Πριν λίγες μέρες η ΟΛΜΕ κήρυξε, ίσως για να δείξει αγωνιστικό πρόσωπο ενόψει του επικείμενου συνεδρίου της, μια 24ωρη απεργία, τη μοναδική απεργία με κλαδικά αιτήματα εδώ και πάρα πολύ καιρό. Μέχρι τώρα η πλειοψηφία της ομοσπονδίας, οι Συνεργαζόμενες Κινήσεις ασκώντας- απροκάλυπτα -κυβερνητικό συνδικαλισμό μαζί με τη ΔΑΚΕ που της ταιριάζουν απόλυτα τα μέτρα του υπουργείου, μπλοκάριζε κάθε αγωνιστική πρόταση και κρυβόταν πίσω από τις άσφαιρες, κατά καιρούς, απεργίες της ΑΔΕΔΥ. Πριν τη συγκεκριμένη απεργία, η Δ’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης ανήρτησε πανό σε επιλεγμένα σχολεία για τον προπαγανδισμό της απεργίας. Σ’ ένα από αυτά τα σχολεία, στο τέλος του ωραρίου συνέβη κάποιο στιγμιότυπο που αξίζει να σχολιάσουμε. Ένας καθηγητής, βγαίνοντας από τον περίβολο του σχολείου έπεσε πάνω σε μια ομάδα μαθητών που είχαν ήδη κατεβάσει ένα πανό της Δ’ ΕΛΜΕ που ήταν αντίθετο για τις αλλαγές στα Λύκεια και το πέταγαν στα σκουπίδια. Ακολούθησε μια έντονη συζήτηση όπου τα παιδιά υποστήριζαν ότι αυτό το πανό τους καπελώνει, οι καθηγητές θα έπρεπε να τους ενημερώσουν πρώτα για το νέο Λύκειο και, ως επιστέγασμα, ότι δεν τους άφησαν να βάλουν τα δικά τους πανό για την Μακεδονία όταν είχε γίνει αποχή για τη συμφωνία των Πρεσπών. Η αντιπαράθεση κράτησε αρκετή ώρα, μαζεύτηκαν και κάποιοι περαστικοί, ο καθηγητής προσπαθούσε να θέσει τα ζητήματα της αξίας του συνδικαλισμού, της δημοκρατίας και της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών στο χώρο των σχολείων, κάτι που είναι κατακτημένο δικαίωμα του εκπαιδευτικού κινήματος, ενώ κάποιοι από τους μαθητές μιλούσαν απαξιωτικά για τους καθηγητές και τον συνδικαλισμό και επανέφεραν συνεχώς το, φαινομενικά άσχετο, θέμα της Μακεδονίας. Τελικά το πανό τοποθετήθηκε ξανά στη θέση του, πιθανά όμως οι μαθητές να επανήλθαν αργότερα και να το κατέβασαν για δεύτερη φορά.
Τι συμπεράσματα μπορούν να προκύψουν από αυτό το στιγμιότυπο:
• Ένα σημαντικό κομμάτι της νέας γενιάς έχει απαξιώσει πλήρως τον συνδικαλισμό, έχουν ελάχιστη ενημέρωση για τις αλλαγές το Λύκειο και την είσοδο στα Πανεπιστήμια και θεωρούν, εν πολλοίς, υπεύθυνους γι’ αυτό τους καθηγητές τους.
• Η εκπαιδευτική Αριστερά έχει να πει ελάχιστα πειστικά πράγματα στα παιδιά γι’ αυτά τα θέματα. Πέρα από μια γενικόλογη κριτική που αναφέρεται στην καθιέρωση ενός σχολείου που καθορίζεται από τους νόμους της αγοράς και κάποιες συνθηματολογικές κατευθύνσεις, ανέφικτες στο σκληρό πλαίσιο του καπιταλισμού, δεν υπάρχουν σαφείς και άμεσες εναλλακτικές προτάσεις. Γιατί τα παιδιά αποζητούν κάτι εναλλακτικό και εφαρμόσιμο στα άμεσα ζητήματα που έχουν μπροστά τους και η νεανική τους ορμή δεν προσαρμόζεται στην αναμονή ενός ασαφούς σοσιαλιστικού μέλλοντος που θα λύσει, ως διά μαγείας, όλα τα προβλήματα της Παιδείας.
• Το Μακεδονικό ζήτημα, κυρίως στη βόρεια Ελλάδα, έχει δημιουργήσει σε ένα μεγάλο κομμάτι της νεολαίας ένα αντεστραμμένο μοντέλο σε σχέση με αυτά που γνωρίζαμε μέχρι τώρα: συμβιβασμένοι και συντηρητικοί θεωρούνται όσοι υποστηρίζουν τη συνθήκη των Πρεσπών ενώ αυτοί που αμφισβητούν τη συνθήκη συγκρούονται με το σύστημα και την εξουσία. Με τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, η Αριστερά φαίνεται να ταυτίζεται με το σύστημα στα μάτια πολλών νέων ενώ η νεανική ορμή εγκλωβίζεται στην ακροδεξιά ρητορεία ως αντισυστημική ανάγκη. Έτσι τα παιδιά γίνονται εύκολα θύματα ενός επικίνδυνου ακροδεξιού ριζοσπαστισμού, εγκλωβίζονται σε μια στείρα πατριδοκαπηλία και καταλήγουν να γίνονται εύπιστοι ακροατές της προπαγάνδας της φασιστικής Χρυσής Αυγής.
Υ.Γ. Ο παλιός μας σύντροφος στο ΚΚΕ εσωτερικού Κώστας Γαβρόγλου, του οποίου τα κείμενα για την εκπαίδευση ήταν σημείο αναφοράς για τους φοιτητές του Ρήγα Φεραίου, επέλεξε να φέρει προς ψήφιση μέσα στη μεγάλη εβδομάδα το νομοσχέδιο για το νέο Λύκειο, το σύστημα πρόσβασης και τις αλλαγές στην Ανώτατη Εκπαίδευση. Αυτή η ταύτιση με πρακτικές του φθαρμένου παρελθόντος, η σπουδή να περάσει το νομοσχέδιο με κλειστά τα σχολεία ασχέτως αν το αναιμικό εκπαιδευτικό κίνημα δεν αποτελούσε απειλή, δεν είναι ούτε αριστερή ούτε καν έξυπνη πολιτική επιλογή.
Ο δικηγόρος του διαβόλου
