Πριν λίγες μέρες παρακολούθησα μια ραδιοφωνική εκπομπή «στο Κόκκινο» αφιερωμένη στο περιοδικό «Επιθεώρηση της Τέχνης». Το περιοδικό αυτό εκδόθηκε από διανοούμενους της Αριστεράς που, αφού έζησαν την εκδικητική μανία του μετεμφυλιακού κράτους στα ξερονήσια, γύρισαν στην Αθήνα και άρχισαν να δουλεύουν με έμπνευση και ανοιχτό μυαλό, με στόχο την πολιτιστική και πνευματική καλλιέργεια των πολιτών. Η «Επιθεώρηση της Τέχνης» ξεκίνησε την έκδοσή της το 1955 και ολοκλήρωσε τον κύκλο της το 1967, μιας και με την έλευση της χούντας οι περισσότεροι συντελεστές της συνελήφθησαν κι ακολούθησαν το δρόμο της φυλακής και της εξορίας.
Όταν ακούω τέτοιες εξιστορήσεις νιώθω περήφανος για όλους αυτούς τους υπέροχους συντρόφους που δεν δίστασαν να θυσιάσουν την προσωπική και οικογενειακή τους ζωή υπηρετώντας τις ιδέες τους. Κι είναι άξιο θαυμασμού το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι, παρά τις φυλακίσεις και τις εξορίες, κατάφεραν να καλλιεργήσουν το πνεύμα τους μελετώντας και αναπτύσσοντας μια ιδιαίτερη κριτική δυνατότητα σε ζητήματα θεωρίας, επιστήμης και τέχνης. Αυτό αποτυπώθηκε πολύ χαρακτηριστικά στην «Επιθεώρηση της Τέχνης», η οποία αποτέλεσε ένα βήμα θεωρητικού προβληματισμού, πολιτικής κριτικής και καλλιτεχνικής δημιουργίας, στις δύσκολες συνθήκες που δημιουργούσαν από τη μια η κομματική επιτήρηση κι από την άλλη το σκληρό κράτος της Δεξιάς. Αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν την πνευματική προίκα της Αριστεράς και μαζί με τις αξίες και τα ιδανικά που απορρέουν από την αριστερή ιδεολογία συνθέτουν αυτό που χαρακτηρίζεται ως ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς.
Επιστρέφοντας στο σήμερα, μετά από μια μακρά περίοδο κρίσης η οποία επηρέασε καθοριστικά την ελληνική κοινωνία, παρατηρούμε μια υποχώρηση των αξιών της Αριστεράς η οποία οφείλεται κυρίως στην κυβερνητική και μνημονιακή εμπλοκή του ΣΥΡΙΖΑ. Το ισοπεδωτικό συμπέρασμα “όλοι είναι ίδιοι” έχει περάσει στην κοινωνία κι αποτελεί τον απαξιωτικό παρονομαστή του πολιτικού συστήματος. Επίσης, η ολοκληρωτική ηγεμονία της Δεξιάς στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης εθίζει καθημερινά τους πολίτες με ένα μείγμα συντηρητισμού, φτήνιας, λάιφ-στάιλ, ατομισμού κι αδιαφορίας για τα κοινά. Παράλληλα, η κυβέρνηση της Δεξιάς επιχειρεί με ακραία ρεβανσιστική διάθεση να ξεριζώσει κάθε τι που θυμίζει το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς και να επιβάλει το δικό της αγοραίο μοντέλο που στελεχώνεται από χρυσοπληρωμένους γιάπηδες, παλαιολιθικούς κομματάρχες, αεριτζήδες απατεώνες, ακροδεξιούς ιδεολογικούς απογόνους χαφιέδων και ταγματασφαλιτών και ανανήψαντες πρώην αριστερούς που ξεπούλησαν το παρελθόν και τις ιδεολογικές αξίες τους για ένα πινάκιο εξουσίας.
Όσο κι αν προσπαθεί, όμως, η κυβέρνηση της Δεξιάς να προβάλει ένα ελκυστικό προφίλ είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Η ιδεολογία της καθορίζεται από την κυριαρχία του κέρδους άνευ όρων, την αρπαχτή και την ρεμούλα, τη λιτότητα για τους πολλούς και τη χλιδή για τους λίγους. Η παράδοσή της βρίθει πολιτικών ανωμαλιών και οικονομικών σκανδάλων ενώ το παρελθόν της εφάπτεται με τους συνεργάτες των γερμανών ναζί, με τους άγγλους τοποτηρητές και με το άγριο μετεμφυλιακό κράτος. Αντιθέτως, η Αριστερά έχει μια ιστορία γεμάτη αγώνες, θυσίες, αυταπάρνηση και πατριωτισμό, υποχώρηση του ατομικού μπροστά στο συλλογικό, υπεράσπιση του δικαίου, οράματα και ιδανικά για ατομική και κοινωνική χειραφέτηση. Γι’ αυτό και η διανόηση κι ο πολιτισμός, η λογοτεχνία και γενικότερα η τέχνη εμπνέονται από τις ιδέες της Αριστεράς κι η συντριπτική πλειοψηφία των ουσιαστικών καλλιτεχνών και διανοουμένων ήταν, είναι και θα είναι αριστεροί. Γιατί, τελικά, η Αριστερά είναι η συνείδηση της κοινωνίας κι όποιος την αφουγκράζεται δε μπορεί παρά να έχει ως οδηγό τα ιδεώδη της. Παρά, λοιπόν, το ζοφερό περιβάλλον που έχει επιβάλει η νεοφιλελεύθερη δεξιά, δεν υπάρχει λόγος να χάνουμε την αισιοδοξία μας και να μας κυριεύει η θλίψη κι η απογοήτευση. Το δίκιο είναι με το μέρος μας κι η ομορφιά της ζωής θα συνεχίσει να συμβαδίζει με την ιδεολογική και ηθική ηγεμονία της Αριστεράς!
Ο δικηγόρος του διαβόλου
