Ηταν μια παγωμένη μέρα πριν τις γιορτές. Τόπος συνάντησης το Διοικητήριο, εκεί όπου καταλήγουν συνήθως οι διαδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη. Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των καθηγητών μέσης εκπαίδευσης καλούσαν σε παράσταση διαμαρτυρίας για τα επικείμενα μέτρα, του πολυνομοσχεδίου των προαπαιτουμένων της τρίτης αξιολόγησης. Ένα ακόμα νομοσχέδιο που θα αποδείξει τις ανεξάντλητες πολιτικές κι ηθικές αντοχές και το υψηλό φρόνημα των αριστερών βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι, γι’ άλλη μια φορά, θα ψηφίσουν ασμένως ακραία κι απαράδεκτα νεοφιλελεύθερα μέτρα. Και χωρίς να χρειαστεί να μπει θέμα κομματικής πειθαρχίας, όπως έκαναν παλιότερα τα αστικά κόμματα. Στον ΣΥΡΙΖΑ άλλωστε επικρατεί αυτό που λένε σιωπή νεκροταφείου. Μας πετάνε μόνο στα μούτρα το γελοίο άλλοθι ότι «αυτά τα επώδυνα μέτρα δεν είναι δικά μας, δεν τα πιστεύουμε, αλλά αναγκαζόμαστε να τα ψηφίσουμε» και ξεμπερδέψανε…
Η παράσταση διαμαρτυρίας, για θέματα που αφορούσαν την εκπαίδευση, προγραμματίστηκε να γίνει στο γραφείο του πρωθυπουργού. Αφού, λοιπόν, τηρήθηκαν όλοι οι κανόνες ασφαλείας, έλεγχος ταυτοτήτων και πέρασμα από ανιχνευτή μεταλλικών αντικειμένων, μας πέρασαν σε μια αίθουσα συνεδριάσεων με βαριά καταθλιπτική επίπλωση, όπου περιμέναμε να μας δεχτεί η επικεφαλής του πρωθυπουργικού γραφείου. Παλιά μας γνώριμη στον ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης, η Κατερίνα Νοτοπούλου, χωρίς να έχει ούτε μακρόχρονη ούτε σημαντική πολιτική παρουσία, ήταν ακόμη μια προσωπική επιλογή του Αλέξη Τσίπρα. Την περιμέναμε αρκετή ώρα μέχρι να ενημερωθεί, διαβάζοντας την πρόσφατη συνέντευξη του υπουργού Παιδείας, ώστε να είναι προετοιμασμένη στη συνάντηση. Εμφανίστηκε με το σύνηθες σοβαρό, στεγνό ντύσιμο των πολιτικών προσώπων. Γιατί άραγε οι γυναίκες που αποκτούν πολιτικά πόστα πρέπει να ντύνονται ανδρικά; Το πιο χαρακτηριστικό, όμως, ήταν η στάση του σώματος και το ύφος: άκαμπτη, απρόσιτη και με το προσωπείο του πρώιμου επαγγελματία πολιτικού που θέλει να διεκπεραιώσει γρήγορα μια τυπική διαδικασία. Εδώ έχουμε σοβαρά πράγματα να κάνουμε, έχουμε και κάτι ενοχλητικούς καθηγητές που επιμένουν να διεκδικούν. Μας άκουγε να εκθέτουμε τις διαφωνίες μας στις επικείμενες αλλαγές που είχε προαναγγείλει ο υπουργός, κρύβοντας την αμηχανία της κρατώντας λίγες σημειώσεις και στέλνοντας διαρκώς μηνύματα με το κινητό της στο χέρι. Στη σύντομη συζήτηση που ακολούθησε, η παλιά συντρόφισσα Κατερίνα δεν έδειξε καμιά πρόθεση κατανόησης των προβλημάτων, ούτε φάνηκε να έχει, έστω κι επιφανειακά, τη διάθεση συμπαράστασης στα αιτήματα ενός μεγάλου κλάδου εργαζομένων σε έναν ευαίσθητο τομέα, όπως η εκπαίδευση. Αν ήταν πιο έμπειρη, ίσως να είχε την ευελιξία να δείξει ότι αποδέχεται το δίκιο των αιτημάτων μας και να μην επιχειρεί να μας απαντήσει επιθετικά με τα επιχειρήματα της συνέντευξης Γαβρόγλου, επιχειρήματα που είχαν ανέκαθεν οι εκάστοτε υπουργοί Παιδείας. Έτσι και θα μας έδινε την αίσθηση ότι εισακουστήκαμε και το γραφείο του πρωθυπουργού θα έδειχνε ότι είναι κοντά στους εκπαιδευτικούς. Η Κατερίνα, όμως, φαίνεται ότι έσπευσε, με την ορμή του νεοφώτιστου, να δικαιολογεί και να υποστηρίζει τα μέτρα των μνημονιακών δεσμεύσεων και, τελικά, να διεκπεραιώσει τυπικά κι ανούσια τη συνάντηση, κλείνοντάς την απότομα με τη δέσμευση ότι θα κανόνιζε μέσα στις γιορτές συνάντηση με το θεσσαλονικιό γραμματέα του υπουργείου. Μια ακόμα ψεύτικη δέσμευση των επαγγελματιών της πολιτικής, αφού οι γιορτές τέλειωσαν κι ακόμα περιμένουμε τη συνάντηση. Η Κατερίνα μας γύρισε την πλάτη κι έφυγε, όπως γύρισε οριστικά την πλάτη της στην αριστερά που είχαμε παλιά ονειρευτεί. Χωρίς να μας κεράσει ούτε ένα μελομακάρονο. Έχει πάρει οριστικά το δρόμο των επαγγελματιών πολιτικών παντός καιρού, ενδυματολογικά κι ιδεολογικά. Κι αργότερα, ακόμα κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στην αντιπολίτευση, αυτή δεν θα χαθεί, θα έχει ήδη την απαραίτητη προϋπηρεσία για να συνεχίσει την πολιτική της καριέρα.
Ο δικηγόρος του διαβόλου
