Στην αφετηρία για την τρίτη αξιολόγηση

Στον απόηχο της διαχείρισης μιας περιβαλλοντικής κρίσης, κυβέρνηση και αντιπολίτευση λαμβάνουν θέσεις

Η επίσκεψη του προέδρου του Eurogroup, κ. Ντάισελμπλουμ, αύριο στην Αθήνα, ύστερα, από το ταξίδι αστραπή του κ. Καστέλο δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι η διαπραγμάτευση για την τρίτη αξιολόγηση έχει αρχίσει και μάλιστα εντατικά. Εν τω μεταξύ, πριν η αντιπαράθεση επικεντρωθεί στη διαπραγμάτευση για την αξιολόγηση, κάτι που θεωρείται σίγουρο, αλλά καθόλου απλό και εύκολο για τη ΝΔ, ως το τέλος της προηγούμενης εβδομάδας αυτή μαινόταν στο ζήτημα των ναυαγίων και στον απόηχο των τοποθετήσεων στη Θεσσαλονίκη, με τις νέες τοποθετήσεις τόσο του Αλέξη Τσίπρα όσο και του Κυριάκου Μητσοτάκη. Μια δέσμη —η πρώτη της νέας σεζόν– δημοσκοπήσεων συνεισέφερε και εκείνη στην οξύτητα της αντιπαράθεσης, μειώνοντας την αυτοπεποίθηση, κάπως, της ΝΔ.

Πιεστική ελάχιστη συνεννόηση

Αλλά ας επιχειρήσουμε πρώτα να περιγράψουμε το κλίμα που διαμορφώνεται ως προς την τρίτη αξιολόγηση και το στόχο της εξόδου από το μνημόνιο, διότι, ως φαίνεται, και κατά την άποψη των δανειστών συνιστά ενιαίο θέμα. Η συνέντευξη Τύπου που θα ακολουθήσει, μετά το ραντεβού αύριο, θα αποκαλύψει, ελπίζουμε, πτυχές που δεν γνωρίζουμε και θα δείξει και τα σημεία των διαφωνιών.  Η διοργάνωση συνέντευξης δείχνει ότι, εφόσον αποτολμάται, κάποια μίνιμουμ συνεννόηση για κοινές απόψεις θα έχουν εξασφαλισθεί. Όσο για την αντίληψη για ενιαία διαδρομή ως τον Αύγουστο του 2018, ευνοεί, αλλά κατά ένα μέρος, στριμώχνει ταυτόχρονα και την ελληνική πλευρά.
Ως προς το πότε θα τελειώσει η τρίτη αξιολόγηση, ο κ. Ντάισελμπλουμ «μάζεψε» ελαφρά την αισιοδοξία της ελληνικής πλευράς για ολοκλήρωση στο τέλος του χρόνου. «Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συμφώνησε ότι η 3η αξιολόγηση πρέπει να ολοκληρωθεί το συντομότερο δυνατό και ιδανικά μέχρι το τέλος του έτους», αναφέρει ο πρόεδρος του Eurogroup. Όσο για το σχέδιο ως την έξοδο, οι αισιόδοξοι μιλούσαν —και ο Σκάι υποχρεωτικά το μετέδιδε— για μια από κοινού επεξεργασία ελληνικής πλευράς και μεγάλων χωρών για ένα «σενάριο ομαλής εξόδου». Αναφέρονταν στόχοι και ημερομηνίες που συμπεριλάμβαναν και τις συναφείς εξόδους στις αγορές. Προς το παρόν η πιο πρόσφατη προσέγγιση αξιωματούχου είναι αυτή του κ. Ρέγκλινγκ: «Η Ελλάδα μπορεί να βγει από το τρέχον πρόγραμμα βοήθειας σε 10 μήνες και να αναχρηματοδοτείται αυτόνομα από τις αγορές, εάν η κυβέρνηση ακολουθήσει τις συμφωνηθείσες μεταρρυθμίσεις για να ενισχύσει την ανάπτυξη και την απασχόληση», δήλωσε ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ) σε συνέντευξή του στη γαλλική εφημερίδα «Λε Φιγκαρό».
Δεν διαφέρουν ουσιαστικά από προγενέστερες δηλώσεις αυτή την εβδομάδα τόσο του κ. Βίζερ, επικεφαλής του Euroworking Group, όσο και του κ. Μοσκοβισί από την Επιτροπή.

