«ΑΟΡΑΤΟΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ»
Δεν είναι αυτό που νομίζεις!
Του Στράτου Κερσανίδη
Ανάμεσα σε πολλά, ο κινηματογράφος μπορεί να θεωρηθεί και ως «τέχνη της παραπλάνησης». Εάν στη ζωή πολλές φορές ακόμη και τα μάτια μας μπορούν να κάνουν λάθος, τότε στο σινεμά, με την ανθρώπινη παρέμβαση, η παραπλάνηση του θεατή μπορεί να είναι απόλυτη. Σε ένα λαβύρινθο μυστηρίου μας οδηγεί ο σκηνοθέτης Οριόλ Πάουλο με την ταινία «Αόρατος επισκέπτης» (Contratiempo) και, αφού μας φέρει μερικές φορές μπροστά σε ερμητικά κλειστές εξόδους, στο τέλος θα μας αποδείξει πως τίποτε δεν ήταν όπως νομίζαμε.
Επιτυχημένος επιχειρηματίας, σύζυγος και πατέρας, ο Αντριάν Ντόρια, κατηγορείται για το φόνο μιας γυναίκας. Η γυναίκα αυτή ονομάζεται Λάουρα και είναι ερωμένη του. Στην προσπάθειά του να αποδείξει την αθωότητά του, ο Αντριάν προσλαμβάνει την κορυφαία δικηγόρο Βιρτζίνια Γκούντμαν, η οποία δεν έχει χάσει ως τότε καμία δίκη. Η θέση του είναι πολύ δύσκολη καθώς ο κατηγορούμενος βρέθηκε από την αστυνομία σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου πλάι στο πτώμα της ερωμένης του, ενώ δεν υπήρχε καμία διέξοδος διαφυγής για το δολοφόνο. Ενώ έχει εμφανιστεί ένας νέος μάρτυρας του οποίου την ταυτότητα δεν γνωρίζει κανείς, η Γκούντμαν ζητά από τον Ντόρια να της ξαναπεί τα γεγονότα από την αρχή και να σταθεί στις λεπτομέρειες, επειδή «στις λεπτομέρειες κρύβεται συχνά η αλήθεια», όπως του λέει. Μένουν μερικές μόνον ώρες και ο κατηγορούμενος πρέπει να συνεργαστεί με τη δικηγόρο του, ώστε να αποκαλυφθεί η αλήθεια.
Ο Αντριάν Ντόρια αρχίζει να αφηγείται τα γεγονότα. Η Βιρτζίνια Γκούντμαν επιμένει στις λεπτομέρειες, τον ρωτά και τον ξαναρωτά και η ιστορία ξετυλίγεται και αναπλάθεται διαρκώς. Τι συνέβη το βράδυ του φόνου; Τι συνέβη τις προηγούμενες μέρες; Τα γεγονότα ξετυλίγονται βήμα-βήμα, κάθε φορά προστίθεται και κάτι ακόμη, μερικά πράγματα ανατρέπονται, η ιστορία όλο και αλλάζει. Όλη σχεδόν η ταινία είναι σε φλας μπακ τα οποία επανέρχονται για να «διορθωθούν» και ο θεατής βρίσκεται διαρκώς μπροστά σε νέα δεδομένα τα οποία προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει.
Αν κάτι αρέσει στον Οριόλ Πάουλο, είναι το κρυφτούλι. Παιχνίδι που το γνωρίζει πολύ καλά, αφού κατορθώνει να κρύβει με ευφυή τεχνάσματα την αλήθεια μέχρι το τελευταίο λεπτό. Μέχρι τότε μας καθοδηγεί εντέχνως σε μια σειρά συμπεράσματα τα οποία αποδεικνύονται λανθασμένα. Τίποτε δεν είναι όπως νομίζουμε, είναι κάπως αλλιώς αλλά ούτε και το αλλιώς είναι… όπως νομίζουμε! Σας μπέρδεψα; Εγώ να δείτε πως μπερδεύτηκα βλέποντας την ταινία. Αλλά το ευχαριστήθηκα! Επειδή αυτό είναι το ζητούμενο, η διασκέδαση. Κι αν στην αρχή του κειμένου παρέθεσα κάποια στοιχεία για την υπόθεση της ταινίας, μη θεωρήσετε πως είναι έτσι, επειδή τίποτε δεν είναι όπως νομίζεις και όπως κι εγώ νόμιζα.
