Πριν λίγο καιρό κάποιοι ελεεινοί δημοσιογραφίσκοι έγιναν βουλευτές βυσσοδομώντας πάνω στο βαρύτατα τραυματισμένο ΕΣΥ και ομνύοντας στον «παράδεισο» του ιδιωτικού τομέα υγείας. Τώρα, τα θλιβερά παπαγαλάκια του αγοραίου νεοφιλελευθερισμού, μοιραία και τρομοκρατημένα, κατάπιαν τη γλώσσα τους και ψελλίζουν τρόπους ενίσχυσης του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Ήρθε η στιγμή, απόψεις που θεωρούνταν αριστερίστικες υπερβολές, στο πλαίσιο του παντοδύναμου καπιταλισμού, να αποκτήσουν μια συγκλονιστική επικαιρότητα και αναγκαιότητα. Σαν κι αυτές που εκφράζονται, με βαθιά γνώση και κινηματική ένταση, από το σύντροφο και μαχόμενο γιατρό του ΕΣΥ Θοδωρή Ζδούκο:
«Το θέμα της επίταξης του ιδιωτικού τομέα υγείας τέθηκε επίμονα, από μερίδα συντρόφων μέσα στην θεματική υγείας του ΣΥΡΙΖΑ ήδη από το 2010, τότε ως προχωρημένη πολιτική θέση στo πλαίσιo της συζήτησης για το πρόγραμμα μιας κυβέρνησης της αριστεράς. Εξηγούσαμε ότι ένα υποβαθμισμένο ΕΣΥ ήδη πριν από την κρίση, ιδιαίτερα μάλιστα μετά την δραματική συρρίκνωση που υπέστη τα 3 πρώτα χρόνια των μνημονίων, δεν μπορούσε να καλύψει τις πραγματικές λαϊκές ανάγκες σε πρόληψη, περίθαλψη και αποκατάσταση, αν δεν τριπλασιαζόταν ο κρατικός προϋπολογισμός για την υγεία-πρόνοια. Για μαζικές προσλήψεις, ανανέωση εξοπλισμού, νέες ξενοδοχειακές υποδομές και ένταξη στην δωρεάν παροχή της ολοκληρωμένης οδοντιατρικής φροντίδας, της αποκατάστασης και πολλά άλλα. Επειδή τέτοια αύξηση της χρηματοδότησης δεν μπορεί να εξασφαλιστεί εύκολα ούτε από επαναστατική κυβέρνηση, ειδικά σε συνθήκες ιμπεριαλιστικής περικύκλωσης, η μόνη λύση για να κάνεις πράξη το η «υγεία δεν είναι εμπόρευμα, αλλά βασικό καθολικό κοινωνικό δικαίωμα», είναι η επίταξη του ιδιωτικού επιχειρηματικού τομέα από την κυβέρνηση της αριστεράς, Αυτό σημαίνει στην πράξη ότι δεσμεύονται όλες οι δομές και λειτουργίες του για να καλύψουν τα κενά του ΕΣΥ. Το κράτος αναλαμβάνει φυσικά όλα τα λειτουργικά έξοδα και σταματά οποιαδήποτε διαδικασία κερδοφορίας και πληρωμής των ασθενών από την παροχή υπηρεσιών στις επιταγμένες δομές. Οι ιδιοκτήτες δεν αποζημιώνονται καθώς το κράτος προβάλλει λόγο ύψιστου δημοσίου συμφέροντος, που δεν είναι άλλος από την εξασφάλιση της ολοκληρωμένης φροντίδας υγείας του συνόλου πληθυσμού της επικράτειας, συμπεριλαμβανομένων των προσφύγων και των μεταναστών.
Αυτό που τότε θεωρήθηκε ακραία αριστερίστικη θέση, σήμερα, μπροστά στην επερχόμενη εκατόμβη θυμάτων του κορωνοϊού το συζητάνε ακόμα και οι δεξιοί και αρχίζει να το πράττει- σε λάιτ εκδοχή βέβαια- η κυβέρνηση ΝΔ ξεκινώντας από το κέντρο αποκατάστασης ΑΤΤΙΚΑ. Πρέπει να αξιοποιήσουμε την παγκόσμια επαναφορά της συζήτησης για την ανάγκη ενίσχυσης των δημόσιων συστημάτων υγείας, όχι μόνο για να αποκρούσουμε τα ΣΔΙΤ και τις ιδιωτικοποιήσεις (αυτά πλέον δεν θα τα ξαναπούν ούτε οι νεοφιλελέδες) , όχι μόνο για να διεκδικήσουμε μεγάλη αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για την δημόσια υγεία, αλλά για να προβάλλουμε αποφασιστικά το αίτημα για εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση του ιδιωτικού επιχειρηματικού τομέα υγείας στο σύνολό του. (Ιδιωτικά νοσοκομεία –Κέντρα Αποκατάστασης –Μαιευτικές κλινικές, Ψυχιατρικές Κλινικές και Διαγνωστικά Κέντρα. Είναι ιστορική ευκαιρία για την Αριστερά να προβάλλει ως θέση ότι μπροστά στην ανάγκη εκπλήρωσης βασικών και καθολικών δικαιωμάτων, όπως η υγεία, δεν νοείται κανένας σεβασμός στην αγορά και την ιδιοκτησία.
