Δυο λόγια βλέποντας απλά έναν αγώνα Μπάσκετ και τον Γιάννη
Αφού δεν ξέρασε το νερό το σώμα του σε κάποιο Φαρμακονήσι
Αφού δεν αποχαιρέτησε την ελπίδα σε κάποια Λαμπεντούζα
Αφού δεν έπεσε από την σφαίρα κάποιου μπάτσου «εθνο»φύλακα
Αφού δεν τον βρήκε το μαχαίρι κάποιου φασίστα
Αφού δεν άφησε το σώμα του σημάδι αίσχους και αθλιότητας σε κάποια ηλεκτροφόρα σύρματα
Αφού δεν είδε (;) αγαπημένα πρόσωπα να φεύγουν μπρος στα μάτια του
Αφού δεν τον υποδέχτηκαν κομμένα κεφάλια γουρουνιών
Αφού δεν μπόρεσαν να κλείσουν τα όνειρα του σε στρατόπεδα συγκέντρωσης
Αφού δεν πρόλαβε να γίνει θέμα σε κανένα «φλέμα» για το σκούρο χρώμα του
Αφού δεν τον «κατέβαλε» το ότι δεν έχει μέσα το ντι-εν-ει (μπι, σι, ντι) του… κάθε φαντασμένου εθνολάγνου
Αφού δεν «μάσησε» στον φασισμό και το λούμπεν του ψεκασμένου νέο-κάτι
Αφού δεν έχασε το χαμόγελό του
Τότε… μπορεί «σκοτώνει» με την «πορτοκαλί σπυριάρα», να κάνει poster τον Κόμπι, τον Λεμπρόν, να ταπώνει τον Κάρι και τον Καρμέλο, να πασάρει σαν τον Κρις Πολ
Μα πάνω από όλα, να «σκοτώνει» τον φασίστα που στριμωγμένος στην μιζέρια του δεν μπορεί να χωνέψει πως ένα «σκουρόχρωμο» παιδί τσαλάκωσε την άθλια «κατάλευκη» φάτσα του…
Πάνος Ραμαντάνης