Ένα άρτια δουλεμένο θρίλερ μυστηρίου, στο οποίο ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος φροντίζει με επιμέλεια το κάθε βήμα. Η τελική ανατροπή, η οποία ακολουθεί κάποιες προηγούμενες, εμπεριέχει ένα στοιχείο υπερβολής, το οποίο όμως ο καλόπιστος θεατής μπορεί να δικαιολογήσει με βάση όλα τα προηγούμενα. Κατά τα άλλα η ταινία θα σας αρέσει, είναι αρκετά ρεαλιστική, μυστηριώδης και σαγηνευτική. Να θυμίσω πως ο σκηνοθέτης μας έχει παρουσιάσει και στο παρελθόν παρόμοιας λογικής και αισθητικής θρίλερ, όπως «Τα μάτια της Τζούλια» (2010) και «Το σώμα» (2012).
strakersan@gmail.com
«ΛΑΙΔΗ ΣΟΥΖΑΝ: ΕΡΩΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΙΕΣ»
Ίντριγκες σε αριστοκρατικά σαλόνια
Η Τζέιν Όστεν ίσως να είναι η συγγραφέας με τις περισσότερες μεταφορές έργων της στη μεγάλη και τη μικρή οθόνη. Η αρχή έγινε το 1940 όταν ο σκηνοθέτης Ρόμπερτ Λέοναρντ μετέφερε στο σινεμά το βιβλίο της «Περηφάνια και προκατάληψη». Οι μεταφορές αυτές υπερβαίνουν τις 15 με τελευταία αυτή που επιχείρησε ο σκηνοθέτης 64χρονος Γουίτ Στίλμαν με την ταινία «Λαίδη Σούζαν: Έρωτες και φιλίες» (Love and friendship).
Κεντρικός χαρακτήρας του βιβλίου και της ταινίας είναι η λαίδη Σούζαν Βέρνον, μια νεαρή και όμορφη χήρα την οποία όμως ακολουθούν διάφορες κακές φήμες για τις ερωτικές της περιπέτειες. Η Σούζαν για να κλείσει τα στόματα εγκαθίσταται προσωρινά στη βίλα των πεθερικών της μαζί με την κόρη της, Φρεντερίκα. Βέβαια στο μυαλό της είναι η οικονομική της αποκατάσταση, την οποία θα εξασφαλίσει ένας καλός γάμος για την Φρεντερίκα αλλά και για την ίδια. Πάντως η κόρη της δεν συμφωνεί με τα σχέδια της μητέρας της, αφού ο γάμος δεν είναι μέσα στις προτεραιότητές της. Παρόλα αυτή η λαίδη Βέρνον δεν το βάζει κάτω και ξεκινά ένα παιχνίδι αποπλάνησης στο οποίο παρασύρει το νεαρό Ρέτζιναλντ ντε Κόρσι, τον αφελή σερ Τζέιμς Μάρτιν και το γοητευτικό αλλά παντρεμένο, λόρδο Μάνγουερικ. Η αδίστακτη, όπως αποδεικνύεται, λαίδη Σούζαν Βέρνον είναι αποφασισμένη να πετύχει το σχέδιό της.
Ακολουθώντας την ατμόσφαιρα της εποχής ο σκηνοθέτης αποτυπώνει με αρκετές δόσεις χιούμορ τις ίντριγκες, τα κουτσομπολιά, τα κρυμμένα μυστικά και τους ανομολόγητους πόθους της αριστοκρατίας στα τέλη του 18ου αιώνα. Με εξαιρετικό καστ, στο οποίο ξεχωρίζει η Κέιτ Μπέκινσεϊλ στο ρόλο της λαίδης Σούζαν, και σκηνοθετική ροή η οποία κυλά ανεμπόδιστα, η ταινία του Στίλμαν καί ενδιαφέρον έχει καί διασκεδαστική είναι καί σέβεται το βιβλίο της αγγλίδας συγγραφέα.
Για την ιστορία αναφέρω πως το βιβλίο δημοσιεύτηκε το 1871, δηλαδή 57 χρόνια μετά το θάνατό της, από τον ανιψιό της Τζέιμς Έντουαρντ Όστεν-Λι. Η Τζέιν Όστεν το είχε γράψει με τη μορφή επιστολών, το 1790.
