Κάνεις αμέριμνος τη βόλτα σου στην παραλία της Θεσσαλονίκης και ξαφνικά μια ομάδα πιτσιρικάδων πέφτει πάνω σου ζητώντας να βάλεις την υπογραφή σου κάτω από ένα κείμενο. Ρίχνεις μια ματιά στο κείμενο και πέφτεις από τα σύννεφα. Με ιδιαίτερο στόμφο και γλαφυρότητα, σίγουρα είναι γραμμένο από φιλόλογο, αιτείται να αναλάβει η πολυεθνική Coca-Cola τη βαφή και τον εξωτερικό εξωραϊσμό ενός γυμνασίου της πόλης. Φυσικά δεν υπογράφεις και προσπαθείς μάταια να πεις δυο κουβέντες στα παιδιά που, πέρα από το ότι κάνουν την πλάκα τους, διαμορφώνουν έμμεσα τη συνείδηση της ανάγκης να καλύπτουν τις ανεπάρκειες των δημόσιων σχολείων μεγάλες πολυεθνικές και εγχώριες εταιρείες.
Συνεχίζεις τη βόλτα σου και πέφτεις πάνω σε άλλη ομάδα παιδιών που σου ζητά ακριβώς το ίδιο πράγμα. Διαπιστώνεις ότι το σχολείο που αναφέρεται στο κείμενο είναι γειτονικό του πρώτου. Ανταγωνισμός, λοιπόν, δύο γειτονικών σχολείων για το ποιο θα μαζέψει περισσότερες υπογραφές, ώστε να καταφέρει να είναι αυτό που θα επιλεγεί από την Coca-Cola για την ανακαίνισή του. Πανστρατιά για την επίτευξη του μεγάλου στόχου. Τα παιδιά μπροστά, με τον αυθορμητισμό και τη ζωντάνια τους, για να πείσουν εύκολα τους ανυποψίαστους. Πίσω τους, όμως, σε αγαστή σύμπνοια και χωρίς κανέναν ενδοιασμό και προβληματισμό, οι σύλλογοι γονέων και οι καθηγητές των σχολείων ενορχηστρώνουν την καμπάνια, αξιοποιώντας ακόμα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την επίτευξη του μεγάλου στόχου. Τι κι αν χρησιμοποιήσει η πολυεθνική εταιρεία ένα δημόσιο σχολείο για διαφημιστικούς σκοπούς; Τι κι αν δουν σε λίγο καιρό να δεσπόζει το λογότυπο της εταιρείας σε περίοπτη θέση μπροστά στο σχολείο; Τι κι αν με τέτοιες επιλογές μπαίνουν από το παράθυρο οι χορηγοί στα σχολεία αλλοιώνοντας σιγά-σιγά το δημόσιο χαρακτήρα τους; Τι κι αν η πολυεθνική Coca-Cola έχει κλείσει το εργοστάσιό της στη Θεσσαλονίκη μεταφέροντάς το στη Βουλγαρία κι αφήνοντας χωρίς δουλειά όλους τους εργαζόμενους οι οποίοι, εδώ και καιρό, κάνουν καμπάνια καλώντας τους πολίτες για εμπάργκο από τα προϊόντα της εταιρείας; Καμιά κοινωνική ευαισθησία, κανένα πολιτικό κριτήριο, καμιά πρόθεση προστασίας του δημόσιου χαρακτήρα των σχολείων. Μόνο στείρος κι αγοραίος ανταγωνισμός των γονέων και, δυστυχώς και των καθηγητών, για ένα επιφανειακό όφελος με απρόβλεπτες μελλοντικές συνέπειες.
Και μια που μιλάμε για τα σχολεία, θα επισημάνουμε δυο ζητήματα που δείχνουν ότι στην Παιδεία κάποια πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Το πρώτο ζήτημα αφορά το μάθημα των Θρησκευτικών και την επιλογή του σημερινού υπουργού Παιδείας να διατηρήσει άθικτο το καθεστώς απροκάλυπτου εκβιασμού γονέων και μαθητών, που επέβαλε δύο μέρες πριν από τις εκλογές του 2015 ο Ανδρέας Λοβέρδος, αντί να επαναφέρει σε ισχύ την πολύ πιο φιλελεύθερη προγενέστερη εγκύκλιο. Έτσι, υποχρεώνει κάθε Σεπτέμβριο χιλιάδες εφήβους και τους γονείς τους σε μια πανηγυρική δήλωση θρησκευτικών φρονημάτων, ακυρώνοντας στην πράξη ακόμη και την εκσυγχρονιστική τομή του 2000 που απάλειψε την εγγραφή του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες. Για τη διαπίστωση αυτή, αρκεί μια ματιά στα έντυπα που υποχρεούνται να συμπληρώσουν οι γονείς των μαθητών που επιθυμούν να εξαιρεθούν από τα Θρησκευτικά.
Στο δεύτερο ζήτημα, με βάση πρόσφατη υπουργική απόφαση, ζητούνται ένσημα από ανήλικους μαθητές για να φοιτήσουν στα Εσπερινά Γυμνάσια. Λαμβάνοντας υπόψη ότι, στο σημερινό εργασιακό μεσαίωνα, είναι σχεδόν αδύνατο να δουλεύουν με ένσημα ανήλικα παιδιά από μειονοτικές ή προσφυγικές οικογένειες, πού καταλήγουμε; Ότι τα πιο αδύναμα, προλεταριακά κομμάτια της κοινωνίας αποκλείονται οριστικά από την εκπαίδευση. Κι όλα αυτά με κυβέρνηση της αριστεράς…
Ο δικηγόρος του διαβόλου
