Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, το διαχρονικό αίτημα για την ενότητα της αριστεράς άρχισε να βρίσκει υλική υπόσταση με τη δημιουργία του Χώρου Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς και κατόπιν με το ελπιδοφόρο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν μια περίοδος ιδιαίτερης κινητικότητας και αισιοδοξίας, κατά την οποία σημαντική ήταν η συμβολή της ΑΚΟΑ, με την εμπνευσμένη καθοδήγηση του συντρόφου μας Γιάννη Μπανιά. Ποιος δεν θυμάται τις στρατηγικές του μεθόδους των ομόκεντρων κύκλων και των διαδοχικών προσεγγίσεων, στην προσπάθεια να γεφυρωθεί το χάσμα μεταξύ των δυνάμεων της αριστεράς!
Στη σημερινή φάση, που χαρακτηρίζεται από την προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ στη συστημική διαχείριση, η υπόθεση της ενότητας της αριστεράς μετατοπίζεται στις πέραν του ΣΥΡΙΖΑ αριστερές δυνάμεις και αποκτά πάλι μια επείγουσα αναγκαιότητα. Παρ’ όλα αυτά το τοπίο δεν φαίνεται και πολύ ευοίωνο. Παρά τις εκφρασμένες προθέσεις απ’ όλες τις πλευρές, οι χρόνιες αγκυλώσεις, οι μικροηγεμονισμοί και η ιδεολογική αυταρέσκεια οδηγούν σε πολιτική περιχαράκωση και δεν πείθουν ούτε κινητοποιούν τον κόσμο της αριστεράς. Οι παρακάτω σκέψεις του καλού συντρόφου από τα Γιάννενα, με μεγάλη αυτοδιοικητική εμπειρία και διαρκή κινηματική δράση, Γιάννη Παπαδημητρίου, αποτυπώνουν τις παθογένειες και τις αγκυλώσεις στην προοπτική της αναγκαίας ενότητας στη ριζοσπαστική αριστερά.
«Δύο χρόνια μετά από την επίσημη παράδοση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι λίγοι αυτοί που στηρίζουν στη συνάντηση Λαφαζάνη – Αλαβάνου – Κωνσταντοπούλου τις ελπίδες τους για ανά(σ)ταση της Ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Ωστόσο, τα δείγματα γραφής μιας ολόκληρης διετίας δείχνουν ότι η προσπάθεια αυτή στηρίζεται σε παλιά υλικά: την ιδεολογική υποταγή στον ελληνικό εθνικισμό (δεν έχει και τόσο μεγάλη διαφορά αν γίνεται με «αντιιμπεριαλιστική» ή απλώς «αριστεροβενιζελική» φρασεολογία), την επιλογή «μη λύσης» για την επανένωση της Κύπρου, τη συμπόρευση με τον Πούτιν και το καθεστώς Άσαντ, την αδιαφορία για τα δικαιώματα των προσφύγων και την υπονόμευση του City Plaza, την καταγγελία ως «ιμπεριαλιστικής – ναζιστικής» της Documenta 14, την υποστήριξη των εξορύξεων πετρελαίου, φυσικού αερίου και λιγνίτη ως μέσων για την «παραγωγική ανασυγκρότηση» (καμιά φορά και για την «εθνική ανεξαρτησία») και πάει λέγοντας.
Η Ριζοσπαστική Αριστερά δεν συγκροτείται με μοναδικό εργαλείο την ταξικότητα (αν ήταν αλλιώς, θα είχαμε ήδη καλυφθεί από το ΚΚΕ) αλλά με μια σειρά από κρίσιμα ταυτοτικά στοιχεία, τα οποία, ας μην το λησμονούμε, αν και πρόσφεραν την απαραίτητη αξιοπιστία στα πρώτα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ (όχι βεβαίως χωρίς αντιφάσεις, πισωγυρίσμαστα και εσωκομματικές συγκρούσεις) και τον καθιέρωσαν ως δύναμη ανατροπής στην ελληνική κοινωνία, είναι τα πρώτα που στρογγύλεψε και εγκατέλειψε στο λόγο του ο Τσίπρας στην πορεία του προς την εξουσία.
Επειδή η Ριζοσπαστική Αριστερά ή θα είναι ελευθεριακή, διεθνιστική και οικολογική ή δεν θα υπάρχει, εξακολουθώ να περιμένω την πολιτική της έκφραση…»
Ο δικηγόρος του διαβόλου