Στρα. Κερ.
ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ
«Και μαζί και χώρια» (Sous le meme toit) του Ντομινίκ Φαρουζιά: Η Ντελφίν και ο Ιβάν, παντρεύτηκαν απέκτησαν δύο παιδιά, τη Βιολέτ και το Λουκάς, και μετά από μερικά χρόνια χώρισαν. Το διαζύγιο έγινε χωρίς προβλήματα με αρκετά πολιτισμένο τρόπο και οι δύο πρώην σύζυγοι πήραν το δρόμο τους. Όμως τα οικονομικά του Ιβάν δεν πηγαίνουν καθόλου καλά κι έτσι θα αναγκαστεί να επιστρέψει στο σπίτι που ζούσε με την Ντελφίν. Μόνο που το ποσοστό που του ανήκει είναι μόνον το 20% κι έτσι ο Ιβάν αναγκάζεται να περιοριστεί στο χώρο που του αναλογεί με βάση αυτό. Όπως είναι φυσικό, η συγκατοίκηση δύο πρώην συζύγων στον περιορισμένο χώρο ενός σπιτιού δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα. Για την απόφασή του να σκηνοθετήσει αυτήν την κωμωδία, ο σκηνοθέτης λέει: «Πριν από χρόνια, ένας συνάδελφος με έβαλε να διαβάσω ένα άρθρο της Λιμπερασιόν, το οποίο εξηγούσε πως το 60% των Παριζιάνων που έχουν πάρει διαζύγιο αναγκάζεται να ζήσει κάτω από την ίδια στέγη, λόγω έλλειψης χρημάτων. Όπως είναι φυσικό, κανείς δεν έχει τη διάθεση να μείνει με τον πρώην του. Είδα αμέσως μια κινηματογραφική ιδέα σε αυτό το υλικό».
«Μ.Α.Τ.: Μονάδα Αποδόμησης Τάξης» (Raid dingue) του Ντάνι Μπουν: Αν και είναι εντελώς αδέξια, η Τζο κατάφερε να προσληφθεί στην αστυνομία. Της αρέσει η δουλειά της, όμως, εξαιτίας των ιδιαιτεροτήτων της και για να μην εκτεθεί σε κίνδυνο, η υπηρεσία την χρησιμοποιεί σε ασήμαντες αποστολές όπως μικροκλοπές και τροχαίες παραβάσεις. Παρόλα αυτά, η Τζο ονειρεύεται να γίνει η πρώτη γυναίκα η οποία θα μπει στο Σώμα Ειδικών Δυνάμεων. Όταν για κάποιους λόγους σχεδόν ανεξήγητους η Τζο θα γίνει δεκτή στις Ειδικές Δυνάμεις, ως εκπαιδευόμενη, θα αναγκαστεί να συνεργαστεί με το μισογύνη ειδικό πράκτορα, Γιουτζέν. Αποστολή τους είναι να φυλακίσουν διάφορους επικίνδυνους εγκληματίες και να εξαρθρώσουν αδίστακτες συμμορίες κακοποιών. Μόνο που για να τα καταφέρουν θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να καταφέρουν να συνυπάρξουν! Μέτρια κωμωδία που δεν δικαιολογεί το σημαντικό χρηματικό ποσό που ξοδεύτηκε για την παραγωγή της.
«Overdrive» του Αντόνιο Νεγκρέ: Οι αδελφοί Φόστερ, ο Άντριου και ο Γκάρετ, είναι εξειδικευμένοι στις κλοπές πολυτελών αυτοκινήτων. Η τελευταία δουλειά που αναλαμβάνουν είναι να κλέψουν μια Μπουγκάτι του 1937, στη Νότια Γαλλία. Το αυτοκίνητο ανήκει στον Τζάκομο Μοριέ, ένα μαφιόζο της περιοχής. Όμως κάτι δεν πηγαίνει καλά και τα δυο αδέλφια πέφτουν απ’ αυτοφώρω στα χέρια του Μοριέ. Για να σώσουν τη ζωή τους, συμφωνούν να κλέψουν για λογαριασμό του το αγαπημένο αυτοκίνητο της συλλογής του Μαξ Κλεμπ, ανταγωνιστή του Μοριέ. Πρόκειται για μια Φεράρι του 1962. Ταινία δράσης εξαιρετικά χαμηλών απαιτήσεων.
Σινεφίλ
