Τι να πεις πλέον γι’ αυτή την ΕΡΤ; Είναι καταδικασμένη να παίζει πάντα το παπαγαλάκι της εκάστοτε κυβέρνησης. Η απαξίωσή της έχει φτάσει πια σε τέτοιο βαθμό, ώστε να φαντάζει φωτεινή εξαίρεση στην ιστορία της η εποχή του «μαύρου» που της επέβαλε η κυβέρνηση Σαμαρά κι απελευθέρωσε, τότε, δυνάμεις αντίστασης και διεκδίκησης. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει παγιώσει την τυφλή υποστήριξη, με το αζημίωτο, όλων σχεδόν των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης κι ας το παίζουν θιγμένοι πολλοί αργυρώνητοι «αλήτες – ρουφιάνοι – δημοσιογράφοι». Δεν της φτάνει όμως αυτή η επικοινωνιακή παντοδυναμία, χρησιμοποιεί κι ως αποκλειστικό φέουδο την κρατική τηλεόραση για στοχευμένη προπαγάνδα. Πρόσφατο παράδειγμα, η συνέντευξη στην εκπομπή «10» της ΕΡΤ1 του Βαγγέλη Βενιζέλου. Μιλάμε για την επιτομή του πολιτικού κυνισμού. Ένας πολιτικός που κουβαλάει ανδραγαθήματα, όπως ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, τα χαμένα στικάκια με τις βρώμικες λίστες, τη μνημονιακή συνεργασία με τη δεξιά του Σαμαρά και τόσα άλλα, παρουσιάζεται ως σεβάσμιος Νέστορας της πολιτικής ηθικής που διαφημίζει το τεράστιο (;) προσωπικό του έργο ως υπουργός Εξωτερικών, χρησιμοποιεί έναν κραυγαλέο αυτοαναφορικό λόγο και με ένα εξοργιστικά αυτάρεσκο ύφος πλασάρεται ως μια διπλωματική αυθεντία υπεράνω όλων.
Και τι δεν μας είπε ο Βαγγέλης Βενιζέλος στη συνέντευξή του στο «10»! Αναπαράγοντας προγενέστερη συνέντευξή του στην «Καθημερινή», φαίνεται ότι οι δεξιές εφημερίδες αποτελούν πλέον συγκοινωνούντα δοχεία με την ΕΡΤ, φιλοτέχνησε το προφίλ του ως ειδήμων της εξωτερικής πολιτικής με αφορμή την πρόσφατη συμφωνία Ελλάδας – Ιταλίας. Περιγράφοντας, θριαμβικά, τα «επιτεύγματά» του ως υπουργός Εξωτερικών, τέτοια κατάχρηση προσωπικής αντωνυμίας δεν έχουμε ξαναδεί, παρουσίασε την εικόνα ενός τεράστιου έργου σα να έγινε η Ελλάδα στην περίοδο της υπουργίας του βασίλισσα της παγκόσμιας διπλωματίας. Κι εδώ τίθεται το ερώτημα, ποιος είναι ο ρόλος των δημοσιογράφων που καλούνται να διεκπεραιώσουν αυτό το επικοινωνιακό κόλπο; Κάποια φωνή, άνωθεν, τους επέβαλε να προβάλουν, με σύνδεση μάλιστα από το γραφείο του, τον Βαγγέλη Βενιζέλο κι αυτοί απλά υπάκουσαν; Μήπως η επιλογή ήταν δική τους θέλοντας να δείξουν πόσο στοιχημένοι είναι στις προθέσεις της κυβέρνησης, προοιωνίζοντας πολιτικές εξελίξεις ή καλλιεργώντας το έδαφος για στοχευμένες επιλογές προσώπων, άσχετα αν ο πολύς Βενιζέλος δεν φαίνεται να σκοπεύει να γίνει υφιστάμενος του Κούλη;
Όταν μιλάμε για την ΕΡΤ, πάντα μου έρχεται στο μυαλό μια παλιότερη συνέντευξη του τότε υπεύθυνου, για τα ΜΜΕ, υπουργού του ΣΥΡΙΖΑ Νίκου Παππά στον Σεραφείμ Κοτρώτσο. Ήταν τότε που βλέπαμε πολύ ΕΡΤ κι ελπίζαμε ότι η αγωνιστική υπεραξία των απολυμένων εργαζομένων που ξαναγύρισαν θα οδηγήσει στην άνοιξη της δημόσιας τηλεόρασης. Προς τιμήν του ο δημοσιογράφος, ούτε ως ανέκδοτο δεν θα μπορούσε να το φανταστεί κάποιος να συμβαίνει σήμερα, ρώτησε τον προϊστάμενό του υπουργό γιατί δεν αλλάζει το νομικό πλαίσιο διοίκησης, ώστε η ΕΡΤ να μην εξαρτάται από την εκάστοτε κυβέρνηση. Η απάντηση που πήρε ήταν ότι ακόμη και στο BBC, οι διοικητικές αρμοδιότητες καθορίζονται από τη βασίλισσα! Αυτό το κακής ποιότητας χιουμοράκι ήταν η υπεκφυγή που έβαζε την ταφόπλακα των ελπίδων μας για την άνοιξη της ΕΡΤ. Κι όταν φτάνουμε σε σκοταδιστικές κυβερνήσεις σαν τη σημερινή, οι όποιοι παλιότεροι βαθμοί δημοσιογραφικής ελευθερίας αντικαθίστανται με εναγώνια, και μερικές φορές γλοιώδη, επίδειξη νομιμοφροσύνης στην προϊστάμενη κυβερνητική αρχή.
Υ.Γ. Επιτέλους, να και μια αυτοκριτική! Ο Νίκος Παππάς κατέβηκε από το καλάμι κι έκανε την αυτοκριτική του, χρήσιμη και έντιμη, έστω μετά την παραίνεση του αρχηγού. Όπως λέγανε κι οι παλιοί: «Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει και να φαίνεται!».
Ο δικηγόρος του διαβόλου
