Διαβάζοντας τα κεντρικά άρθρα της «Εποχής», αυτά που αποκρυσταλλώνουν την πολιτική γραμμή της εφημερίδας, διαπιστώνουμε μια εναγώνια προσπάθεια να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα και να στρογγυλευτούν όλα τα απεχθή μέτρα που προσπαθεί να περάσει η κυβέρνηση στο πλαίσιο της τρίτης αξιολόγησης. Κάτι τέτοιο, όμως, παγιώνει την εικόνα μιας κυβερνητικής εφημερίδας που προσπαθεί, αμήχανα, να κρατήσει προσχήματα ανεξαρτησίας και κριτικής ματιάς, οδηγώντας τελικά σε μια καρικατούρα ενημέρωσης που δεν πείθει κανέναν εκτός από τους πιστούς της κυβέρνησης. Επειδή, λοιπόν, έφτασε ο κόμπος στο χτένι κι η κυβέρνηση, στο βωμό των δεσμεύσεών της, περνά καθημερινά ότι δεν μπόρεσαν να περάσουν οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις, καιρός είναι να σταματήσουμε τα μισόλογα και να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους:
Μια κυβέρνηση που πουλά στρατιωτικό υλικό και ιδίως σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία δεν μπορεί να θεωρείται αριστερή κυβέρνηση. Κι αν έκανε λάθος, να βγει με παρρησία να το παραδεχτεί και να κάνει σαφή κι ειλικρινή αυτοκριτική.
Μια κυβέρνηση που για να ικανοποιήσει τον επίσημο επισκέπτη τούρκο πρόεδρο Ερντογάν, συλλαμβάνει και κακοποιεί τούρκους και κούρδους αντικαθεστωτικούς, δε μπορεί να αυτοαποκαλείται αριστερή κυβέρνηση που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Ένας υπουργός που καθιερώνει τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, τροποποιεί το νομικό πλαίσιο για να μπλοκάρει τις κινηματικές δράσεις κατά των πλειστηριασμών και, ξεχνώντας το παρελθόν του, λοιδορεί και χλευάζει τους πολιτικούς χώρους που υποστηρίζουν έμπρακτα τα κινήματα, έχει πάρει πλέον διαζύγιο με την αριστερά, τις ευαισθησίες και τα ιδανικά της.
Μια υπουργός που προσπαθεί να φέρει νύχτα, με τροπολογία σε άσχετο νομοσχέδιο την ουσιαστική κατάργηση του δικαιώματος της απεργίας, ή το πιστεύει, οπότε την περιμένει λαμπρή νεοφιλελεύθερη καριέρα ή της το επέβαλαν, οπότε θα πρέπει να αποδεχτεί το ρόλο του αχυράνθρωπου των δανειστών. Με την αριστερά πάντως δεν έχουν σχέση τέτοιες πρακτικές.
Ένας υπερυπουργός που στο πρόσφατο παρελθόν μας είχε ζαλίσει με τις αριστερές του αναλύσεις, τι έγραφε και τι εφαρμόζει ο αθεόφοβος, θεωρείται ακόμα ότι ηγείται της αριστερής τάσης των 53+ του ΣΥΡΙΖΑ. Τι υποκρισία και τι κατάντια; Σε ένα ανύπαρκτο κόμμα, ο πιο μνημονιακός υπουργός θεωρείται ταυτόχρονα κι το πιο αριστερό κομματικό στέλεχος!
Στις ονομαστικές ψηφοφορίες που θα ακολουθήσουν, για την ψήφιση των μέτρων που θα ικανοποιήσουν τα προαπαιτούμενα της τρίτης αξιολόγησης, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ θα έχουν μια τελευταία ευκαιρία να σώσουν ότι έχει απομείνει από την παλιά αριστερή τους ταυτότητα. Δε μπορεί να συνεχίσουν να κηλιδώνουν το αγωνιστικό και ριζοσπαστικό τους παρελθόν, ψηφίζοντας μέτρα που ξεθεμελιώνουν ολοκληρωτικά κάθε ψήγμα κοινωνικού κράτους και θεμελιωδών εργασιακών δικαιωμάτων. Και φυσικά, δεν αξίζει να ακολουθήσουν τον αδιέξοδο πολιτικό στρουθοκαμηλισμό του Νίκου Φίλη, κριτικάρω και διαφοροποιούμαι φραστικά και στο τέλος πάω και ψηφίζω. Καιρός να ορθώσουν το ανάστημά τους και να παραιτηθούν. Η εξουσία δεν είναι αυτοσκοπός, κυρίως όταν σε αλλοτριώνει τόσο πολύ, ώστε να έχεις φτάσει να μοιάζεις με το «τέρας». Οι αριστεροί δεν καθορίζονται από τις καρέκλες και τα αξιώματα που κατέχουν. Περιμένουμε να το αποδείξουν…
Ο δικηγόρος του διαβόλου
