Η γενική απεργία που αποφάσισαν ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΕ για τις 9 Απρίλη έχει όλες τις θετικές προϋποθέσεις να είναι μαζική και μαχητική, απεργία σταθμός. Γίνεται στο αγωνιστικό θετικό περιβάλλον που διαμορφώθηκε με τις μεγάλες κινητοποιήσεις για το έγκλημα των Τεμπών και θα κριθεί αν οι δυνάμεις της εργασίας, συνδικαλισμένες και μη, πάρουν τη σκυτάλη της διεκδίκησης ώριμων αιτημάτων που χρονίζουν και η κυβέρνηση επιχειρεί, και περίπου τα καταφέρνει, να κερδίζει χρόνο. Ήδη, υγειονομικοί και εργαζόμενοι στους δήμους απήργησαν.
Υπάρχει, ωστόσο, ένας ακόμη σπουδαίος λόγος που θα μπορούσε να κινητοποιεί τα συνδικάτα: είναι τα παιχνίδια πολέμου που παίζονται αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη, τα τεράστια ποσά που σχεδιάζεται να κατευθυνθούν στην πολεμική βιομηχανία για τον επανεξοπλισμό της ΕΕ. Είναι πόροι που θα αφαιρεθούν από το κοινωνικό κράτος. Τα συνδικάτα δεν μπορεί να είναι αδιάφορα ούτε για την προοπτική ενός πολέμου, ούτε για τη συρρίκνωση των κοινωνικών δαπανών. Ούτε για το αντιμεταναστευτικό και ρατσιστικό κλίμα που θα τα συνοδεύει. Ήδη μεγάλα συνδικάτα στην Ευρώπη, η CGIL, η CGT, Κομισιόνες Ομπρέρας, προγραμματίζουν διαδηλώσεις σε συνεργασία με κοινωνικές οργανώσεις. ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΕ, προς το παρόν, αυτά δεν τα ακουμπούν. Όταν όμως η Φολκς Βάγκεν παράγει τανκς αντί αυτοκίνητα, είναι πολύ σοβαρό.
Το ότι η απεργία οργανώνεται από κοινού από ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΕ είναι επίσης ένας θετικός παράγοντας. Η ΓΣΕΕ στην ομόφωνη απόφαση της Εκτελεστικής Επιτροπής αναφέρει ως αιτήματα την αντιμετώπιση της ακρίβειας, της στεγαστικής κρίσης που έχει ως αποτέλεσμα το 1/3 του πληθυσμού να καταβάλλει άνω του 40% του εισοδήματός του για στεγαστικές ανάγκες, την αποκατάσταση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και της διαμόρφωσης του κατώτατου μισθού από το κράτος. Η ΑΔΕΔΥ απεργεί με κύριο αίτημα την επαναφορά 13ου και 14ου μισθού και πραγματικές αυξήσεις στις αποδοχές.
Η κυβέρνηση, καθώς βρίσκεται υπό πίεση, αναγκάζεται, σύμφωνα με σχετικά ρεπορτάζ, να ξαναδεί την αύξηση που σκόπευε να αποφασίσει για τον κατώτατο μισθό και τον 13ο μισθό. Όπως δήλωσε η υπουργός Εργασίας κ. Κεραμέως, την απόφαση για τον κατώτατο θα πάρει το Υπουργικό Συμβούλιο στην επόμενη συνεδρίαση. Επομένως, είναι καθοριστική η επιτυχία της απεργίας, η συμβολή της για αποφάσεις πιο κοντά στα αιτήματα των ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΕ. Προς το παρόν η κυβέρνηση προπαγανδίζει, δια της υπουργού, τις επιτυχίες της.