«Κρινόμαστε αυστηρά»

Στα καθ’ ημάς, στην κυβέρνηση, η προετοιμασία άρχισε να γίνεται αγχώδης ύστερα και από τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου την εβδομάδα που πέρασε με τον Πρωθυπουργό να δίνει ο ίδιος το στίγμα. Η διάγνωση ότι οι δανειστές επιλέγουν την έξοδο, που ονομάζουν «καθαρή, άλλα με όρους και προϋποθέσεις», για την μετά τον Αύγουστο του 2018 περίοδο, δεν μπορεί να καθησυχάσει όσους έχουν περάσει δύο ακανθώδεις αξιολογήσεις. Γι’ αυτό και μιλώντας στο υπουργικό συμβούλιο για τα προαπαιτούμενα που εκκρεμούν —με εμφανή κάπως και την κριτική για αργοπορία— σημείωσε σχετικά: «Οφείλουμε με αποφασιστικότητα να δουλέψουμε ώστε να ολοκληρωθεί το συντομότερο δυνατό η 3η αξιολόγηση. Να μην υπάρχει καμία αφορμή, κανένα “πάτημα” σε όποιον από το εσωτερικό ή το εξωτερικό θέλει να δει την υπόθεση να κολλάει. Παρά τις δυσκολίες που δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε σας ζητώ να δουλέψουμε με προσήλωση σε αυτή την κατεύθυνση τις επόμενες ημέρες». Και πρόσθεσε: «Έχουμε ένα σημαντικό στόχο που υπερβαίνει τον καθένα μας, τον στόχο της μετάβασης σε μία εποχή κανονικότητας. Την ώρα που μπαίνουμε στην τελική ευθεία υλοποίησης του στόχου του τέλους των μνημονίων και της μετάβασης σε μια εποχή ανάπτυξης και κανονικότητας πρέπει να εντείνουμε τις προσπάθειές μας. Εμείς κρινόμαστε αυστηρά».

Ρωγμές στον κόσμο της

Η ομιλία του προέδρου της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη, ήταν αναμενόμενο, έδωσε πολλή ύλη για κριτική και συζητήσεις. Στις σελίδες 11-13 συνεργάτες μας την παρουσιάζουν κριτικάροντάς την, και οι αναγνώστες εκεί μπορούν να βρουν πολλά. Στην ομιλία του αναφέρθηκε και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας στο Ηράκλειο, στο κλείσιμο του Περιφερειακού Συνεδρίου στην Κρήτη. Εδώ να σημειώσουμε ότι ως φαίνεται στη ΝΔ, στη συνέχεια συνειδητοποίησαν ότι δημιούργησε αισθητές ρωγμές και στο δικό της κόσμο, όπως φάνηκε και από τη ΔΑΚΕ εκπαιδευτικών, πάγωσε στην κυριολεξία μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Γι’ αυτό και ο κ. Μητσοτάκης έκανε συνεχείς εμφανίσεις, για να αλλάξει το κλίμα. Η επίσκεψη του στο δημοτικό σχολείο του Αγίου Δημητρίου, όπου διαβεβαίωσε ότι «η ΝΔ δεσμεύεται ότι θα σταθεί κοντά στο δημόσιο σχολείο», μιλάει από μόνη της για τον απροκάλυπτο, διορθωτικό χαρακτήρα αυτής της επίσκεψης. Το ίδιο και η επίσκεψη στο Κερατσίνι κοντά στους ψαράδες. Όχι ότι δεν θα έπρεπε ο αρχηγός του κόμματος της Δεξιάς να κάνει τέτοιες επισκέψεις. Είναι πολύ θετικό, όποια και αν είναι τα κίνητρα. Όμως σημειώνουμε που εντάσσεται αυτό. Και η κριτική προς την κυβέρνηση για τα μεγάλα κενά όσον αφορά την αντιμετώπιση του ατυχήματος της Σαλαμίνας είναι μέσα στο δημοκρατικό παιχνίδι.

