Το βά­θος του ου­ρα­νού εί­ναι κόκ­κι­νο

Αρχές της δε­κα­ε­τίας του ’80. Στην κλει­στή κοι­νω­νία της πό­λης των Ιωαν­νί­νων, η ο­ποία δεν έ­δι­νε πολ­λές ε­πι­λο­γές στους φοι­τη­τές του Πα­νε­πι­στη­μίου, ο χώ­ρος της φοι­τη­τι­κής ε­στίας α­πο­τε­λού­σε έ­να α­πό τα λί­γα ση­μεία συ­νά­ντη­σης, ψυ­χα­γω­γίας και α­πα­ραί­τη­της πο­λι­τι­κής ζύ­μω­σης. Στο χώ­ρο, λοι­πόν, του κυ­λι­κείου γί­νο­νταν οι προ­βο­λές της κι­νη­μα­το­γρα­φι­κής λέ­σχης της ε­στίας, ε­νώ στη με­γά­λη αί­θου­σα του ε­στια­το­ρίου γί­νο­νταν τα πάρ­τι των πο­λι­τι­κών νε­ο­λαιών, με κα­λύ­τε­ρο, φυ­σι­κά, το πε­ρί­φη­μο πάρ­τι του «Ρή­γα». Επί­σης, ε­κεί γι­νό­ντου­σαν και πολ­λές συ­ναυ­λίες με σπου­δαίους καλ­λι­τέ­χνες, ό­πως ο συ­χνός ε­πι­σκέ­πτης μας Νί­κος Πα­πά­ζο­γλου.
Εκεί­νη την ε­πο­χή, το να προ­μη­θευ­τείς και να προ­βά­λεις μια ται­νία ή­ταν μια δύ­σκο­λη δια­δι­κα­σία. Δεν υ­πήρ­χε δια­δί­κτυο να κα­τε­βά­ζεις ται­νίες, ού­τε λά­πτοπ και βι­νε­ο­προ­βο­λέ­ας να τις προ­βά­λεις. Έπρε­πε να πα­ραγ­γελ­θούν οι κό­πιες α­πό τις ε­ται­ρίες δια­νο­μής, να έρ­θουν με το ΚΤΕ­Λ, να προ­βλη­θούν με την πα­λιά μη­χα­νής προ­βο­λής της ε­στίας και την ε­πό­με­νη μέ­ρα να ε­πι­στρα­φούν στην ε­ται­ρία. Στον α­πό­η­χο της με­τα­πο­λι­τευ­τι­κής πε­ριό­δου, οι δυ­να­μι­κές, τό­τε, φοι­τη­τι­κές πα­ρα­τά­ξεις της α­ρι­στε­ράς δια­γκω­νί­ζο­νταν για τον έ­λεγ­χο των πο­λι­τι­κών και πο­λι­τι­στι­κών δρά­σεων των φοι­τη­τών. Έτσι, οι ε­πι­λο­γές των ται­νιών που παι­ζό­ταν στην κι­νη­μα­το­γρα­φι­κή λέ­σχη της ε­στίας α­πο­τε­λού­σαν, συ­νή­θως, πε­δίο α­ντι­πα­ρά­θε­σης των πα­ρα­τά­ξεων, με την πα­ντο­δύ­να­μη Παν­σπου­δα­στι­κή του ΚΚΕ να ε­πι­βά­λει, με την πλειο­ψη­φία που διέ­θε­τε, ται­νίες σο­σια­λι­στι­κού ρε­α­λι­σμού ό­πως «Η Σι­βη­ριά­δα», «Ο άν­θρω­πος α­πό μάρ­μα­ρο» και άλ­λες α­ντί­στοι­χης αι­σθη­τι­κής και πε­ριε­χο­μέ­νου. Κά­ποιες φο­ρές, ό­μως, γι­νό­ταν δυ­να­τή η πα­ρά­καμ­ψη της πλειο­ψη­φίας της Παν­σπου­δα­στι­κής και βλέ­πα­με δια­φο­ρε­τι­κές ται­νίες. Μια απ’ αυ­τές ή­ταν και «Το βά­θος του ου­ρα­νού εί­ναι κόκ­κι­νο» του Κρις Μαρ­κέρ. Ένα σπου­δαίο τρίω­ρο ντο­κι­μα­ντέρ που πα­ρου­σία­ζε, μ’ έ­ναν ι­διαί­τε­ρα α­κο­μπλε­ξά­ρι­στο τρό­πο, την ε­πα­να­στα­τι­κή α­τμό­σφαι­ρα της δε­κα­ε­τίας