Είναι σαφώς ευπρόσδεκτο ότι στο κείμενο για τη συνδιάσκεψή της (28-30 Μαρτίου) η οργάνωση Αναμέτρηση θέτει ως στρατηγικό της στόχο τον κομμουνισμό, ή με άλλα λόγια την κατάργηση των καπιταλιστικών καθεστώτων. Έστω και σε ιδεολογικό επίπεδο, είναι σημαντικό να ανακοινώνεται η πρόθεση μιας αντεπίθεσης σε σχέση με τη γενικευμένη επιθετικότητα του κεφαλαίου σε διεθνές επίπεδο, η οποία δεν αφορά μόνο την αποκατάσταση της κερδοφορίας του κεφαλαίου με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, αλλά επεκτείνεται στη στροφή προς την οικονομία των εξοπλισμών, και υπονομεύει την άσκηση πολιτικών για τον έλεγχο της κλιματικής κρίσης. Η επιλογή της κομμουνιστικής προοπτικής, είναι ο στόχος της ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών και της ανατροπής επομένως των επιδιώξεων του κεφαλαίου, μέσω της οργάνωσης των ίδιων των λαϊκών τάξεων και της αυτόνομης επεξεργασίας στρατηγικών και πολιτικών.
Η υιοθέτηση ενός τέτοιου προσανατολισμού έρχεται μετά την περίοδο κατά την οποία η προσπάθεια έκφρασης από την Αριστερά της λαϊκής ριζοσπαστικοποίησης, απέναντι στις επιθέσεις των μνημονίων, δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τη νοσταλγία φορντιστικών πολιτικών, που όπως φάνηκε μετά το τέλος αυτής της περιόδου τον Αύγουστο του 2018, δεν μπορούσε να ξεπεράσει τα όρια ενός νεοφιλελεύθερου μοντέλου, πέρα από κάποιες προσπάθειες κοινωνικής πολιτικής. Η προσπάθεια της Αναμέτρησης να ανταποκριθεί πραγματικά στη συγκρότηση μιας λαϊκής απάντησης στην καταστροφική και διευρυμένη πλέον επιθετικότητα του κεφαλαίου, είναι ένα σημαντικό βήμα για το σύνολο της Αριστεράς.
Η ιστορία της συγκρότησης μιας εργατικής και λαϊκής απάντησης στην κυριαρχία του κεφαλαίου, ήταν πάντα η ιστορία της οικοδόμησης μιας σχέσης ανάμεσα στα κοινωνικά κινήματα και στην επιστημονική γνώση. Γνωρίζουμε πλέον ότι η παρέμβαση του Λένιν που μας είπε ότι η συνδικαλιστική συνείδηση των εργατών πρέπει να συμπληρωθεί από τη συμβολή της αστικής διανόησης, δεν κατέληξε πάντα στα επιθυμητά αποτελέσματα. Η ιστορία του εργατικού κινήματος, και των κομμουνιστικών οργανώσεων, στην Ελλάδα ειδικότερα μάς διδάσκει πολλά. Σήμερα, η εργατική τάξη δεν συγκεντρώνεται κυρίως σε μεγάλες μονάδες παραγωγής, αλλά έχει υποστεί σημαντικές διαδικασίες εξατομίκευσης, διάσπασης και αποδιοργάνωσης, ενώ άλλες λαϊκές τάξεις έχουν ριζοσπαστικοποιηθεί. Η διανόηση δεν αποτελείται πλέον από μεμονωμένους εύπορους, μποέμ της Μονμάρτρης, ή ρώσους γαιοκτήμονες, αλλά από θεσμικά συγκροτημένες κοινωνικές ομάδες, που υπηρετούν κατά κανόνα σημαντικές λειτουργίες του αστικού κράτους. Και όλους αυτούς, τους χειρωνακτικά ή διανοητικά εργαζόμενους, τους χαρακτηρίζει η Γενική Διάνοια, το ότι κατέχουν μια θεωρητική ή πρακτική γνώση, που τους επιτρέπει να κρίνουν προτάσεις και πρακτικές πολιτικών, χάρη σε ικανότητες αδιανόητες πριν μερικές δεκαετίες.
