Εκβιασμοί χωρίς τέλος

Το α­διέ­ξο­δο στο ο­ποίο ω­θεί­ται η δια­πραγ­μά­τευ­ση με την εμ­μο­νι­κή θέ­ση της γερ­μα­νι­κής η­γε­μο­νίας, α­πο­κα­λύ­πτει μια ου­σια­στι­κή αλ­λα­γή της κα­τά­στα­σης στην α­τέρ­μο­νη διελ­κυ­στίν­δα με τους δα­νει­στές. Ενώ ως τώ­ρα η ε­πι­δίω­ξή τους ε­πι­κε­ντρω­νό­ταν στην ε­πί­τευ­ξη δυ­σβά­στα­χτων πλε­ο­να­σμά­των και γε­νι­κό­τε­ρα δυσ­πρό­σι­των δη­μο­σιο­νο­μι­κών στό­χων, πα­ράλ­λη­λα με την ε­πι­βο­λή «με­ταρ­ρυθ­μί­σεων»που δια­λύουν κά­θε έν­νοια ευ­νο­μού­με­νου σύγ­χρο­νου κρά­τους, η στό­χευ­ση που δια­φαί­νε­ται στη νέα φά­ση πά­ει έ­να βή­μα πιο πέ­ρα ή, αν προ­τι­μά­τε, πιο κά­τω στου α­διε­ξό­δου τη σκά­λα.
Από τη στιγ­μή που φά­νη­κε ό­τι οι δη­μο­σιο­νο­μι­κοί στό­χοι πιά­νο­νται, πα­ρά τη διαρ­κή α­φαί­μα­ξη των λαϊκών στρω­μά­των και την α­σφυ­ξία που προ­κα­λεί στην πραγ­μα­τι­κή οι­κο­νο­μία, α­πό την ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση α­παι­τεί­ται να συ­ναι­νέ­σει σε α­κό­μα με­γα­λύ­τε­ρη ε­πι­βά­ρυν­σή τους, προ­κει­μέ­νου να συ­ζη­τη­θεί ο προσ­διο­ρι­σμός των με­σο­πρό­θε­σμων μέ­τρων για το χρέ­ος.
Μό­λις αυ­τή η ε­πι­βά­ρυν­ση προσ­διο­ρί­ζε­ται σε συ­γκε­κρι­μέ­να μέ­τρα που νο­μο­θε­τού­νται προ­κα­τα­βο­λι­κά, έ­στω και με τη συ­νο­δεία α­ντί­με­τρων, χω­ρίς κα­νέ­να πρό­σχη­μα η υ­πό­σχε­ση για προσ­διο­ρι­σμό των με­σο­πρό­θε­σμων μέ­τρων φεύ­γει α­π’ το τρα­πέ­ζι.
Όταν α­να­ζη­τεί­ται συμ­βι­βα­σμός που να δί­νει έ­στω τη δυ­να­τό­τη­τα στην Ε­ΚΤ να ε­πι­τρέ­ψει τη συμ­με­το­χή των ελ­λη­νι­κών ο­μό­λο­γων στο πρό­γραμ­μα πο­σο­τι­κής χα­λά­ρω­σης, α­πό δια­φο­ρε­τι­κές πλευ­ρές το εν­δε­χό­με­νο τορ­πι­λί­ζε­ται σχε­δόν χω­ρίς δι­καιο­λο­γία, χω­ρίς καν πρό­φα­ση.
Κι ό­ταν η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση διεκ­δι­κεί του­λά­χι­στον μια σα­φή­νεια για την προο­πτι­κή της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μίας, που θα ε­πι­τρέ­πει τη δο­κι­μα­στι­κή έ­ξο­δο στις α­γο­ρές και την α­να­ζωο­γό­νη­ση των ε­πεν­δύ­σεων, κα­νείς δεν δεί­χνει να εν­δια­φέ­ρε­ται πραγ­μα­τι­κά για το πώς μια κα­θη­μαγ­μέ­νη οι­κο­νο­μία ευ­ρω­παϊκής χώ­ρας θα α­να­συρ­θεί α­πό το βά­ρα­θρο που την έ­χουν ρί­ξει και, με δι­κές της βα­ριές θυ­σίες, θα μπο­ρέ­σει να ορ­θο­πο­δή­σει.
Όλα έ­χουν στη­θεί, έ­τσι ώ­στε να μας κά­νουν να πει­στού­με ό­τι οι πιέ­σεις και οι εκ­βια­σμοί ό­χι μό­νο δεν έ­χουν ο­ρα­τό τέ­λος, αλ­λά ού­τε έ­να ο­ρα­τό και δε­δο­μέ­νο στό­χο. Εί­ναι σαν το τέρ­μα, τα γκολ­πό­στ ε­πί το ελ­λη­νι­κό­τε­ρο, της πα­ρο­μοίω­σης του Τσα­κα­λώ­του να με­τα­κι­νού­νται ε­π’ ά­πει­ρον, ώ­στε να μην μπο­ρεί να τα πλη­σιά­σει για να σκο­ρά­ρει η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση, αλ­λά ού­τε και η ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία.
•