Το πρωτοσέλιδο της περασμένης «Εποχής» ήταν μια έκπληξη. Μια δυσάρεστη έκπληξη για πολλούς αναγνώστες και συντελεστές αυτής της εφημερίδας. Είχε προηγηθεί, λίγες μέρες πριν, η απώλεια του συντρόφου μας, εμβληματικού διανοούμενου, αγωνιστή και για πολύ καιρό αρθρογράφου της εφημερίδας Περικλή Κοροβέση. Αν και η συντακτική επιτροπή σκέφτηκε, πολύ σωστά, να αφιερώσει ένα τετρασέλιδο στον σύντροφό μας, έδειξε μια ανεξήγητη (;) στάση όσον αφορά την επιλογή του κεντρικού θέματος της πρώτης σελίδας. Ενώ ο καθένας θα θεωρούσε αυτονόητο ότι αυτό το πρωτοσέλιδο θα ήταν αφιερωμένο στον Περικλή, η συντακτική επιτροπή φαίνεται ότι έψαχνε για κάποιο άλλο θέμα. «Η είδηση του θανάτου του Λουΐς Σεπούλβεδα μας βρήκε την ώρα που αναζητούσαμε το θέμα και τον τίτλο του πρωτοσέλιδου», γράφει ο εμπνευστής της επιλογής του Χιλιανού συγγραφέα και ακτιβιστή ως πρώτο θέμα. Χωρίς να θέλω να μειώσω το μέγεθος της προσφοράς και την αξία του Λουΐς Σεπούλβεδα τον οποίο αγαπώ ιδιαίτερα, στην παρούσα συγκυρία δεν θα μπορούσα να διανοηθώ άλλη επιλογή πρωτοσέλιδου θέματος πλην αυτής του συντρόφου Περικλή. Πόσο μάλλον όταν η έκδοση συνέπιπτε 2-3 μέρες πριν τη θλιβερή 21η Απριλίου και δεν χρειάζεται να επαναλάβω τον ιστορικό ρόλο του Περικλή σε σχέση με την χούντα των συνταγματαρχών. Γιατί άραγε η «Εποχή», αφού γέμισε την καρδάρα με το γάλα τής έριξε μια κλωτσιά και το έχυσε; Γιατί υπέβαλε στους αναγνώστες της μια ασυνείδητη σύγκριση μεταξύ του Περικλή και του Λουΐς;
Για να μην ξεχνούμε την πρόσφατη ιστορία μας, να θυμηθούμε ότι ο Περικλής, με την ανεξάρτητη, ακομπλεξάριστη κι ενωτική του πολιτική ιδιοσυγκρασία, έπαιξε το δικό του ρόλο στη δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ. Το ευρύχωρο και πετυχημένο αυτοδιοικητικό πείραμα με τον Λέοντα Αυδή στο Δήμο Αθηναίων, το άνοιγμα των διαύλων επικοινωνίας με συνδικαλιστικά στελέχη του ΚΚΕ που αργότερα έφτιαξαν την ΚΕΔΑ και η ζύμωση στον Χώρο Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς ήταν το πρόπλασμα του ΣΥΡΙΖΑ. Στη Θεσσαλονίκη μάλιστα, στην πρώτη εκδήλωση του Χώρου Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς, κεντρικός ομιλητής ήταν ο Περικλής. Στα «πρώτα χρόνια της αθωότητας» του ΣΥΡΙΖΑ ήταν βουλευτής του, βλέποντας όμως προς τα πού πάνε τα πράγματα αποχώρησε εγκαίρως. Δεν ήταν δυνατό, η ελεύθερη πολιτική σκέψη και το αντισυμβατικό πνεύμα του Περικλή να συνυπάρξουν με τη συστημική προσαρμογή, την κινηματική εγκατάλειψη, την κυβερνητική πανάκεια και τη μνημονιακή εξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ. Έκτοτε, η κριτική του, κυρίως στο αρχηγικό μοντέλο του κόμματος, ήταν σκληρή αλλά εμπεριστατωμένη και αρκούντως προφητική. Μήπως αυτό ενόχλησε και τον τοποθέτησε στην μαύρη λίστα της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ και της συντακτικής ομάδας της «Εποχής» που ακολουθούσε μια μονοδιάστατη γραμμή άκριτης υποστήριξης των επιλογών του ΣΥΡΙΖΑ; Μήπως αυτό το κλίμα αποτέλεσε τον, συνειδητό ή υποσυνείδητο, οδηγό της επιλογής του θέματος της πρώτης σελίδας; Μήπως θεωρήθηκε, φοβικά, ότι η προφανής επιλογή θα καθιστούσε την εφημερίδα υπόλογη σε υπεράνω μηχανισμούς;
Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι στην επιλογή του πρωτοσέλιδου παίζει ρόλο η επικαιρότητα. Σε μια εβδομαδιαία εφημερίδα όμως η επικαιρότητα έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Όλοι μας ξέρουμε ότι το κεντρικό θέμα μιας εφημερίδας, και μάλιστα της Αριστεράς, υποδηλώνει την πολιτική της γραμμή. Η παρουσία του Περικλή, απόντα πλέον από τη ζωή αλλά διαρκώς παρόντα στη συλλογική μνήμη, ως πρώτο θέμα στην «Εποχή», θα έθετε άραγε σε κίνδυνο την καθαρή στήριξη της εφημερίδας στον ΣΥΡΙΖΑ; Κι αν κάποιοι σκέφτονται μ’ αυτό τον τρόπο, μήπως θέλουν να παγιώσουν μια φυσιογνωμία κομματικής εφημερίδας σε αντίθεση με την ευρύτητα των απόψεων και την κριτική ματιά που απαιτεί η ιστορική διαδρομή της εφημερίδας;
Ο δικηγόρος του διαβόλου