Ποια, όμως, είναι η πραγματικότητα; Σύμφωνα με τον κόμβο δεδομένων Greece in Numbers, που δημιούργησε ο ΙΟΒΕ μαζί με το Hellenic Observatory, ενώ 2020 – 2022 ο δείκτης τιμών αυξήθηκε κατά 15%, ο μέσος μισθός αυξήθηκε κατά 12,5%. Η υστέρηση συνεχίστηκε και το 2024. Όσο για το χάσμα στις αμοιβές μεταξύ ανδρών και γυναικών, παρέμεινε αμετάβλητο στα 200 ευρώ το 2023. Το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ, με βάση την καταγραφή της «Εργάνης» υπολογίζεται ότι το 72% των εργαζόμενων αμείβεται με μισθό κάτω του μέσου, ενώ το 46,3% αμείβεται με μισθό κάτω των 1.000 ευρώ. Αν αποπληθωρίσουμε (έτος βάσης το 2020) τον μέσο καθαρό μισθό, τότε το 2024 ήταν 885 ευρώ έναντι 839 το 2020.
Σε έρευνα του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ σε συνεργασία με την Alco, συνάγεται το συμπέρασμα ότι το εισόδημα και η ποιότητα της εργασίας συνεχίζουν να δέχονται πίεση. Μόνο το 40% των εργαζόμενων απαντά ότι ο μισθός του επαρκεί για τα έξοδα του μήνα, ενώ 88% δήλωσαν ότι έχει μειώσει τις δαπάνες του σε βασικά είδη διατροφής. Το 58% των εργαζομένων που νοικιάζουν κατοικία ξοδεύουν πάνω από 40% των εισοδημάτων τους για δαπάνες ενοικίου – θέρμανσης. Το 40% δήλωσε ότι εργάζεται πέραν του προβλεπόμενου χρόνου, ενώ το 36% αναφέρει ότι δεν αμείβεται για τις πρόσθετες ώρες!
Σε έρευνα του Ινστιτούτου Μικρών Επιχειρήσεων της ΓΣΕΒΕ (Γενική Συνομοσπονδία Επαγγελματιών Βιοτεχνών Ελλάδος) το 60% δηλώνει ότι το εισόδημά του δεν επαρκεί για τις δαπάνες του μηνός, (μεσοσταθμικά, μόνο για 19 μέρες). Το αντίστοιχο ποσοστό για τους μισθωτούς είναι 62% και των συνταξιούχων 57,3%. Το 50,4% των νοικοκυριών είχε κύρια πηγή εισοδήματος μισθό και το 36,2% σύνταξη.
Ειδικά για τους δημοσίους υπαλλήλους μελέτη του ΚΕΠΕ συμπεραίνει ότι, παρά το γεγονός ότι ο μέσος μισθός του ιδιωτικού τομέα είναι μικρότερος κατά 8% έναντι του αντίστοιχου δημοσίου (2023), όταν συγκριθούν οι αποδοχές δύο εργαζομένων με ίδια προσόντα, με βάση το ωρομίσθιο, οι δημόσιοι υπάλληλοι αμείβονται λιγότερο κατά 13,3%. Η διαφορά οφείλεται και στο ότι στον ιδιωτικό τομέα υπάρχει 13ος και 14ος μισθός.
Η κυβέρνηση συνεχώς προβάλλει ότι επί των ημερών της αυξήθηκε ο κατώτατος μισθός και θα αυξηθεί ξανά από 1η Απριλίου. Ωστόσο, αυτό που αποκρύβει είναι ότι εφόσον δεν υπάρχουν συλλογικές συμβάσεις η αύξηση δεν μεταφέρεται στο εύρος των μισθών. Μόνο το 29% των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα καλύπτεται με συλλογικές συμβάσεις. Σε έρευνα του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ το 86% των εργαζομένων υποστηρίζει την υποχρεωτική ισχύ των συλλογικών συμβάσεων για όλες τις επιχειρήσεις. Υπενθυμίζουμε ότι η ΓΣΕΕ απέσυρε τους εκπροσώπους της από την Επιτροπή Διαβούλευσης για τον κατώτατο μισθό. Και τούτο διότι: ουσιαστικά έχει καθοριστεί το ύψος του κατώτατου από την κυβέρνηση ανεξάρτητα από το περιεχόμενο της όποιας διαβούλευσης όπως δηλώθηκε από τη Συνομοσπονδία.
