Το déjà vu, η γαλλική έκφραση που χαρακτηρίζει το συναίσθημα ότι κάτι το έχουμε ξαναζήσει, δεν είναι απλώς μια λέξη που άκουσα κάποτε στο σχολείο. Είναι αυτό που νιώθω κάθε φορά που φτάνει ο χειμώνας και ξαναβγαίνουμε οι αγρότες στους δρόμους. Θα μπορούσε να πει κάποιος πόσο παρόμοια είναι η κατάσταση που ζούμε στη χώρα όλα τα χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, πόσο ίδιο μοιάζει το σκηνικό κάθε χρόνο στα μπλόκα των αγροτών. Οι ίδιες υποσχέσεις, οι ίδιες δικαιολογίες, τα ίδια αδιέξοδα.

Μόνο που, φέτος, κάτι διαφέρει.Δεν μιλάμε πια μόνο για απογοήτευση. Μιλάμε για οργή. Για κουρασμένους ανθρώπους που νιώθουν πως δεν ακούγονται. Για έναν κλάδο που παλεύει για την ίδια την επιβίωση του, ενάντια στην ίδια πολιτική αντιμετώπιση, της αδιαφορίας, κοροϊδίας και υπεροψίας. Αυτά και τα σκάνδαλα με πρώτο του ΟΠΕΚΕΠΕ, σε συνδυασμό με τον αγώνα επιβίωσης που εντείνεται από τις καταστροφές της κλιματικής κρίσης, έβγαλαν τον απελπισμένο αγροτικό κόσμο ξανά στον δρόμο.

Η επιβίωση του πρωτογενούς τομέα σε κρίση

Είμαι παραγωγός μήλων στη Ζαγορά Πηλίου και συνεταιριστής. Από μια οικογένεια που διατηρεί καλλιέργειες στο Πήλιο εδώ και γενιές. Η επιβίωση του πρωτογενούς τομέα βρίσκεται σε κρίση. Τα δικά μας προϊόντα δεν είναι νούμερα σε χαρτί. Είναι δουλειά, κόπος, ρίσκο. Και αυτό το ρίσκο μεγαλώνει κάθε χρόνο. Από τα κόστη παραγωγής μέχρι το κλίμα που αλλάζει, από τις καταστροφές που γίνονται πια κανόνας μέχρι την αβεβαιότητα στις πληρωμές.

Η αλήθεια είναι σκληρή: ολοένα και λιγότεροι νέοι διαλέγουν αυτό το επάγγελμα, με αποτέλεσμα τον πολύ μεγάλο μέσο όρο ηλικίας και την εγκατάλειψη ποιοτικής παραγωγικής γης. Στον τόπο μου βλέπω παιδιά που φεύγουν για τις πόλεις ή το εξωτερικό, με αποτέλεσμα τη σημαντική μείωση του πληθυσμού της επαρχίας. Όχι επειδή δεν αγαπούν τη γη, αλλά γιατί δεν βλέπουν μέλλον σε αυτήν. Η ύπαιθρος αδειάζει σιγά-σιγά και μαζί της αδειάζει και η δυνατότητα της χώρας να παράγει την τροφή της και να βρεθεί αντιμέτωπη ακόμα και με επισιτιστικό κίνδυνο, αφού θα εξαρτάται από εισαγωγές και από αποφάσεις που δεν θα λαμβάνονται εδώ.

Όταν εγκαταλείπεται ποιοτική γη και μειώνεται η ελληνική παραγωγή, η χώρα αναγκάζεται να εισάγει προϊόντα πολλές φορές αμφίβολης ποιότητας. Και αυτό δεν είναι απλώς οικονομικό ζήτημα. Είναι ζήτημα ασφάλειας, υγείας, ακόμη και αξιοπρέπειας.

