Τα τελευταία χρόνια, στα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ) δινόταν το αγωνιστικό ραντεβού των συνδικάτων. Ναυλώνονταν λεωφορεία, ακόμη και τραίνο, για να μεταφέρουν τον κόσμο που ήθελε να διαδηλώσει απέναντι στα οικονομικά μέτρα που εξήγγειλαν οι εκάστοτε κυβερνήσεις. Κι η αριστερά, φυσικά, πρωταγωνιστούσε. Η «Εποχή» δεν παρέλειπε να προπαγανδίζει το κάλεσμα στην ΔΕΘ με πρωτοσέλιδες φωτογραφίες και αντίστοιχα κείμενα. Την περασμένη Κυριακή, όμως, δεν γράφηκε ούτε μια αράδα για τις κινητοποιήσεις στη Θεσσαλονίκη. Μόνο παραινέσεις για τη σωστή τοποθέτηση του πρωθυπουργού στις εξαγγελίες του. Φαίνεται ότι με την κυβέρνηση της αριστεράς δεν είναι αναγκαίος ο ρόλος των σωματείων, ούτε χρειάζονται να γίνονται διαδηλώσεις. Άλλωστ�� πολλοί από τους πρωταγωνιστές των διαδηλώσεων φόρεσαν τα κουστούμια τους και κάθισαν στις πρώτες σειρές του συνεδριακού κέντρου για να χειροκροτήσουν τον πρωθυπουργό.
Ευτυχώς, όμως, υπάρχουν και κάποιοι που σώνουν την παρτίδα. Εν όψει της επίσκεψης του Αλέξη Τσίπρα στη ΔΕΘ, η Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης και η αναρχική συλλογικότητα Ρουβίκωνας εισέβαλαν λίγο μετά τις 12 το μεσημέρι της περασμένης Τρίτης στο υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης. Ανοίχτηκε πανό στην είσοδο του υπουργείου και πετάχτηκαν χιλιάδες τρικάκια, ενώ μικρή ομάδα κατάφερε να προσεγγίσει τον τελευταίο όροφο του κτιρίου, όπου ανήρτησε πανό. Ακολούθησε μεγάλη κινητοποίηση των αστυνομικών δυνάμεων και πραγματοποιήθηκε εξακρίβωση στοιχείων χωρίς να γίνουν συλλήψεις. Ακολουθεί απόσπασμα από το κάλεσμα της Αναρχικής Ομοσπονδίας για τις κινητοποιήσεις στην ΔΕΘ:
«Κάθε χρόνο στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, το κεφάλαιο, μέσω του πολιτικού του προσωπικού, θέτει τους όρους διαβίωσης των εργαζομένων, ανέργων, συνταξιούχων, των από τα κάτω.
Κάθε χρόνο ο πρωθυπουργός έρχεται -με λύπη πάντα (!)- να ανακοινώσει τα νέα βήματα της ολομέτωπης επίθεσης κράτους και κεφαλαίου στα εργατικά συμφέροντα και τα κοινωνικά κεκτημένα. Κάθε χρόνο υπόσχεται με στόμφο ότι τα μέτρα είναι τα τελευταία.
Το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί με τις αλυσίδες είναι να τις συνηθίσεις. Ήδη, εδώ και 7 χρόνια, ανά τακτά χρονικά διαστήματα κράτος και κεφάλαιο “δαγκώνουν” κι ένα νέο κομμάτι από τα τελευταία μέσα επιβίωσης του κόσμου της εργασίας. Μοιάζει με φυσικό φαινόμενο κάθε 1,5 χρόνο, μετά από μια “αγωνιώδη” περίοδο υποτιθέμενων διαπραγματεύσεων του ελληνικού κράτους με τους πάτρωνές του, την ΕΕ και το ΔΝΤ, να ανακοινώνονται οι νέες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, να χάνονται νέα εργατικά δικαιώματα, να υποτιμάται η τάξη μας όλο και πιο πολύ. Ούτε καν η φρασεολογία δεν αλλάζει από ΠΑΣΟΚ σε ΝΔ και από ΝΔ σε ΣΥΡΙΖΑ.
Χρόνο με το χρόνο, το κράτος και το κεφάλαιο πληθαίνουν τις στρατιές φτωχών, ανέργων, αστέγων, που δε μπορούν να καλύψουν ούτε τις βασικές τους ανάγκες, που δεν έχουν πρόσβαση στην υγεία ή την εκπαίδευση -με τα δημόσια σχολεία και νοσοκομεία να κλείνουν ή να υπολειτουργούν. Τα εργατικά δικαιώματα περικόπτονται συνεχώς, προς όφελος τόσο των ντόπιων, όσο και των ξένων αφεντικών. Μέσα στους επόμενους μήνες ένας νέος εργασιακός νόμος θα κατατεθεί προς ψήφιση. Ο νόμος αυτός έρχεται να διευρύνει και να ολοκληρώσει το σκηνικό απόλυτης εξαθλίωσης και κοινωνικής αποσάθρωσης.