του ‘60, την ά­νοι­ξη των κι­νη­μά­των, την αμ­φι­σβή­τη­ση του κα­τε­στη­μέ­νου και το μπό­λια­σμα με τις πο­λι­τι­κές και κοι­νω­νι­κές ου­το­πίες. Τό­τε, βέ­βαια, οι ελ­λι­πείς γνώ­σεις και η μι­κρή μας ε­μπει­ρία δεν μας ε­πέ­τρε­παν να φιλ­τρά­ρου­με ε­παρ­κώς ό­λες τις πλη­ρο­φο­ρίες της ται­νίας. Ήταν, ό­μως, τό­σο κα­λά δο­μη­μέ­νο το υ­λι­κό και ι­διαί­τε­ρα ρι­ζο­σπα­στι­κή η μα­τιά του σκη­νο­θέ­τη, που δεν σ’ ά­φη­ναν να πά­ρεις α­νά­σα. Τό­τε α­κού­σα­με για πρώ­τη φο­ρά για το πο­λι­τι­κό ά­δεια­σμα του Φι­ντέλ Κά­στρο στον Τσε Γκε­βά­ρα, που ο­δή­γη­σε στην α­πο­χώ­ρη­ση του ε­πα­να­στά­τη της καρ­διάς μας α­πό την Κού­βα, με ου­το­πι­κό στό­χο την ε­ξα­γω­γή της ε­πα­νά­στα­σης. Τό­τε κα­τα­λά­βα­με πό­σο δια­φο­ρε­τι­κός κι ου­σια­στι­κός ε­πα­να­στά­της ή­ταν ο, α­στι­κής κα­τα­γω­γής, Σαλ­βα­ντόρ Αλλιέ­ντε. Τό­τε νιώ­σα­με έ­ντο­να την αύ­ρα του Μάη του ‘68 και την α­ξία της α­να­ζή­τη­σης της ου­το­πίας.
Πολ­λά γρά­φη­καν και ει­πώ­θη­καν φέ­τος, στα 50χρο­να του Μάη του ‘68. Ανά­με­σά τους, τα κα­νά­λια της ΕΡΤ έ­κα­ναν α­φιε­ρώ­μα­τα με σπου­δαίες ται­νίες για ε­κεί­νη την ε­πο­χή. Έτσι ξα­νά­δα, με­τά α­πό 35 χρό­νια, το κο­ρυ­φαίο αυ­τό ντο­κι­μα­ντέρ με πε­ρισ­σό­τε­ρες πλέ­ον γνώ­σεις και με­γα­λύ­τε­ρη συ­γκί­νη­ση. Με μια υ­πο­δό­ρια τρο­τσκι­στι­κή μα­τιά, ο σκη­νο­θέ­της πα­ρου­σία­ζε τα κο­ρυ­φαία ε­πα­να­στα­τι­κά γε­γο­νό­τα σε ό­λο τον κό­σμο, πριν και με­τά την κομ­βι­κή δε­κα­ε­τία του ‘60, κά­νο­ντας το θε­α­τή να θλί­βε­ται για τη ση­με­ρι­νή α­νυ­παρ­ξία των κι­νη­μά­των και την ι­δε­ο­λο­γι­κή κυ­ριαρ­χία του κα­πι­τα­λι­σμού. Τό­τε, η α­ρι­στε­ρά πα­ρέ­πε­μπε σε ρή­ξεις, α­να­τρο­πές, ε­πα­να­στα­τι­κά προ­τάγ­μα­τα κι α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κές, κοι­νω­νι­κές κι α­το­μι­κές, προο­πτι­κές. Τώ­ρα, η α­ρι­στε­ρά έ­χει προσ­γειω­θεί στις με­ταρ­ρυθ­μί­σεις ε­ντός του συ­στή­μα­τος, τη συν­δια­χεί­ρη­ση και τους συμ­βι­βα­σμούς. Και μέ­νουν να μας ζε­σταί­νουν τις καρ­διές, οι δυο «Μαύ­ροι Πάν­θη­ρες» με ση­κω­μέ­νες τις γα­ντο­φο­ρε­μέ­νες γρο­θιές τους, πά­νω στο βά­θρο των νι­κη­τών στην Ολυ­μπιά­δα του 1968 στο Με­ξι­κό, και το βλέμ­μα των μο­να­χι­κών λύ­κων στο φι­νά­λε του ντο­κι­μα­ντέρ!

Ο δι­κη­γό­ρος του δια­βό­λου