Πρόβλημα ουσίας και όχι επικοινωνίας

Η ρύπανση του θαλασσίου περιβάλλοντος από την πετρελαιοκηλίδα εξακολουθεί να απασχολεί, όχι επικοινωνιακά, αλλά ουσιαστικά την κοινή γνώμη. Έχει τεράστια ζητήματα ανοιχτά και για το γιατί συνέβη και για το πώς αντιμετωπίζεται ακόμα και τώρα. Η συζήτηση στη βουλή την Παρασκευή δεν νομίζω ότι ενθουσίασε για τα επιχειρήματα που ακούστηκαν και τις εξηγήσεις στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ. Ύστερα, έγινε καμία κοινή σύσκεψη κυβερνητικών υπηρεσιακών ανθρώπων μαζί με δημοτικούς και άλλους αξιωματούχους της περιοχής για το πώς θα αντιμετωπισθεί το πρόβλημα, πως θα καταγραφούν οι ζημιές; Υπάρχει ένα ζήτημα και με την παρουσία κεντρικών στελεχών της κυβέρνησης, ακόμα και του ίδιου του πρωθυπουργού, στην περιοχή που δέχθηκε την επίθεση της πετρελαιοκηλίδας.
Θα ήταν μια πράξη που θα έδειχνε ότι το ζήτημα της βλάβης του περιβάλλοντος για τη ριζοσπαστική και ανανεωτική αριστερά δεν είναι θεωρητικό ούτε ανατίθεται ακόμα και σε κυβέρνηση που συμμετέχει. Εδώ πρέπει να σημειώσουμε και την ανεξήγητη αδράνεια των οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ στην περιοχή, τις κινηματικές συλλογικότητες που άλλοτε έδιναν μάχες για την προστασία του περιβάλλοντος στο πεδίο της καταστροφής. Γιατί να μην γίνει αυτό και τώρα; Τι είναι αυτό που εμποδίζει την άμεση παρέμβαση μαζί με όσους πολίτες ευαισθητοποιήθηκαν, ο καθένας με τον τρόπο του;

Παύλος Κλαυδιανός

Πολιτική υποκρισία, αντικοινοβουλευτική τακτική Ευκαιριακή συμμαχία ΔΗΣΥ-ΝΔ για αφαίρεση δεδηλωμένης

