Τα «μωρά» της πολιτικής γέρασαν πρόωρα

Σε κάθε πολιτικό χώρο, εκτός από το ιδεολογικό και το πολιτικό του στίγμα, μεγάλη σημασία έχει και η έξωθεν μαρτυρία του. Πέρα από τον αρχηγό και τα προβεβλημένα, πρωτοκλασάτα στελέχη, μεγάλο ρόλο στην εικόνα μιας κυβέρνησης ή ενός κόμματος έχει ο εκπρόσωπός Τύπου, αυτός ο οποίος ενημερώνει τους δημοσιογράφους και κάνει δηλώσεις στα ΜΜΕ όποτε προκύπτει κάποιο σημαντικό γεγονός. Στη σημερινή συγκυρία, οι επιλογές των προσώπων που εκπροσωπούν την κυβέρνηση και τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της αντιπολίτευσης, μπορεί να μας οδηγήσουν σε χρήσιμα συμπεράσματα για το μοντέλο των πολιτικών συμπεριφορών που προωθείται στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Πρώτα από όλα, ο κοινός παρονομαστής της επιλογής των εκπροσώπων φαίνεται να είναι η ηλικία τους. Φρέσκα νεανικά πρόσωπα με γοητευτικές φυσιογνωμίες κι άφθαρτα από την πρόσφατη, δύσοσμη πολιτική ιστορία της Ελλάδας. Το νεαρό της ηλικίας τους, μάλιστα, φαίνεται να το χρησιμοποιούν κάποιοι όταν στριμώχνονται, λέγοντας ότι ήταν ακόμη μωρά όταν τα κόμματά τους, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, λυμαίνονταν για δεκαετίες την πολιτική ζωή της χώρας.
Ας ξεκινήσουμε από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Δημήτρη Τζανακόπουλο. Τέτοια έπαρση, πού την βρήκε αυτό το παιδί; Δεν του είπε κανείς ότι αυτό το προφίλ της απόλυτης αυθεντίας δεν πείθει; Είναι πιθανό, στη θέση του εκπροσώπου, να χρειάζεται να απαντάς, πολλές φορές, με ασάφειες ή «να πετάς την μπάλα στην κερκίδα». Αυτό όμως δεν χρειάζεται να το κάνεις με ύφος άτεγκτου κομισάριου. Χρειάζεται ευελιξία, λίγο χιούμορ, βαθιά γνώση της πολιτικής συγκυρίας και, κάποιες φορές, γενναία παραδοχή αρνητικών επιλογών και κυρίως συνεπή αυτοκριτική.
Ο αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ Κωνσταντίνος Κυρανάκης θυμίζει τα πρωτοπαλίκαρα των ρέιντζερς, των τραμπούκικων ομάδων κρούσης της ΟΝΝΕΔ την εποχή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, στην πιο γιάπικη εκδοχή. Ανέκφραστος και υπερόπτης, αντιπροσωπεύει το αδίστακτο πρόσωπο του καπιταλισμού που πατάει σε πτώματα για να πετύχει τους σκοπούς του. Όταν συμμετέχει σε τηλεοπτικά πάνελ, συνηθίζει να μιλάει επάνω στους συνομιλητές του με αποκλειστικό στόχο τη δημιουργία εντυπώσεων. Κλασική περίπτωση μουτζαχεντίν του σκληρού νεοφιλελευθερισμού, αντιπροσωπεύει απόλυτα το κυνικό και απεχθές μητσοτακικό μοντέλο.
Χαρακτηριστική, επίσης, περίπτωση είναι κι ο εκπρόσωπος Τύπου του Κινήματος Αλλαγής, Παύλος Χρηστίδης. Η σχεδόν παιδική εμφάνισή του σε προδιαθέτει για ένα φρέσκο, διαφορετικό πολιτικό προφίλ. Αντίθετα, προβάλει έναν απαρχαιωμένο πολιτικό λόγο που θυμίζει τις χειρότερες εποχές του αυριανικού ΠΑΣΟΚ σε συνδυασμό με την εκσυγχρονιστική εκδοχή του. Και είναι άξιο απορίας πώς εγκλιματίστηκε αμέσως στην τακτική της κοκορομαχίας στα τηλεοπτικά πάνελ, ώστε να ανταγωνίζεται επάξια τις παλιές καραβάνες στη διακοπή των συνομιλητών του.
Θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς ότι η επιλογή νέων ανθρώπων σε καίριες θέσεις σηματοδοτεί έναν νέο αέρα στην πολιτική ζωή της χώρας. Απ’ ό,τι αποδεικνύεται, όμως, τέτοιες επιλογές υπακούουν μόνο σε κάποιους σχεδιασμούς πολιτικού μάρκετινγκ που από τη μια σκοπεύει να εξωραΐσει την εικόνα των κομμάτων κι από την άλλη να μην πειράξει τις βασικές τους προδιαγραφές. Μπορεί τα κόμματα να θεωρούνται βασικοί πυλώνες της δημοκρατίας, ο τρόπος όμως που διαπαιδαγωγούν τα νέα τους στελέχη δεν προοιωνίζει την ποιοτική τους εξέλιξη, παρά μόνο διασφαλίζει τη στείρα αναπαραγωγή τους.
Ο δικηγόρος του διαβόλου