Ηταν μια περίοδος έντονης πολιτικής κινητικότητας και γόνιμων πολιτικών διεργασιών για τη δικιά μας Αριστερά. Η ΑΚΟΑ κι η «Εποχή» αποτελούσαν σοβαρούς κι ευρύτατα αποδεκτούς πόλους συνάντησης μιας μεγάλης γκάμας κομμάτων κι οργανώσεων που αναζητούσαν την ενότητα και την ανασύνθεση της Αριστεράς. Το πολιτικό μοντέλο των ομόκεντρων κύκλων και των διαδοχικών προσεγγίσεων, του συντρόφου Γιάννη Μπανιά, φαινόταν να έχει ευρεία απήχηση κι έδινε στην ΑΚΟΑ τον προνομιακό και ταυτόχρονα απαιτητικό ρόλο του καταλύτη για τη συνεύρεση και τον κοινό βηματισμό πολλών αριστερών δυνάμεων. Τα γραφεία της «Εποχής» στέγασαν τις συναντήσεις του «Χώρου Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς» που έμελλε να γίνει το πρόπλασμα του ΣΥΡΙΖΑ. Ο βρώμικος πόλεμος στο Ιράκ κι οι ορατές επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης είχαν γιγαντώσει το αντιπολεμικό κίνημα, τις ευρωπορείες και το κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, με κορυφαία έκφραση το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ.
Μέσα σ’ αυτό το έντονο κλίμα, οι επισκέψεις μας στην Αθήνα ήταν συχνές. Οι απλές σχέσεις γνωριμίας με πολλές συντρόφισσες και συντρόφους εξελίχθηκαν σε βαθιά συντροφικότητα που μας ακολούθησε για πολύ καιρό. Παρά τον φόρτο των πολιτικών διαδικασιών και με κυρίαρχη τη διάθεση για διασκέδαση, η πρώτη βραδιά στην Αθήνα μας οδηγούσε πάντα στην «Αστροφεγγιά». Κλασικό μπουζουκτσίδικο με μεγάλη ορχήστρα, ευρύχωρη πίστα, ξύλινα τραπέζια με καρό τραπεζομάντιλα και σερβιτόρους που δεν τους ξέφευγε τίποτα. Ήταν το μαγαζί του Αντώνη Ρεπάνη, ίσως του τελευταίου από τους μεγάλους συνθέτες κι ερμηνευτές του παλιού λαϊκού τραγουδιού. Ο κυρ-Αντώνης ήταν πάντα, ως καλός οικοδεσπότης, ευγενικός και ντυμένος στην τρίχα. Καθόταν συνήθως σ’ ένα τραπέζι στο βάθος του μαγαζιού, με τον μπαγλαμά του στη θήκη και περίμενε τη σειρά του στο πρόγραμμα. Κι όλοι μας, βέβαια, αυτόν περιμέναμε. Αμύητοι στην αρχή, σιγά-σιγά διαπιστώναμε ότι ο κυρ-Αντώνης είχε γράψει κορυφαία λαϊκά τραγούδια που άφησαν εποχή, τα οποία έκαναν μεγάλες επιτυχίες σημαντικοί λαϊκοί ερμηνευτές όπως ο Πάνος Γαβαλάς, ο Στράτος Διονυσίου κι ο Γιώργος Μαργαρίτης. Η δική του ερμηνεία, όμως, με την ένρινη φωνή και το δωρικό του ύφος, ήταν ανεπανάληπτη: «Αγάπη μου επικίνδυνη», «Διπρόσωπη», «Ο παράνομος δεσμός», «Ο παλιατζής», «Δυο γυναίκες-δυο αγάπες», «Άστε με απόψε μοναχό», «Στο σταυροδρόμι», «Μα τι λέω», «Τα βράδια που περάσαμε μαζί», «Που να γυρνάς», «Σήκω κοπέλα μου», «Ανοίξτε πόρτες τ’ ουρανού» και τόσα άλλα! Και ξεκίναγε πάντα με το αγαπημένο του «Είναι η σκέψη μου τρελή»: «Δεν τον χωράει τον καημό του χωρισμού η κάμαρά μου / περπάτησα να ξεχαστώ, μα η οπτασία της ερχότανε μπροστά μου»!
Την τελευταία φορά που τον είδαμε η εμπειρία ήταν συγκλονιστική: μια νεαρή τραγουδίστρια τον συνόδευε από το τραπέζι στο πάλκο, καθόταν δίπλα του και του ψιθύριζε τους πρώτους στίχους, όσο διαρκούσε η εισαγωγή του τραγουδιού, μέχρι ο κυρ-Αντώνης να νοιώσει, να θυμηθεί και να συνεχίσει το τραγούδι χωρίς ψεγάδι, δίχως να χάσει ούτε μια νότα ούτε έναν στίχο. Με τις τελευταίες δυνάμεις που του είχαν απομείνει, γνήσιος υπηρέτης της νύχτας και του λαϊκού πάλκου!
Ο κυρ-Αντώνης έφυγε για του παραδείσου τα μπουζούκια, πριν λίγες μέρες. Θυμάμαι πάντα με συγκίνηση όλα όσα ζήσαμε, όλα όσα μας χάρισε με τα τραγούδια του στην «Αστροφεγγιά». Και συνάμα νοσταλγώ εκείνη την παλιά συντροφικότητα που δεν υπάρχει πλέον. Φαίνεται ότι η γειτνίαση με την εξουσία αποξενώνει τους συντρόφους κι αλλοιώνει τις σχέσεις τους. Η παλιά συντροφικότητα έχει αντικατασταθεί με πολιτικές καριέρες ενώ η συλλογική πολιτική δράση έχει ατονήσει μπροστά στην αυθεντία των ηγετικών κλιμακίων. Η εποχή της αθωότητας για τη δικιά μας αριστερά, όταν το ενωτικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ μας ενέπνεε και μας κινητοποιούσε, τέλειωσε οριστικά. Μας έμεινε, όμως, το καλόκαρδο, σκωπτικό, και πάνω απ’ όλα συντροφικό, σχόλιο του συντρόφου Γιάννη, όταν φτάναμε αργοπορημένοι στην πρωινή συνδιάσκεψη, μετά το ξενύχτι στην «Αστροφεγγιά»: «Καιρός να ξεκινήσουμε. Ήρθαν τα ρεμάλια της Θεσσαλονίκης».
Ο δικηγόρος του διαβόλου
