Έχουν περάσει κάτι παραπάνω από είκοσι τέσσερις ώρες από τη δημοσίευση του πορίσματος του ΕΟΔΟΣΑΑΜ για το σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, στο οποίο έχασαν τη ζωή τους 57 άνθρωποι, όσους τουλάχιστον μπορούμε να υπολογίζουμε με βάση τα επίσημα στοιχεία.
Δύο χρόνια μετά από το μοιραίο βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου 2023, κανείς δε μπορεί να δώσει απαντήσεις για το τι συνέβη εκείνη τη μέρα.
Ήταν το ανθρώπινο λάθος; Ήταν λόγω των υποβαθμισμένων υποδομών; Της υποστελέχωσης του ΟΣΕ; Κανείς δε μπορεί να δώσει απαντήσεις μέχρι στιγμής τουλάχιστον. Ούτε και για το ποιο ήταν αυτό το άγνωστο εύφλεκτο υλικό, που αναφέρει το πόρισμα.
Σήμερα σε όλη την Ελλάδα, αλλά και το εξωτερικό, οι πολίτες έκαναν μία ηχηρή δήλωση, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων. Ανεξαρτήτως του κόμματος που ψήφισαν, γιατί αν θέλουμε να ρίξουμε ευθύνες θα πρέπει να μιλήσουμε για όλα τα πολιτικά πρόσωπα, που δε συνέβαλαν στην ολοκλήρωση της «αιματηρής» σύμβασης 717.
Τα «μπαζωμένα» στοιχεία, που λείπουν από τη δικογραφία, τα βίντεο που έρχονται εκ των υστέρων στο φως της δημοσιότητας ή όσα καταστράφηκαν, τα στοιχεία που θα έπρεπε να συμπεριληφθούν στη δικογραφία και ακόμα συλλέγονται, είναι μόλις μερικά από τα δεδομένα που οφείλουμε να έχουμε κατά νου, όταν μιλάμε για το έγκλημα των Τεμπών.
Γιατί, σαφώς πρόκειται για έγκλημα, όπως επίσης και το γεγονός ότι κανείς αυτή τη στιγμή, δε μπορεί να εγγυηθεί σε κανέναν πολίτη αυτής της χώρας, ότι είναι ασφαλές να κινείται με το σιδηρόδρομο. Στη συνέντευξη τύπου του ΕΟΔΟΣΑΑΜ, ο πατέρας της αδικοχαμένης Μάρθης Ψαροπούλου είπε κάποια στιγμή ότι έλεγε στο παιδί του, να ταξιδεύει με το τρένο γιατί είναι το πιο ασφαλές μέσο και είχε αυτή την κατάληξη. Και είχε δίκιο.
Το δυστύχημα στα Τέμπη ήταν θέμα χρόνου να συμβεί. Στη θέση κάθε επιβάτη που έχασε τη ζωή του, μπορεί να ήμουν και εγώ η ίδια, που γράφω αυτό το κείμενο, πηγαίνοντας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο για το διδακτορικό μου, όπως και εσύ που διαβάζεις αυτές τις λέξεις και τόσοι άλλοι ακόμα που δεν μπορούν να το φανταστούν.
Σήμερα οι πολίτες βρέθηκαν συνειδητοποιημένα στις διαδηλώσεις, αιτούμενοι απαντήσεις που έπρεπε να είχαν ήδη δοθεί. Εδώ και δύο χρόνια βλέπω μία μάνα να παλεύει να δικαιωθεί η μνήμη του παιδιού της και όλων των θυμάτων που έχασαν τη ζωή τους εκείνο το βράδυ.
Δύο χρόνια μετά το δυστύχημα των Τεμπών, η σιωπή των 57 αδικοχαμένων ψυχών είναι πιο ηχηρή από κάθε φωνή και κάθε λόγο, ζητώντας δικαιοσύνη.
