Φέτος, για ακόμη μία χρονιά, χιλιάδες άνθρωποι θα βρεθούν έξω από το Πολυτεχνείο για να τιμήσουν τους ανθρώπους που πριν από 53 χρόνια τόλμησαν να υψώσουν τη φωνή τους απέναντι στη δικτατορία. Ανάμεσά τους θα είμαι κι εγώ. Μπορεί να μην έχω ζήσει εκείνη την εποχή, μπορεί να μην έχω γνωρίσει ποτέ τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν, όμως νιώθω πως έχω κάθε λόγο να βρίσκομαι εκεί.
Ονομάζομαι Πάμελα Οσμάνι, είμαι Αλβανίδα στην καταγωγή και έχω γεννηθεί και μεγαλώσει στην Ελλάδα. Ίσως για κάποιους αυτό να δημιουργεί ένα ερώτημα: Γιατί μια κοπέλα με αλβανική καταγωγή θέλει να συμμετάσχει στην επέτειο του Πολυτεχνείου; Για μένα, όμως, η απάντηση είναι πολύ απλή. Γιατί η ελευθερία δεν έχει σύνορα, η δημοκρατία δεν έχει εθνικότητα και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν ξεχωρίζει τους ανθρώπους ανάλογα με την καταγωγή τους.
Η Ελλάδα είναι η χώρα στην οποία μεγάλωσα, στην οποία σπουδάζω, κάνω όνειρα και προσπαθώ να χτίσω το μέλλον μου. Είναι ένα κομμάτι της ζωής μου και της καθημερινότητάς μου. Το γεγονός ότι έχω διαφορετική καταγωγή δεν σημαίνει ότι πρέπει να μένω μακριά από την ιστορία της ή από τους αγώνες των ανθρώπων της. Αντίθετα, πιστεύω πως ο σεβασμός στην ιστορία μιας χώρας δεν απαιτεί να έχεις γεννηθεί σε αυτήν.
Το Πολυτεχνείο για μένα συμβολίζει κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια ιστορική επέτειο. Συμβολίζει νέους ανθρώπους που δεν φοβήθηκαν να διεκδικήσουν ένα καλύτερο αύριο. Ανθρώπους που ήθελαν να ζουν ελεύθεροι, να εκφράζονται χωρίς φόβο και να έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν για τη ζωή τους. Και αυτό είναι κάτι που με συγκινεί ιδιαίτερα, ειδικά ως νέα φοιτήτρια που πιστεύει στη δύναμη της παιδείας και της συμμετοχής.
Πενήντα τρία χρόνια μετά τα συνθήματα εκείνων των νέων εξακολουθούν να μας αφορούν. Το «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» δεν είναι απλώς λόγια μιας άλλης εποχής. Είναι ανάγκες που παραμένουν ζωντανές. Δεν θέλω να αντιμετωπίζω την ιστορία σαν κάτι μακρινό, που απλώς το διαβάζουμε στα βιβλία. Θέλω να τη θυμάμαι, να την τιμώ και να καταλαβαίνω τι σημαίνει να αγωνίζεσαι για τα δικαιώματά σου.
Θα πάω στο Πολυτεχνείο γιατί δεν θέλω ποτέ να θεωρήσω την ελευθερία δεδομένη. Γιατί πιστεύω ότι κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να αισθάνεται ξένος όταν υπερασπίζεται τη δημοκρατία. Και γιατί θέλω να μπορώ να κοιτάζω την ιστορία με σεβασμό, ανεξάρτητα από το πού γεννήθηκα ή από το πού κατάγονται οι γονείς μου.
Πενήντα τρίαχρόνια μετά, θα είμαι κι εγώ εκεί. Γιατί κάποιες αξίες δεν ανήκουν σε έναν λαό, αλλά σε όλους μας.
φωτό: ΔΑΝΑΗ ΔΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ / EUROKINISSI
