Ενας ηλικιωμένος σύντροφος, παρακολουθώντας την ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη στην προ ημερησίας διάταξης συζήτησης στη Bουλή για τη διαφθορά και τη διαπλοκή, μου είπε προβληματισμένος: «Ο αρχηγός της ΝΔ είναι κλώνος του πατέρα του. Έχει ξεδιπλώσει πλέον όλα τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά, μορφασμούς, τικ, λεκτικές συνήθειες και στερεοτυπικές εκφράσεις του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Και το χειρότερο από όλα, μοιάζει το ίδιο κυνικός κι αδίστακτος με τον πολιτικό που συνέδεσε το όνομά του με την αποστασία από την κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου, που έστρωσε το δρόμο για τη χούντα των συνταγματαρχών και ήταν πρωθυπουργός στην πιο αντιδραστική κυβερνητική θητεία της δεξιάς στην ιστορία της μεταπολίτευσης. Τον βλέπεις και νοιώθεις ότι είναι ικανός για όλα. Οπότε, είναι φυσιολογικό να ενεργοποιούνται τα αμυντικά, δημοκρατικά αντανακλαστικά του κόσμου κι η πολιτική κατρακύλα του ΣΥΡΙΖΑ να περνά σε δεύτερη μοίρα. Επίσης, οι δημόσιοι υπάλληλοι, για τους οποίους η κρίση πέρασε ξώφαλτσα, αρχίζουν να φοβούνται ότι ο κυνικός Κυριάκος θα αρχίσει τις μαζικές απολύσεις στο δημόσιο, παρά τις αντίθετες δηλώσεις του. Έτσι, επανέρχεται πάλι το γνωστό δίλημμα που ταλανίζει την ελληνική κοινωνία καθ’ όλη την περίοδο της μεταπολίτευσης, η οποία θα μπει πάλι στη διαδικασία να διαλέξει το μικρότερο μεταξύ δύο κακών».
Τα χρόνια των μνημονίων, με αποκορύφωμα το τελευταίο κι ίσως όχι έσχατο μνημόνιο που έχει τη σφραγίδα ΣΥΡΙΖΑ, έχουν μετατοπίσει το πολιτικό σκηνικό σαφώς προς τα δεξιά. Οι ναζιστές της Χρυσής Αυγής σταθεροποιήθηκαν ως τρίτη δύναμη, η ΝΔ γίνεται όλο και πιο αντιδραστική έχοντας ως πολιτικούς δορυφόρους τα λεγόμενα κεντρώα κόμματα κι ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρείται Αριστερά όσο αριστερά κόμματα είναι το SPD στη Γερμανία και οι σοσιαλιστές του Ολάντ στη Γαλλία. Μια Αριστερά, δηλαδή, ενταγμένη πλήρως στο σύστημα, που διαφοροποιείται έχοντας λίγες παραπάνω κοινωνικές ευαισθησίες από τη σκληρή νεοφιλελεύθερη δεξιά. Ο ΣΥΡΙΖΑ, βέβαια, κάνει πολλές απέλπιδες προσπάθειες να διατηρήσει το παλιό αριστερό του προφίλ, έστω κι επικοινωνιακά. Διατείνεται σε όλους τους τόνους ότι το μνημόνιο δεν είναι δικό του, μέχρι πρότινος επέμενε να το απαλύνει χαρακτηρίζοντάς το «συμφωνία», παρότι το ψήφισε και το τηρεί απαρέγκλιτα, έχοντας μάλιστα καταφέρει να μηδενίσει τις κοινωνικές αντιστάσεις που ήταν ιδιαίτερα έντονες στα προηγούμενα μνημόνια. Επιχείρησε να συγκρουστεί με τους καναλάρχες, αλλά τα έκανε μούσκεμα δημιουργώντας ένα νέο κι ανεξέλεγκτο επικοινωνιακό ολιγοπώλιο. Άνοιξε τα νοσοκομεία στους ανασφάλιστους και κοντεύει να τα κλείσει από ελλείψεις υλικών και προσωπικού. Πήγε κάτι να κάνει με το μάθημα των Θρησκευτικών, αγνόησε όμως ότι οι παπάδες είναι ένας ισχυρότατος πυλώνας του συστήματος κι οπισθοχώρησε με την ουρά στα σκέλια. Αυτά και πολλά άλλα, που δίνουν την εικόνα των καλών προθέσεων και δημιουργούν ένα άλλοθι σε αρκετό κόσμο που ψάχνει να βρει ελαφρυντικά ώστε να μην διαψευστούν εντελώς οι αριστερές ελπίδες του.
Σ’ αυτό, λοιπόν, το τοπίο καταγράφεται μια διόλου ευκαταφρόνητη τάση του εκλογικού σώματος, η οποία θα μπορούσε να έχει σοβαρή καταγραφή στις δημοσκοπήσεις, η τάση των κρυφοσυριζαίων. Είτε πρόκειται για βολεμένους μικροαστούς, που προτιμούν την εύθραυστη ασφάλεια του ΣΥΡΙΖΑ από το λυσσασμένο νεοφιλελευθερισμό του Μητσοτάκη, είτε πρόκειται για βολεμένους στο μηχανισμό του κράτους ΣΥΡΙΖΑ, είτε πρόκειται για αριστερούς που δεν μπορούν να αποδεχτούν τη μετάλλαξη του κόμματος και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και αρκούνται στις καλές προθέσεις και τις ανεπαρκείς δικαιολογίες. Φτάνουν, όμως, όλα αυτά για να κάνουν την τάση των κρυφοσυριζαίων κρίσιμη δύναμη που θα κρίνει τις επόμενες εκλογές; Ο καιρός θα δείξει…
Ο δικηγόρος του διαβόλου
