Μια απάντηση στο μεγάλο κενό αριστερής εκπροσώπησης;
Την περασμένη Δευτέρα έγινε στη Θεσσαλονίκη η πρώτη ανοιχτή συνέλευση της «Συνάντησης για μια Αντικαπιταλιστική και Διεθνιστική Αριστερά», μια νέα κι ενδιαφέρουσα ενωτική προσπάθεια με ομοσπονδιακά χαρακτηριστικά, στην οποία συμμετέχουν τέσσερεις οργανώσεις (Ανασύνθεση – Οργάνωση Νεολαίας Ριζοσπαστικής Αριστεράς, Αριστερή Ριζοσπαστική Κίνηση, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, Δικτύωση Ριζοσπαστικής Αριστεράς). Είναι κοινός τόπος ότι η πολιτική προέλευση των παραπάνω οργανώσεων είναι ο παλιός ΣΥΡΙΖΑ, με αποτέλεσμα τα πολιτικά τραύματα αυτής της κληρονομιάς είναι ακόμα ευδιάκριτα. Έτσι ένα σοβαρό ζήτημα που έχει να αντιμετωπίσει το νέο σχήμα είναι η δύσπιστη αντιμετώπισή του ως μια θνησιγενής συνάθροιση πληγωμένων πρώην συριζαίων. Οι οργανώσεις αυτές είχαν ήδη πολλά κοινά στοιχεία και αφετηρίες οπότε η πολιτική τους συνάντηση θα μπορούσε να θεωρηθεί εύκολη, ίσως και αυτονόητη. Τίποτε, όμως, δεν μπορεί να θεωρηθεί αυτονόητο στο δύσβατο τοπίο της Αριστεράς, όπου κυριαρχούν ο ατομισμός κι η αυτοαναφορικότητα και οι προσπάθειες κοινών βηματισμών είναι ιδιαίτερα δύσκολες. Πρόσφατο παράδειγμα το ζήτημα της συμφωνίας των Πρεσπών, όπου η Αριστερά έσπασε όλα τα ρεκόρ διαφορετικών προσεγγίσεων, φτάνοντας δυστυχώς στην υιοθέτηση φοβικών, αναχρονιστικών έως ντροπιαστικών θέσεων που την εξέθεσαν ανεπανόρθωτα και οδήγησαν στην ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία του ΣΥΡΙΖΑ στο Μακεδονικό.
Όπως αναφέρθηκε στην εισήγηση της συνέλευσης, η ευρύτητα του νέου εγχειρήματος δεν εξαντλείται στην συνάντηση αυτών των τεσσάρων οργανώσεων και είναι ανοιχτή στη μελλοντική εμπλοκή και άλλων πολιτικών χώρων καθώς και ανένταχτων αγωνιστών. Κάτι τέτοιο, βέβαια, ναρκοθετείται από την αυταρέσκεια της απόλυτης αλήθειας που θεωρεί ότι κατέχει κάθε επιμέρους συλλογικότητα της Αριστεράς και η διαρκής μέριμνα της εκλογικής της καταγραφής. Επίσης, τέτοια εγχειρήματα δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο όταν ισχυροποιούνται στην Αριστερά απόψεις εσωστρέφειας και αυτόκεντρης οικοδόμησης του αμόλυντου κόμματος, δαιμονοποιώντας κάθε προσπάθεια ενότητας και ταυτίζοντας την με την αποτυχία του συριζικού μοντέλου και την στροφή του προς την κεντροαριστερά.
