Από τον Μεσοπόλεμο και μετά, η Άκρα Δεξιά και τα διάφορα μορφώματά της, έχουν αναλυθεί ποικιλοτρόπως κυρίως στο πλαίσιο του εκλογικού σώματος και της κοινής γνώμης. Μέσα από μια σειρά ιστορικών παραδειγμάτων της Ευρώπης, διαφαίνεται μια τάση ανόδου της ακροδεξιάς, κυρίως από τις εκάστοτε μή διαχειρίσιμες κρίσεις του καπιταλιστικού οικονομικού μοντέλου. Από την ιστορική αυτή διαδικασία δεν θα μπορούσε να λείπει και το ελληνικό παράδειγμα, μέσα από το οποίο εγείρεται ένα καίριο ερώτημα: αυτό της παρείσφρησις της ακροδεξιάς ιδέας και πρακτικής στο κράτος και την ελληνική κοινωνία.
Ιστορικά, η Ελλάδα μετά την απελευθέρωση, υπήρξε η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα στην οποία βρήκαν πολιτική στέγη άνθρωποι οι οποίοι υπονόμευσαν τον αγώνα και συνεργάστηκαν με τον κατακτητή, τη στιγμή που σε άλλες χώρες όπως η Γαλλία, οι όμοιοί τους τιμωρήθηκαν και πλήρωσαν για τα εγκλήματά τους. Αυτή η ιστορική αναφορά μας δείχνει με τρόπο σαφή την παθογένεια της ελληνικής πολιτικής κουλτούρας, σε ότι αφορά την ανάρμοστη σχέση μεταξύ κράτους και ακροδεξιάς. Μετά από τις καταστροφικές συνταγές λιτότητας της τελευταίας πενταετίας, ξεκαθαρίζει πιο εύκολα το τοπίο, όσον αφορά τους λόγους της ανόδου της εξτρεμιστικής δεξιάς.
Στοχεύοντας πιο συγκεκριμένα, στις τάξεις της αστυνομίας, του στρατού και κυρίως της δικαιοσύνης (η εκκλησία παίρνει θέση με τον μανδύα του καλού και του σωστού), παρατηρείται μία σταδιακή αλλά σταθερή ακροδεξιά πρακτική στους κόλπους των πιο πάνω τομέων του δημόσιου βίου. Ως πλέον προβληματικός τομέας καταγράφεται αυτός της αστυνομίας, (χωρίς όμως να θεωρείται ο πιο σημαντικός ως προς τον κοινωνικό αντίκτυπο), ειδικά την περίοδο της ανάληψης της εξουσίας από τον Γ.Α.Παπανδρέου, έως και την χυδαία διακυβέρνηση Σαμαρά. Εστιάζοντας σε κάποιες εικόνες μεταξύ ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας (ΔΙΑΣ, ΔΕΛΤΑ κ.ά) και της Χρυσής Αυγής, μπορεί εύκολα και ο πιο αδαής να κατανοήσει τον κοινό τόπο ανάμεσά τους. Οι αστυνομικές δυνάμεις τα τελευταία χρόνια φαίνεται να παίρνουν μια λευκή εξουσιοδότηση από τους πολιτικούς πρϊστάμενούς τους, για την αντιμετώπιση δημοκρατικών συγκεντρώσεων ενός λαού, ο οποίος βρίσκεται σε απόγνωση. Οι οδηγίες είναι κατευθυνόμενες και πολλές φορές πολύ συγκεκριμένες, για την κατάπνιξη στην ουσία του δικαιώματος της διεκδίκησης των αυτονόητων. Η αντιμετώπιση των μεταναστών (κυρίως Αλβανών και Αφρικανών) συλλήβδην ως εγκληματίες, παραπέμπει σε σκοτεινές σελίδες της πρόσφατης Ελληνικής και Ευρωπαϊκης ιστορίας, για το πώς αντιμετωπίζονταν οι συγκεκριμένες ομάδες πληθυσμού. Το παρακράτος στην Ελλάδα, λειτούργησε με τρόπο συστηματικά προστατευόμενο, με θορυβώδη παραδείγματα όπως οι δολοφονία Λαμπράκη, και άλλων αγωνιστών των δημοκρατικών ιδεώδη.
Το ζήτημα της δικαιοσύνης, είναι σε κοινωνικό επίπεδο πιο σύνθετο αλλά ταυτόχρονα και το πλέον σοβαρό, αν αναλογιστεί κανείς ότι η δικαιοσύνη αποτελεί κατά κάποιο τρόπο την κορωνίδα της σχέσης ανάμεσα στο κράτος και την κοινωνία. Η δικαιοσύνη με μια σειρά από αμφιλεγόμενες αποφάσεις, αναπαράγει την εκφορά νεοναζιστικού λόγου, με αποτέλεσμα ο κοινωνικός ιστός να μολύνεται από ιδέες που συντηρούν τις ακροδεξιές και εξτρεμιστικές απόψεις στην καθημερινή ζωή. Η απόφαση του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Πατρών, να αθωώσει τον παραγωγό και τρεις επιστάτες για εμπορία ανθρώπων, στη γνωστή υπόθεση της Μανωλάδας (ομόφωνη αθώωση 7-0, η οποία δεν επιτρέπει την άσκηση έφεσης), αποδεικνύει με τρόπο ενδεικτικό, τον αντίκτυπο τέτοιου είδους αποφάσεων, στο κοινό αίσθημα.
Στην Ελλάδα, η ακροδεξιά (όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη), αυτοπροσδιορίζεται ώς αντισυστημική παίζοντας το γνωστό παιγνίδι του αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης. Μόνο που βρίσκεται βαθιά ριζωμένη στο σύστημα το οποίο λοιδορεί και βρίσκει εφαρμογή στους θεσμούς οι οποίοι καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τις ζωές μας. Οι διαστάσεις που πήρε το ακροδεξιό φαινόμενο στην Ελλάδα, απέχει παρασάγγας από άλλα παραδείγματα της Ευρώπης όσον αφορά την κούρσα της εξουσίας, κυρίως λόγω της μή ενιαίας της φύσης. Η πρόσφατη υπόθεση Μπαλτάκου, η ομάδα ακροδεξιών συμβούλων της Ν.Δ., ο τομέας της δικαιοσύνης, η αστυνομία κτλ, αποδεικνύουν με τρόπο αδιαμφισβήτητο το ρίζωμα της συγκεκριμένης ιδεολογίας στην ελληνική πολιτική και κοινωνική ζωή, όπου σε συνάρτηση με την βαθιά οικονομική κρίση, καθίσταται άκρως επικίνδυνη για την ελληνική κοινωνία.
Κυριάκος Λοϊζου, Πολιτικός Επιστήμονας – Ιστορικός.
