Στο μήνυμά του το βράδυ των εκλογών, ο Αλέξης Τσίπρας, ως απόλυτος άρχων που οι κομματικές διαδικασίες εξυπηρετούν μόνο την επικύρωση των δικών του αποφάσεων, ανακοίνωσε τον μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Τι σημαίνει αυτό θα το δούμε σύντομα, οι ενδείξεις όμως είναι σαφέστατες: οριστική μετακίνηση προς την κεντροαριστερά και τη σοσιαλδημοκρατία, κάτι που γίνεται με γοργά βήματα και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, στην κατεύθυνση επαναπροσέγγισης της μέγιστης εκλογικής αξίας που ακούει στο όνομα «μεσαίος χώρος». Όταν όμως αρχίσεις να παίρνεις τον κατήφορο, σύντομα καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς να σταματήσεις. Κι εμείς στην Ανανεωτική Αριστερά δεν έχουμε παρά να αναλογιστούμε το παράδειγμα του, άλλοτε κραταιού ιδεολογικού μας φάρου, του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας. Ήταν πρώτο κόμμα στην Ιταλία με τεράστια πρόσβαση στο λαϊκό, εργατικό κίνημα. Μετά τον «ιστορικό συμβιβασμό» και τους διάφορους μετασχηματισμούς του κατέληξε να γίνει ένα αναξιόπιστο κεντρώο κόμμα και να παραδώσει τις λαϊκές τάξεις στη ρατσιστική ακροδεξιά του Σαλβίνι. Ας σκεφτεί αυτό τραγικό, για την ευρωπαϊκή Αριστερά, παράδειγμα ο Αλέξης Τσίπρας κι ας εκτιμήσει επίσης ότι το 8% που πήρε παραπάνω ο ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με τις ευρωεκλογές ήταν κυρίως αριστερός κόσμος που του δίνει μια τελευταία ευκαιρία. Κι αυτός ο κόσμος δεν θέλει να βλέπει τον ΣΥΡΙΖΑ να ερίζει με το Κίνημα Αλλαγής για το ποιος είναι πιο ΠΑΣΟΚ ούτε να έχει την τελική κατάντια του πάλαι ποτέ Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας.
Αν κοιτάξουμε τους βουλευτές που εξέλεξε ο ΣΥΡΙΖΑ, και κυρίως αυτούς που δεν εξελέγησαν, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι ο κυοφορούμενος συντηρητικός μετασχηματισμός έχει ήδη αρχίσει. Δεν εξελέγησαν ο Μπαλαούρας στην Ηλεία, ο Κοντονής στη Ζάκυνθο, η Σταμπουλή στις Σέρρες, η Σταματάκη στον Πειραιά, ο Καραγιαννίδης στη Δράμα, ο Μανιός στις Κυκλάδες, οι Ξυδάκης και Καβαδία στην Αθήνα, οι Κουράκης, Παρασκευόπουλος και Μηταφίδης στη Θεσσαλονίκη και πολλοί άλλοι. Δεν περιμέναμε, βέβαια, ούτε από αυτούς κάποια πιθανή διαφοροποίηση στις επιλογές του απόλυτου ηγέτη, άλλωστε και στην προγενέστερη μνημονιακή περίοδο του ΣΥΡΙΖΑ συντάχθηκαν στο άρμα της ηγεσίας. Όπως και να το κάνουμε, όμως, έχουν μια άλλη ποιότητα, αριστερό κύτταρο και με πολλούς μας συνδέει το κοινό παρελθόν. Όσον αφορά αυτούς που εκλέχθηκαν, η περίπτωση της Α’ Θεσσαλονίκης είναι τραγικά εύγλωττη. Νοτοπούλου και Γιαννούλης: αφού έκαναν τη λάντζα των τοπικών εκλογών εξαργύρωσαν την αναγνωρισιμότητά τους ξεκινώντας κοινοβουλευτική καριέρα και δεν υπάρχει κανείς αφελής να πιστέψει ότι θα ασχοληθούν με τον Δήμο και την Περιφέρεια. Ποιος διερωτάται γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει αυτοδιοικητικά στελέχη; Ζουράρις: ΑΝΕΛ, παοκτζής και αρχαιο-αερολόγος. Αμανατίδης και Τριανταφυλλίδης: λαϊκιστές, καριερίστες, σε αγαστή σύμπνοια με το παπαδαριό. Αυτοί είναι όλοι…
Κι ένα πολύ κακό στιγμιότυπο. Στο «Κόκκινο» της Θεσσαλονίκης, έχει καθημερινή πρωινή εκπομπή μια παλιά και γνώριμη φωνή στα ερτζιανά της πόλης. Προ ημερών, είχε καλεσμένη την Κατερίνα Νοτοπούλου, πρώτη σε σταυρούς από τον ΣΥΡΙΖΑ στην Α’ Θεσσαλονίκης. Τέτοιο λιβάνισμα κάνουν μόνο οι διαπιστευμένοι αθλητικογράφοι στις πρώτες φίρμες της ομάδας που καλύπτουν δημοσιογραφικά. Η υπεροπλία της Νέας Δημοκρατίας στα ΜΜΕ δεν αντιμετωπίζεται όταν οι συριζαίοι δημοσιογράφοι μιμούνται τα δεξιά φερέφωνα της ενημέρωσης.
Ο δικηγόρος του διαβόλου
