο συ­γκε­κρι­μέ­νος ζη­τώ­ντας τη «δη­μο­κρα­τι­κή ε­πα­νί­δρυ­ση της Ευ­ρώ­πης στο έ­δα­φος των κοι­νών α­ξιών», που θα στη­ρί­ζε­ται σε «έ­να νέο συμ­βό­λαιο δη­μο­κρα­τίας, ι­σό­τη­τας, αλ­λη­λεγ­γύης και ι­σο­νο­μίας», για να πε­ρά­σου­με «α­πό την Ευ­ρώ­πη των τρα­πε­ζών και των τε­χνο­κρα­τών, ό­που οι α­πο­φά­σεις παίρ­νο­νται με κλει­στές πόρ­τες α­πό ά­τυ­πα όρ­γα­να», σε μια Ευ­ρώ­πη των πο­λι­τών.
«Οι α­να­γκαίοι υ­πε­ρε­θνι­κοί ορ­γα­νι­σμοί», τό­νι­σε, πρέ­πει να κα­τα­στούν θε­σμοί υ­πε­ρε­θνι­κής δη­μο­κρα­τίας με κοι­νω­νι­κό και κοι­νο­βου­λευ­τι­κό έ­λεγ­χο, ως α­ντί­βα­ρο στην εκ­χώ­ρη­ση ε­θνι­κής κυ­ριαρ­χίας». Σ’ αυ­τή την κα­τεύ­θυν­ση χρειά­ζε­ται «η ευ­ρω­ζώ­νη να με­τα­τρα­πεί σε θε­σμό ε­νι­σχυ­μέ­νης αλ­λη­λεγ­γύης (…) με ερ­γα­λεία ε­πι­με­ρι­σμού των κιν­δύ­νων, ώ­στε να υ­πο­στη­ρί­ζε­ται η σύ­γκλι­ση και η συ­νο­χή, α­ντί να α­να­τρο­φο­δο­τού­νται κύ­κλοι κρί­σεων».
Τό­νι­σε, ε­πί­σης, ό­τι χρειά­ζε­ται «να α­να­χαι­τι­στεί ο φο­ρο­λο­γι­κός α­ντα­γω­νι­σμός (…) και να δο­θεί πε­ρισ­σό­τε­ρος δη­μο­σιο­νο­μι­κός χώ­ρος στις ε­θνι­κές κυ­βερ­νή­σεις, (…) για­τί η δη­μο­σιο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή δεν πρέ­πει να αμ­φι­σβη­τεί την αρ­χή της λαϊκής κυ­ριαρ­χίας». Σ’ αυ­τό το πλαί­σιο θα χρεια­στεί «έ­νας υ­πουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών της Ευ­ρω­ζώ­νης και α­ντί­στοι­χος υ­πουρ­γός Κοι­νω­νι­κής Συ­νο­χής», που «θα υ­πό­κει­ται σε διαρ­κή δη­μο­κρα­τι­κό έ­λεγ­χο και λο­γο­δο­σία», και το έρ­γο τους θα στη­ρί­ζε­ται α­πό έ­ναν «κοι­νό προϋπο­λο­γι­σμό με α­να­δια­νε­μη­τι­κό και α­να­πτυ­ξια­κό ρό­λο (…) και έ­να κοι­νό μη­χα­νι­σμό δια­χεί­ρι­σης του κρα­τι­κού χρέ­ους».
Ήταν η συ­νο­πτι­κή έκ­θε­ση της ελ­λη­νι­κής συμ­βο­λής στο διά­λο­γο που έ­χει α­νοί­ξει. Με ο­ρα­τές α­πο­στά­σεις α­πό τη γαλ­λι­κή, αλ­λά και με συ­γκλί­σεις. Το πό­σο συμ­βα­τή μπο­ρεί να εί­ναι με τις τά­σεις που σή­με­ρα δια­μορ­φώ­νουν τη δυ­να­μι­κή της ΕΕ, μέ­νει να α­πο­δει­χτεί στην πρά­ξη.