Με την κατάργηση του κατώτατου μισθού, του 13ου και 14ου μισθού, με την κατάργηση ή/και την παράκαμψη των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και την αντικατάσταση τους με ατομικές συμβάσεις εργασίας –κατά τις εκάστοτε ορέξεις του κάθε μικρού ή μεγάλου αφεντικού– με το δικαίωμα στην απεργία να καταργείται κι αυτό (δυσχεραίνονται οι κηρύξεις απεργιών μέσω της αύξησης των ημερών για την προειδοποίηση της έναρξης της απεργίας, της προαπαιτούμενης απόφασης του 51% του κλάδου που προχωρά σε απεργία και με τη θεσμοθέτηση της ανταπεργίας/ lock out), το σκηνικό των τελευταίων χρόνων παίρνει μια όλο και πιο δυστοπική μορφή. Μια μορφή που συμπληρώνεται με νέους όρους επισφαλούς εργασίας, όπως ατομικές συμβάσεις ή συμβάσεις μέσω…τηλεφώνου, mini jobs (δουλειές ημέρας ή ωρών), τηλεργασία, ενοικίαση εργαζομένων και άλλες, όλο και πιο ευφάνταστες μορφές ελαστικής απασχόλησης. Την ίδια στιγμή καταργούνται κοινωνικά επιδόματα και παροχές, μειώνονται και κόβονται συντάξεις, αυξάνεται το ηλικιακό όριο της συνταξιοδότησης, τα ασφαλιστικά ταμεία καταργούνται ή συγχωνεύονται. Όσο και αν κάποιος πασχίζει να μη το δει, οι επιλογές πλέον εντός του συστημικού πλαισίου όλο και στενεύουν, η ψευδαίσθηση της κοινωνικής ειρήνης ραγίζει.
Η πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους, εγγενής αντίφαση του καπιταλισμού, που είναι αποτέλεσμα (και) της αύξησης της παραγωγικότητας της εργασίας και της ανικανότητας αξιοποίησης του υπάρχοντος κεφαλαίου, έχει οδηγήσει σε μία ακόμα δομική κρίση υπερσυσσώρευσης. Υπό αυτές τις συνθήκες, κράτος και κεφάλαιο διεξάγουν ολομέτωπη και συντονισμένη επίθεση στην κοινωνική βάση για να απέλθουν του αδιεξόδου. Η κοινωνική συναίνεση προς το καθεστώς κλονίζεται όλο και περισσότερο, γι’ αυτό και οι κρατικοί διαχειριστές καταφεύγουν σε μέτρα έκτακτης ανάγκης (…)
Μέσα σε αυτό το πολιτικό σκηνικό, ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε ό,τι υποσχέθηκε. Όχι σε εμάς. Αλλά στο καθεστώς που πάντοτε υπηρετεί η καθεστωτική αριστερά και η σοσιαλδημοκρατία. Αφομοίωσε τη δυναμική της κοινωνικής αντεπίθεσης των πρώτων μνημονιακών χρόνων, την έσυρε στον εξευτελισμό της κάλπης και μετά την αντάλλαξε με μια θέση όχι μόνο στην εξουσία σήμερα, αλλά και ως σταθερός πόλος του νέου δικομματισμού τα επόμενα χρόνια. Όχι κι άσχημα για ευρωκομμουνιστές του 4%, πολύ άσχημα για όλους εμάς. Γιατί ο καλύτερος τρόπος να συνηθίσεις τις αλυσίδες σου είναι αυτός που σου υπόσχεται να στις βγάλει να σου πει πως είναι τελικά απαραίτητο να τις φοράς. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν το καλύτερο δώρο, η πιο σίγουρη λύση για το κράτος και το κεφάλαιο που στην ιστορική περίοδο που ζούμε έχει αποφασίσει να τα “μαζέψει” όλα.
Μπροστά στην εξελισσόμενη δυστοπία του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, οφείλουμε να οργανώσουμε την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση που θα υπερβεί την τωρινή πολιτική και οικονομική διάρθρωση της κοινωνίας, τον κόσμο του κράτους και του κεφαλαίου. Γι’ αυτό, είναι επιτακτικό να χτίσουμε μαχητικά κοινωνικά και ταξικά κινήματα βάσης. Να οργανωθούμε σε σωματεία βάσης, συνελεύσεις γειτονιών, πολιτικές συλλογικότητες και αντιφασιστικούς συντονισμούς. Εμείς οι ίδιοι, οι από τα κάτω, γνωρίζουμε τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας. Δε χρειαζόμαστε κανέναν σωτήρα, κανέναν υποτιθέμενο εξωτερικό διεκπεραιωτή της βούλησής μας. Ένα λοιπόν μένει να πράξουμε. Να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας, για να μη ζήσουμε σαν δούλοι (…)».
Ο δικηγόρος του διαβόλου