Για πρώ­τη φο­ρά στα κοι­νο­βου­λευ­τι­κά χρο­νι­κά, αλ­λά και στα συ­νταγ­μα­τι­κά θέ­σμια, δυο κόμ­μα­τα της α­ντι­πο­λί­τευ­σης —εν προ­κει­μέ­νω ΔΗ­ΣΥ-ΝΔ— συ­νέ­πη­ξαν συμ­μα­χία για την τε­χνη­τή α­φαί­ρε­ση της δε­δη­λω­μέ­νης α­πό μια κυ­βέρ­νη­ση. Κα­θώς, δε, κοι­νο­ποίη­σαν την α­πό­φα­σή τους, με την ευ­και­ρία ε­νός άρ­θρου που δεν εί­ναι στον κορ­μό της πο­λι­τι­κής της κυ­βέρ­νη­σης Α­ΝΕ­Λ- Οι­κο­λό­γω­ν-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, με το ο­ποίο ε­πι­πλέ­ον κα­τά δή­λω­σή τους συμ­φω­νούν, η στά­ση τους γί­νε­ται α­κό­μη πιο έκ­δη­λα προ­σχη­μα­τι­κή, α­πο­κα­λύ­πτει α­διέ­ξο­δα και τους εκ­θέ­τει. Ο υ­πουρ­γός Δι­καιο­σύ­νης, Σταύ­ρος Κο­ντο­νής, εί­πε το στοι­χειώ­δες: πρό­κει­ται «για μια α­νεύ­θυ­νη πο­λι­τι­κή στά­ση, εί­ναι πο­λι­τι­κός δι­πο­λι­σμός».
Εί­ναι έ­να πρό­χει­ρο πο­λι­τι­κό σχέ­διο α­πό τη συ­μπα­ρα­τασ­σό­με­νη α­ντι­πο­λί­τευ­ση που α­πο­σκο­πεί στο να προ­κα­λέ­σει πλήγ­μα στη δε­δη­λω­μέ­νη πλειο­ψη­φία της κυ­βέρ­νη­σης. Ερω­το­τρο­πεί α­κό­μη και με α­φαί­ρε­σή της· προ­σφυ­γή στις ε­κλο­γές; Γνω­ρί­ζουν ό­τι δεν το μπο­ρούν αυ­τό. Η δή­λω­ση του κοι­νο­βου­λευ­τι­κού εκ­προ­σώ­που των Α­ΝΕ­Λ, κ. Πα­πα­χρι­στό­που­λου, ό­τι, «δεν υ­πάρ­χει πε­ρί­πτω­ση ού­τε μια στο δι­σε­κα­τομ­μύ­ριο να πέ­σει η κυ­βέρ­νη­ση», τους α­φαί­ρε­σε κά­θε ελ­πί­δα. Ωστό­σο, θα ε­πι­χει­ρη­θεί να προ­κα­λέ­σουν «γρατ­ζου­νιές» στον κυ­βερ­νη­τι­κό κορ­μό και ρωγ­μές μέ­σα στους Α­ΝΕ­Λ, να προ­κα­λέ­σουν, γε­νι­κώς, φθο­ρά στην κυ­βέρ­νη­ση μια στιγ­μή που έ­χουν α­χρη­στευ­τεί άλ­λα τα­κτι­κά ό­πλα, ό­πως η κα­τα­στρο­φο­λο­γία, κτλ.
Ανε­ξάρ­τη­τα του πώς θα προ­χω­ρή­σει στην πρά­ξη αυ­τή η συμ­μα­χία, η α­πο­λυ­τό­τη­τα και το ταυ­τό­ση­μο των δια­τυ­πώ­σεων των δυο πλευ­ρών ε­ντυ­πω­σιά­ζει. «Το α λα καρτ τε­λειώ­νει ε­δώ», εί­πε ο βου­λευ­τής Μά­κης Βο­ρί­δης. «Αυ­τό τέ­λος. Δεν δί­νου­με στο ε­ξής άλ­λο­θι στην έλ­λει­ψη κυ­βερ­νη­τι­κής πλειο­ψη­φίας ού­τε στο ε­ξής το άλ­λο­θι της έλ­λει­ψης δε­δη­λω­μέ­νης σε δια­τά­ξεις», εί­πε ο βου­λευ­τής της ΔΗ­ΣΥ Θό­δω­ρος Πα­πα­θε­ο­δώ­ρου. «Δια­φω­νού­με με την πρα­κτι­κή της α λα καρτ συμ­φω­νίας των δυο ε­ταί­ρων», τό­νι­σε και ο κ. Κώ­στας Γκιου­λέ­κας της ΝΔ. Έσπευ­σε —μη γε­λά­σε­τε — και ο Πέ­τρος Τσα­τσό­που­λος να πει ό­τι εί­ναι «η πιο ση­μα­ντι­κή κοι­νο­βου­λευ­τι­κή α­πό­φα­ση των τε­λευ­ταίων δε­κα­ε­τιών».
