Τον τελευταίο καιρό όλο και πληθαίνουν τα δημοσιεύματα στα οποία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνουν την απογοήτευσή τους για το κακό κλίμα μεταξύ των δυνάμεων της Αριστεράς. Ως επακόλουθο του υπαρκτού αυτού κλίματος επιχειρείται μια μορφή θυματοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ από τα ίδια τα μέλη του, που επισημαίνουν ότι η υπόλοιπη Αριστερά συνεχίζει να βάλει εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ κι αφήνει την κυβέρνηση της ΝΔ στο απυρόβλητο. Κι αν θεωρήσουμε ως δεδομένη την ανάδελφη τακτική του ΚΚΕ που στήνει απροσπέλαστα τείχη απέναντι σε κάθε όμορο χώρο, τι συμβαίνει με την υπόλοιπη Αριστερά; Γιατί σε κάθε ανακοίνωσή της νοιώθει την υποχρέωση να στιγματίσει την μνημονιακή περίοδο της εξουσίας του ΣΥΡΙΖΑ και κατόπιν να ασχοληθεί με τη ακραία συντηρητική επίθεση της νέας κυβέρνησης; Υπάρχει, έστω μια μίνιμουμ, πολιτική επικοινωνία του ΣΥΡΙΖΑ με τις δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς; Δεν πέρασε πολύς καιρός όταν ο Συνασπισμός, ο πρόγονος του ΣΥΡΙΖΑ, είχε προνομιακές σχέσεις με πολλές οργανώσεις της Αριστεράς κάτι που οδηγούσε συχνά σε κοινές δράσεις και κοινή παρουσία σε κινηματικούς χώρους. Τώρα, μετά την απομυθοποίηση του Ιουλίου του 2015 και την κυβερνητική θητεία του ΣΥΡΙΖΑ, έχουν χαθεί τα πάντα; Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρείται αντίπαλος, δεν ανήκει πια στην Αριστερά; Απέναντι σε χοντρά ζητήματα που φαίνεται να προωθεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όπου είναι αυτονόητη η στάση κάθε προοδευτικού ανθρώπου, δεν υπάρχει η ανάγκη κοινής παρουσίας και δράσης; Η Αριστερά έχει χορτάσει από παλιές πληγές που δεν επουλώνονται ποτέ κι αποτελούν μόνιμο πεδίο αντιπαράθεσης κι εχθρότητας. Δεν πρέπει να τελειώσει κάποτε η τραγική συνήθεια που λειτουργεί ως κατάρα και υπονομεύει την δράση και την αποτελεσματικότητα των πιο υγειών τμημάτων της κοινωνίας;
Σ’ αυτή την άθλια εικόνα που παρουσιάζει σήμερα η Αριστερά όλοι έχουν τις ευθύνες τους και πρέπει να τις αναλάβουν. Κυρίως, οι μεγαλύτερες δυνάμεις της. Δυστυχώς το ΚΚΕ είναι ανίατη περίπτωση. Καιρός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ να πάψει να παριστάνει το θύμα και να αναλάβει πολιτικές πρωτοβουλίες επικοινωνίας και επαφής με την υπόλοιπη Αριστερά. Γιατί μέχρι τώρα δεν έκανε τίποτα σ’ αυτή την κατεύθυνση, προσανατολισμένος στο δικομματικό παιχνίδι και έχοντας ως στρατηγικό στόχο την «Προοδευτική Συμμαχία» και τον «Μεσαίο χώρο». Στη ΛΑΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν τους φτάνει η απαξίωση κι η ανυποληψία μετά τις τελευταίες εκλογές; Πότε περιμένουν να κάνουν κάποια ουσιαστικά ενωτικά βήματα; Συνεχίζουν να βαυκαλίζονται ότι έχουν κάποια μικρή επιρροή σε σωματεία και φοιτητικούς συλλόγους κι αυτό φτάνει για την συντήρηση του μικρομεγαλισμού τους;
Λέγαμε κάποτε ότι η Αριστερά είναι η συνείδηση της κοινωνίας και θεωρούσαμε ότι τα μεγάλα ιδεώδη της ήταν ικανά να μας δώσουν ένα μόνιμο ηθικό προβάδισμα. Αν αναλογιστούμε, όμως, ιστορικά, τι είδους σχέσεις επικρατούσαν εντός των τειχών, στις διάφορες αποχρώσεις της, θα νοιώσουμε μεγάλη θλίψη κι απογοήτευση. Δυστυχώς η πολιτική Αριστερά είναι αναντίστοιχη της ιδεολογικής. Με αποκορύφωμα την τρέχουσα χρονική περίοδο, θεμελιώδεις έννοιες όπως η συντροφικότητα, η συλλογικότητα, η ενότητα, η σύνθεση, η συναντίληψη, έχουν πια εγκαταλειφθεί κι έχουν αντικατασταθεί από ένα πέπλο στείρας αντιπαλότητας κι εχθρότητας. Και τελικά, δεν έχει τόση σημασία ποιος έχει περισσότερο δίκιο ή άδικο σ’ αυτή τη μόνιμη διελκυστίνδα εντός της Αριστεράς ούτε φυσικά είναι κάτι που ενδιαφέρει την κοινωνία. Η κοινωνία χρειάζεται, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, μια Αριστερά εμπνευσμένη, ενωτική και συντροφική. Κι όποιος δεν παίρνει πρωτοβουλίες σ’ αυτή την κατεύθυνση είναι ξεκάθαρο ότι γι’ αλλού αρμενίζει. Αντί, λοιπόν, μιας εύκολης αυτο-θυματοποίησης περιμένουμε από τον ΣΥΡΙΖΑ ενωτικές πρωτοβουλίες εντός της Αριστεράς. Κι αν πέσουν στο κενό, να επαναληφθούν μετ’ επιτάσεως. Όπως έγινε πριν λίγα χρόνια με τον Χώρο Διαλόγου και Κοινής Δράσης, που αποτέλεσε και το πρόπλασμα του ΣΥΡΙΖΑ. Το ξεχάσαμε τόσο γρήγορα;
Υ.Γ. Η διαδήλωση στη Θεσσαλονίκη για τον Παύλο Φύσσα είχε πολύ κόσμο και κυρίως νεαρές ηλικίες. Κοίταζα μήπως δω συριζαίους και είδα ελάχιστους, μετρημένους στα δάχτυλα. Τι συμβαίνει; Ξεσυνήθισαν, φταίει ο ιδρυματισμός των γραφείων και της κυβερνητικής εξουσίας ή κάνουν πλέον πολιτική με άλλους όρους; Δεν θα’ πρεπε να είναι στρατηγικός στόχος του ΣΥΡΙΖΑ η αποκατάσταση της σχέσης του με τα κινήματα και την υπόλοιπη Αριστερά; Κι αυτό ξέρουμε ότι γίνεται στο δρόμο…
Ο δικηγόρος του διαβόλου
