Εχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που άφησα το χωριό για να πάω στο Γυμνάσιο στη Θεσσαλονίκη. Ως παιδί του χωριού, το μέγεθος της πόλης μου φαινόταν τεράστιο και το κέντρο της, παρότι δεν ήταν μακριά από το σπίτι που έμενα, φάνταζε μακρινό και απροσπέλαστο. Θυμάμαι ότι, τον πρώτο καιρό, μια από τις αγαπημένες μου βόλτες ήταν να παίρνω το αστικό της Ευαγγελίστριας από την αφετηρία, να κάνω ένα γύρο του κέντρου της πόλης χαζεύοντας από το παράθυρο και, διστάζοντας να κατέβω σε κάποια στάση, να επιστρέφω πίσω στην αφετηρία. Κι όταν πλησίαζαν τα Χριστούγεννα, η γιορταστική πόλη με τις στολισμένες βιτρίνες των μαγαζιών έκανε τη βόλτα μου σα να ήταν βγαλμένη από παραμύθι.
Λίγο πριν κλείσουν τα σχολεία για τις γιορτές των Χριστουγέννων, η φιλόλογός μας, η κυρία Μουράτη, μας πρότεινε να πάμε να δούμε μια παράσταση στο Κρατικό Θέατρο. Θα μας έκλεινε αυτή θέσεις, σε μια από τις μέρες των γιορτών. Δεν είχα ξαναδεί ποτέ θεατρική παράσταση και μετά από λίγους δισταγμούς δήλωσα συμμετοχή. Μόλις μπήκαμε στην αίθουσα της Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών, το παιδί από το χωριό θαμπώθηκε από τη μεγαλοπρέπεια και την υποβλητική ατμόσφαιρα του χώρου. Το θέατρο ήταν κατάμεστο από κόσμο, μέχρι και το δεύτερο εξώστη, και το κόκκινο των βελούδινων καθισμάτων, των παραπέτων και της αυλαίας σε μαγνήτιζε. Κι εκείνη η παράσταση του «Βασιλιά Ληρ», η πρώτη παράσταση της ζωής μου έχει χαραχθεί ανεξίτηλα στη μνήμη μου!
Αυτές οι μνήμες με επισκέφτηκαν, πριν λίγες μέρες, με αφορμή μια ανακοίνωση στο φούρνο της γειτονιάς, στην οποία ο Χορευτικός Σύλλογος καλούσε για συμμετοχή όσων ενδιαφερόντουσαν να παρακολουθήσουν την παράσταση «Καληνύχτα Μαργαρίτα» στη Μονή Λαζαριστών. Θα έβαζαν λεωφορείο για τη διευκόλυνση των ηλικιωμένων και γιατί η αίθουσα ήταν στην άλλη άκρη της πόλης. Την επόμενη, όμως, μέρα στην ανακοίνωση υπήρχε μια προσθήκη γραμμένη με στυλό που έλεγε ότι η μετακίνηση ματαιώνεται, γιατί η παράσταση δεν θα γίνει λόγω στάσης εργασίας των ηθοποιών. Όπως κι εγώ είχα δει εκείνη την υπέροχη παράσταση μέρες Χριστουγέννων, έτσι και κάποιοι άνθρωποι της γειτονιάς, που σπάνια πάνε στο θέατρο, θα τους δινόταν η ευκαιρία να δούνε μια παράσταση αυτές τις μέρες και μάλιστα με το φτηνό εισιτήριο των 5 ευρώ…
Δεν θα ήθελα να υπεισέλθω στις λεπτομέρειες και στα επίδικα της στάσης εργασίας των ηθοποιών του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, μιας και είναι ένα θέμα σε εξέλιξη. Θα ήθελα μόνο να επισημάνω ότι στις αποφάσεις ενός σωματείου πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, πέραν των οικονομικών αιτημάτων, και κάποιες άλλες παράμετροι. Το Κρατικό Θέατρο εξυγιάνθηκε οικονομικά καλύπτοντας τεράστια χρέη παλαιών σκοτεινών εποχών. Οι ηθοποιοί που παλιότερα είχαν, πολλές φορές, να πληρωθούν δύο και τρεις μήνες, τώρα πληρώνονται στην ώρα τους. Το Κρατικό Θέατρο ξανακέρδισε την εμπιστοσύνη του κόσμου που, πλέον, γεμίζει τις αίθουσές του. Επίσης, με μια πρωτόγνωρη εξωστρέφεια συνεργάζεται με άλλους φορείς της πόλης, κάνοντας αισθητή την παρουσία του σε δράσεις πολιτιστικές και κοινωνικές. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής κι η αναπληρώτριά του δουλεύουν ατέλειωτες ώρες, πολλές φορές μέχρι τα χαράματα, κι αυτή η δουλειά φαίνεται ότι πιάνει τόπο. Και το πιο σημαντικό, βλέπουμε πλέον καλές παραστάσεις με περιεχόμενο επαναστατικό, αντιστασιακό, αντιρατσιστικό, προοδευτικό, μ’ άλλα λόγια «αριστερές» παραστάσεις. Βλέπαμε παλιότερα παραστάσεις όπως: «Ρώσικη Επανάσταση», «Τα Ορφανά», «Καληνύχτα Μαργαρίτα», «Υπέρ Ελλάδος (Υπόθεση Πολκ)»;
Ο δικηγόρος του διαβόλου