Βρι­σκό­μα­στε μπρο­στά σε μια έκ­δη­λα α­ντι­κοι­νο­βου­λευ­τι­κή τα­κτι­κή που α­ναι­ρεί το πε­ριε­χό­με­νο κά­θε δια­λό­γου, ε­φό­σον το α­πο­τέ­λε­σμά του δεν ο­δη­γεί και σε α­ντί­στοι­χη ψή­φο, αλ­λά ψή­φο τα­κτι­κής. Και που­θε­νά το Σύ­νταγ­μα δεν κα­λύ­πτει τη δυ­να­τό­τη­τα α­να­τρο­πής μιας κυ­βέρ­νη­σης με τε­χνη­τό τρό­πο, ά­ρα εί­ναι και α­ντι­συ­νταγ­μα­τι­κή στά­ση. Εί­ναι ταυ­τό­χρο­να και πο­λι­τι­κή υ­πο­κρι­σία, διό­τι προ­χώ­ρη­σαν σ’ αυ­τή τη θε­σμι­κή βα­ναυ­σό­τη­τα κόμ­μα­τα που έ­χουν κα­τη­γο­ρή­σει την κυ­βέρ­νη­ση ά­πει­ρες φο­ρές ό­τι δεν σέ­βε­ται του θε­σμούς, ό­τι πα­ρα­βιά­ζει τη δη­μο­κρα­τι­κή λει­τουρ­γία με τα­κτι­κές κι­νή­σεις, κτλ. Εν τω με­τα­ξύ, το ε­πί­δι­κο της τρο­πο­λο­γίας α­φο­ρού­σε την τουρ­κι­κή μειο­νό­τη­τα της Θρά­κης και τις πο­λι­τι­κές δια­κρί­σεων που ε­φαρ­μό­στη­καν σε βά­ρος της στο πρό­σφα­το —δι­κό τους!— πα­ρελ­θόν και για τις ο­ποίες κα­τα­δι­κά­στη­κε η χώ­ρα. Αυ­τό, έ­πρε­πε να κά­νει τις δυ­νά­μεις της α­ντι­πο­λί­τευ­σης πιο υ­πεύ­θυ­νες, μιας και κό­πτο­νται για τον ευ­ρω­παϊσμό τους.
Αυ­τό ι­σχύει α­κό­μη πιο πο­λύ για τη ΔΗ­ΣΥ, το ΠΑ­ΣΟΚ. Πρό­κει­ται για πα­ρα­φρο­σύ­νη. Την πε­ρίο­δο που ε­πι­διώ­κε­ται η συ­σπεί­ρω­ση, υ­πο­τί­θε­ται σε αυ­τό­νο­μη βά­ση, του χώ­ρου αυ­τού, ε­πι­λέ­γε­ται, κό­ντρα σε κά­θε λο­γι­κή, η συ­νε­χής ταύ­τι­ση με τη ΝΔ σε θέ­μα­τα ου­σίας και τα­κτι­κής. Εί­ναι θε­τι­κό που το Πο­τά­μι δια­χώ­ρι­σε, ε­δώ, τη θέ­ση του.
Φυ­σι­κά, ΝΔ και ΠΑ­ΣΟΚ δεν δια­θέ­τουν τα πο­λι­τι­κά κό­τσια να α­να­τρέ­ψουν την κυ­βέρ­νη­ση, αν κά­νου­με την υ­πό­θε­ση ό­τι ζη­τή­μα­τα με­τα­ξύ Α­ΝΕ­Λ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ το ε­πέ­τρε­παν. Ας συμ­φι­λιω­θούν, λοι­πόν, μ’ αυ­τή την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και ας ε­πε­ξερ­γα­στούν άλ­λο σχέ­διο α­ντι­πο­λί­τευ­σης.

Υ. Γ. Και το ΚΚΕ; Εί­δε «α­πο­προ­σα­να­το­λι­στι­κή α­ντι­πα­ρά­θε­ση» για μια α­κό­μη φο­ρά που τα «βρή­καν ξα­νά» ΔΗ­ΣΥ-ΝΔ-Κυ­βέρ­νη­ση.

Π. Κ.