Τα τελευταία χρόνια νιώθουμε πως η κυβερνητική πολιτική μάς σπρώχνει στο περιθώριο. Αντί να στηριχθεί ο μικρός και μεσαίος επαγγελματίας αγρότης, προωθείται ένα μοντέλο που αφήνει χώρο σε μεγάλες εταιρείες και funds να συγκεντρώσουν γη και παραγωγή. Πρόκειται για το φαινόμενο των νεοτσιφλικιών των μεγάλων εταιρικών ομίλων.

Χωρίς μικρούς και μεσαίους αγρότες, χωρίς συνεταιρισμούς, χωρίς ανθρώπους που ζουν κάθε μέρα τη γη τους, η ύπαιθρος δεν μπορεί να μείνει ζωντανή. Θα καταντήσει ένας τόπος άδειος από παραγωγή, από ζωή. Γι’ αυτό και η μάχη μας δεν είναι μόνο επαγγελματική. Είναι μάχη για τον τόπο μας.

Παλεύουμε για όλους

Η μεγάλη αλλαγή στα φετινά μπλόκα είναι ότι διεκδικούμε όλοι κάτι παραπάνω από αποζημιώσεις και πληρωμές. Μιλάμε για το μέλλον που θέλουμε. Για το αν θα συνεχίσουμε να παράγουμε, ή αν θα γίνουμε κομπάρσοι σε ένα μοντέλο που μας θέλει απλούς εργάτες στη γη που μας μεγάλωσε.

Η αλλαγή που ζητάμε δεν είναι μικρή. Θέλουμε νέα πολιτική κατεύθυνση που να στηρίζει τον μικρό και μεσαίο επαγγελματία αγρότη και όχι τους μεγάλους εταιρικούς ομίλους, να δίνει κίνητρα σε νέους ανθρώπους, να επενδύει στην πραγματική ελληνική παραγωγή και όχι στη βιτρίνα. Για έναν βιώσιμο πρωτογενή τομέα.

Ξέρουμε ότι ο δρόμος είναι δύσκολος. Απέναντί μας έχουμε όχι μόνο την αδιαφορία, αλλά και την καταστολή από την αστυνομία από την αστυνομία και τον καθημερινό χλευασμό και ύβρη από τους πολιτικούς της κυβέρνησης. Όμως όταν βλέπουμε στο μπλόκο ανθρώπους κάθε ηλικίας —από παλιούς συνεταιριστές μέχρι νεαρά παιδιά που μόλις ξεκίνησαν— νιώθουμε πως κάτι αλλάζει. Πως δεν είμαστε πια μόνοι.

Ο αγώνας μας δεν αφορά μόνο εμάς τους αγρότες. Αφορά όλους όσοι θέλουν η Ελλάδα να παράγει, να στηρίζεται στα δικά της πόδια, να μην εξαρτάται από ξένα συμφέροντα.

Εμείς, οι νέοι αγρότες του Πηλίου και όλης της χώρας, διεκδικούμε απλώς το αυτονόητο: να μπορούμε να ζούμε από τον κόπο μας, στον τόπο μας. Αλλά αυτή η διεκδίκηση είναι συνυφασμένη με τη διεκδίκηση κάθε εργαζόμενου για αξιοπρέπεια, κάθε πολίτη για μια χώρα που παράγει και αντιστέκεται. Γιατί όταν χάνεται η παραγωγή, χάνονται και οι δουλειές. Όταν η γη αδειάζει, αδειάζει και η κοινωνία.

Αυτή τη φορά, όσο déjà vu και αν μοιάζει η κατάσταση, έχουμε αποφασίσει πως δεν θα αφήσουμε την ιστορία να επαναληφθεί όπως πριν. Θα τη γράψουμε αλλιώς. Γιατί φέτος ο αγροτικός κόσμος παλεύει με όλη την καταπιεσμένη ελληνική κοινωνία στο πλευρό του — σε έναν αγώνα κοινό για όλους.


Φωτογραφία: Eurokinissi