Στα Κείμενα Απόφασης από την κοινή Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, που έγινε στην Αθήνα στις 8-9 Δεκέμβρη, επιχειρείται μια βαθιά κι εύστοχη ανάλυση της πολιτικής συγκυρίας. Στο πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζεται η μεγάλη εικόνα του παγκόσμιου νεοφιλελευθερισμού, η κρίση του καπιταλισμού, η ανάγκη ανάπτυξης του ανταγωνιστικού κινήματος και οι συλλογικές και ατομικές ευθύνες που αναλογούν. Στη συνέχεια περιγράφεται η ελληνική συγκυρία της «μεταμνημονιακής κανονικότητας» ως ένα διαρκές μνημόνιο σε πλήρη εφαρμογή. Τα χαρακτηριστικά αυτής της περιόδου είναι η συνέχιση της λιτότητας, η διαρκής επιτήρηση από τους Θεσμούς, ο ακραίος ατλαντισμός στην εξωτερική πολιτική κι ο σοσιαλνεοφιλελευθερισμός στα δικαιώματα. Ακόμα χειρότερες είναι οι συνέπειες στο ιδεολογικό επίπεδο όπου εμπεδώνεται στην κοινωνία η μη ύπαρξη εναλλακτικής λύσης, νομιμοποιούνται οι νεοφιλελεύθερες επιλογές, απαξιώνεται η πολιτική κι η Αριστερά, δημιουργώντας τις συνθήκες για μια ευρεία συντηρητική αντεπίθεση. Απέναντι σ’ όλα αυτά δεν χρειάζεται εφησυχασμός, ούτε πανικός αλλά δράση και καλλιέργεια του κοινωνικού ριζοσπαστισμού, ιδιαίτερα της νεολαίας, που είναι πάντα παρών τόσο στο δρόμο όσο στο πεδίο των ιδεών. Στα επόμενα κεφάλαια τονίζεται ο στρατηγικός στόχος του κομμουνιστικού ορίζοντα και περιγράφεται το πολιτικό και ιδεολογικό κεκτημένο που πρέπει να υπερασπιστεί η νέα συλλογικότητα. Γίνεται μια αποτίμηση της περιόδου ΣΥΡΙΖΑ στην οποία συμπεριλαμβάνεται και η απαραίτητη αυτοκριτική όλων όσοι, κυρίως από θέσεις ευθύνης, έκαναν ελάχιστα και δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν τη μνημονιακή προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ. Τα κείμενα καταλήγουν στο όραμα μιας Αριστεράς που θα είναι ταξική και ταυτόχρονα αντικαπιταλιστική, φεμινιστική, ΛΟΑΤΚΙ και αντιπατριαρχική, αντιιμπεριαλιστική και, την ίδια στιγμή, διεθνιστική, δημοκρατική και μαζί, ελευθεριακή και αντικρατική. Επίσης, ξεκαθαρίζεται ο στόχος για μια Αριστερά ρηξιακή με την Ευρωπαϊκή Ένωση και όχι απλά μια άλλη αντί ΕΕ δύναμη, τονίζοντας ότι η πολιτική ρήξης είναι κάτι περισσότερο από αναγκαία για την άμυνα αλλά και για την επίθεση των υποτελών τάξεων. Ταυτόχρονα όμως περιέχει πολύ σκληρούς κι απαιτητικούς προγραμματικούς σχεδιασμούς και μια συνολικότερη ανάγκη δημοκρατικής επαναδιευθέτησης της οικονομίας, στο πλαίσιο των οποίων, η παύση πληρωμών και η εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των τραπεζών είναι μόνο η αρχή.
Το ζητούμενο, βέβαια, μετά το ξεκίνημα της νέας συλλογικότητας είναι η κοινωνική της γείωση, η αναγνωρισιμότητα και η απήχησή της σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, το μπόλιασμα της ενότητας και της κοινής δράσης σε όσο δυνατόν περισσότερους χώρους. Μόνο έτσι η «Συνάντηση» θα αποτελέσει την απάντηση στην κρίση εκπροσώπησης που ταλανίζει ένα μεγάλο τμήμα του κόσμου της Αριστεράς, το οποίο παραμένει πολύ καιρό ανέστιο και χωρίς έμπνευση.
Ο δικηγόρος του διαβόλου