Αυτές τις μέρες της πανδημίας πρέπει να απαιτήσουμε άμεσα την επίταξη όλων των ιδιωτικών κλινικών και των ΜΕΘ τους , αλλά και των μεγάλων μικροβιολογικών εργαστηρίων και να τονίσουμε ότι είναι απαράδεκτο και εγκληματικό να χρησιμοποιούνται τα λιγοστά διαθέσιμα διαγνωστικά τεστ για τον convid19 με κριτήριο εμπορικής ζήτησης των πελατών –«ασθενών» που επιλέγουν και μπορούν να πληρώσουν και όχι με τα επιστημονικά κριτήρια της προτεραιότητας με βάση την αναγκαιότητα στους βαρύτερα πάσχοντες ασθενείς της εφημερίας. Δεσμεύει ο κερδοσκοπικός τομέας και υπερτιμολογεί αντιδραστήρια που θα λείψουν από το δημόσιο νοσοκομείο για αυτούς που χρειάζονται πραγματικά το διαγνωστικό τεστ.
Τα ίδια ισχύουν για την εγχώρια φαρμακοβιομηχανία και τις εταιρείες παραγωγής και εμπορίας βασικών αναλώσιμων και ιατρικού εξοπλισμού. Προβάλλουμε την ανάγκη να επιταχθούν όλα τώρα με βάση τις απαιτήσεις της συγκυρίας της μάχης ενάντια στην επιδημία του convid19 και επαναφέρουμε την συζήτηση για την ανάπτυξη Κρατικού Οργανισμού Παραγωγής βασικών φαρμάκων και αναλώσιμων.
Πρέπει επίσης να τονίσουμε ότι η στήριξη και τα χειροκροτήματα δεν (πρέπει να) αφορούν όλους τους εργαζόμενους στο ΕΣΥ. Υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι κυρίως πανεπιστημιακών γιατρών , αλλά και διευθυντών ΕΣΥ που όχι μόνο μάχιμο, ηρωικό και δίπλα στον ασθενή δεν είναι, αλλά υπονομεύει με κάθε τρόπο την καθημερινή υπερπροσπάθεια των στρατευμένων στην υπόθεση της δημόσιας –δωρεάν υγείας υγειονομικών. Είναι το ίδιο που θησαύριζε από τα φακελάκια πριν και μετά τα μνημόνια, που τα έπαιρνε και εξακολουθεί να τα παίρνει από ασθενείς και φαρμακευτικές εταιρείες, και το οποίο δυστυχώς ελέγχει διοικητικά πολλά δημόσια νοσοκομεία καθώς και την επιστημονική ιεραρχία και επιβάλλει τις ορέξεις του σε όλο το υγειονομικό προσωπικό. Βρίσκεται δε, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, σε αγαστή συνεργασία με την συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΠΟΕΔΗΝ, δηλαδή με κοπρόσκυλα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που δεν δούλεψαν ποτέ στη ζωή τους και διαφεντεύουν με ένα πολύπλοκο σύστημα ρουσφετιών και εκφοβισμών εδώ και πολλά χρόνια την ζωή των μάχιμων νοσηλευτών, τραυματιοφορέων, διοικητικών κλπ. Αυτοί οι ελεεινοί και τώρα, μέσα στην πανδημία, κάνουν τα ίδια. Και δεν είναι ελάχιστοι. Είναι αρκετοί και τους έχει επιτραπεί από όλες τις κυβερνήσεις να διαφεντεύουν τα περισσότερα νοσοκομεία. Να κάνουν καριέρες και δουλίτσες στην πλάτη και εις βάρος της καθημερινότητας, της επιστημονικής εξέλιξης και της διοικητικής ανέλιξης (με την έννοια της συμμετοχής στην λήψη των κρίσιμων αποφάσεων εντός της εργασιακής ιεραρχίας), των μάχιμων υγειονομικών που εργάζονται ως πραγματικοί δημόσιοι λειτουργοί για τις ανάγκες των ασθενών και όχι της τσέπης τους.
Το νέο αναβαθμισμένο ΕΣΥ που θα θέλαμε προκύψει μετά το πέρας της πανδημίας, πρέπει να ξεφορτωθεί όλον αυτόν των συρφετό των λουφαδόρων –εκμεταλλευτών που ιδιωτικοποιούν από τα μέσα το σύστημα ή να τους επιτάξει και αυτούς. Να τους αναγκάσει να εργαστούν στο δικό μας πλαίσιο. Είναι μια ακόμα κρίσιμη μάχη για την αριστερά και το νοσοκομειακό κίνημα».
Ο δικηγόρος του διαβόλου