Η συνείδηση και η ικανότητα μιας συνολικής παρέμβασης απέναντι στις καταστροφικές πολιτικές του κεφαλαίου δεν προκύπτουν πλέον μόνο από την κατανόηση της δυνατότητας αμφισβήτησης της εκμετάλλευσης εκ μέρους της εργατικής τάξης, αλλά από το σύνολο των λαϊκών συνειδητοποιήσεων, που μόνο αν υπάρχουν απαντήσεις που συγκροτούν κοινές προοπτικές, μπορούν να οδηγήσουν σε ενιαία σχέδια και λύσεις. Και αυτά τα σχέδια και λύσεις, μπορούν να προκύψουν από τη διαμόρφωση ειδικευμένων επιστημονικών ομάδων και από την οργάνωση λαϊκών συσπειρώσεων που, σε τοπικό και ταυτοχρόνως ευρύτερο επίπεδο, έχουν τη δυνατότητα και την πρόθεση να συνεργαστούν με τις εν λόγω επιστημονικές ομάδες. Ο ρόλος των πολιτικών οργανώσεων της Αριστεράς είναι να ξεκινήσουν τη διατύπωση ερωτημάτων και στόχων, απευθυνόμενες στον επιστημονικό κόσμο και σε υπαρκτές λαϊκές συσπειρώσεις, ώστε να προκύψει ένας σχεδιασμός που συζητείται με δημοκρατικές διαδικασίες, και μπορεί να αποκτήσει ευρύτερη κοινωνική απήχηση.
Το κείμενο της Αναμέτρησης εισάγει στη συζήτηση την ιδέα του μεταβατικού προγράμματος. Του προγράμματος δράσης και διεκδικήσεων που ενισχύει τη συνείδηση και τις κατακτήσεις των κινημάτων, ώστε να εξελιχθεί η ανατρεπτική δυναμική. Για την υποστήριξη ενός τέτοιου προγράμματος είναι ανάγκη να υπάρχουν κινηματικοί θεσμοί που έχουν τη δυνατότητα να αποτελέσουν την έκφραση κατακτήσεων σε τοπικό επίπεδο ή σε επίπεδο κλαδικό που αποδεικνύουν την ύπαρξη μιας τέτοιας δυναμικής. Σε ό,τι αφορά την Περιφέρεια της Θεσσαλίας, ή και άλλες περιοχές που έχουν πληγεί από ακραία καιρικά φαινόμενα, είναι δυνατόν να υποστηριχθούν εν όψει των αυτοδιοικητικών εκλογών (τοπικά ειδικότερα, αλλά και περιφερειακά) τοπικά σχέδια, με την επιδίωξη της απόκτησης της δυνατότητας υλοποίησης ολοκληρωμένων προγραμμάτων, το οποία θα καλύπτουν το σύνολο των αναγκών λαϊκών τάξεων. Ανάλογα ειδικά σχέδια μπορούν να υποστηριχθούν, με τη βοήθεια επίσης επιστημονικών ομάδων, σε τομείς κοινωνικών υπηρεσιών ή δημόσιων υπηρεσιών, σε επίπεδο πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων.
Το κλειδί για την επίτευξη μεταβατικών κατακτήσεων είναι βέβαια η διαθεσιμότητα επιστημονικού δυναμικού, αλλά και η ικανότητα εργαζομένων και πολιτών να κατανοήσουν με ουσιαστικό τρόπο τους κινδύνους που συνεπάγονται για τον πληθυσμό, οι πολιτικές επιλογές της άρχουσας τάξης. Είναι ήδη ορατά τα αποτελέσματα του νεοφιλελευθερισμού, όπως και η εγκατάλειψη πληθυσμών μετά τις κλιματικές καταστροφές, ενώ παραβλέπεται η ανάγκη να σταματήσει η δυναμική της κλιματικής κρίσης, όπως και το κοινωνικό κόστος της αποδοχής μιας ενίσχυσης των εξοπλισμών. Η Αριστερά έχει τη δυνατότητα να ανασυγκροτήσει τις σχέσεις της με την πλειοψηφία του πληθυσμού, αναδεικνύοντας και υλοποιώντας επιλογές για την προστασία του και την εξασφάλιση αξιοπρεπών συνθηκών ζωής.
