Αχαλίνωτη αλαζονεία. Η στάση της κυβέρνησης απέναντι στους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών δεν μπορεί παρά να προκαλέσει οργή. Η πραγματικότητα όπως προκύπτει από τις μαρτυρίες σχετικά με την κατάσταση της αίθουσας, τη συμπεριφορά απέναντι στους γονείς, τον αποκλεισμό των δημοσιογράφων περιγράφει ανάγλυφα την ηθική χρεοκοπία της κυβέρνησης και όλων όσα αυτή εκπροσωπεί. Ακόμα και αν θέλουμε να είμαστε επιεικείς (και δεν υπάρχει κανένας λόγος να είμαστε) θα μπορούσαμε να περιγράψουμε όσα βλέπουμε καθημερινά ως ακραία ανικανότητα. Αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση η ανικανότητα είναι έγκλημα.
Η αίσθηση που σου αφήνει το όλο γεγονός είναι μια εκδικητική συμπεριφορά. Ένας σαδισμός της πιο αχαλίνωτης μορφής εξουσίας. Δεν είναι δικαιοσύνη, είναι εξευτελισμός. Και κρίνοντας από τις δηλώσεις των αρμοδίων υπουργών και αξιωματούχων καταλαβαίνουμε πως είναι ένας συνειδητός και προσχεδιασμένος εξευτελισμός. Η διαδικασία δεν έχει να κάνει με την απονομή της δικαιοσύνης. Οι συγγενείς –και κατ επέκταση όσοι στέκονται δίπλα τους έστω και νοερά– τιμωρούνται πριν ξεκινήσει η δίκη. Όλος αυτός ο ερασιτεχνισμός δεν είναι απλώς μια επιβεβαίωση πως οι άνθρωποι αυτοί δεν θα βρουν το δίκιο τους. Είναι ταυτόχρονα και μια προειδοποίηση. Απέναντι στους ίδιους τους συγγενείς, αλλά μαζί και σε όσους πιστεύουν πως μπορούν να διεκδικήσουν όσα δικαιούνται.
Είναι τέτοιο το μέγεθος της καφρίλας, τέτοια η ένταση της σκληρότητας που δεν μπορούμε παρά να σκεφτούμε πως όλα όσα γίνονται είναι προσχεδιασμένα. Το γεγονός πως δεν υπάρχουν καν δικαιολογίες, πως η κυβέρνηση στην πραγματικότητα δεν προσπαθεί να κρυφτεί για το χάλι που εξασφάλισε στους ανθρώπους που ακόμη θρηνούν τα παιδιά τους δείχνει τους πραγματικούς σκοπούς και τις προθέσεις: Εδώ δεν υπάρχει δημοκρατία, εδώ δεν υπάρχει ηθική, εδώ δεν υπάρχει καν αξιοπρέπεια. Εδώ υπάρχει μόνο εξουσία. Είναι η εξουσία της Νέας Δημοκρατίας. Και όλη η υπόλοιπη κοινωνία βρίσκεται απέναντι. Εδώ δεν υπάρχουν πολιτικά, ούτε καν ανθρώπινα δικαιώματα. Εδώ υπάρχει μόνο ωμή ισχύς. Η ισχύς αυτή που θα περιγράψει τον κάθε ένα ως φίλο ή ως εχθρό. Μέση κατάσταση δεν υπάρχει. Και η κυβέρνηση μάς δείχνει τι κάνει στους εχθρούς της.
Από όσο φάνηκε, η μόνη φορά που η Νέα Δημοκρατία και ο πολυχρονεμένος της αφέντης Κυριάκος Μητσοτάκης φοβήθηκαν πραγματικά ήταν κατά την περίοδο των μεγάλων συγκεντρώσεων και πορειών για τα Τέμπη. Τώρα ήρθε η ώρα για εκδίκηση. Η στιγμή για να αποδείξει σε όσους τον φόβισαν αλλά και σε όλους τους υπόλοιπους σε ποιόν ανήκει η χώρα. Η δικαιοσύνη, οι θεσμοί, η πληροφορία και η μετάδοσή της. ποιος κάνει κουμάντο δηλαδή.
Δεν έχω δει ποτέ μου μεγαλύτερη αλαζονεία από αυτή που επιδεικνύουν οι υπουργοί, οι βουλευτές και τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας. Πιο φτηνή μικροψυχία, πιο μίζερη μεγαλομανία, πιο άρρωστη εκδικητικότητα. Η στάση τους δεν είναι πολιτική, δεν είναι καν ανθρώπινη. Είναι στάση φεουδαρχών που αντιλαμβάνονται τους υπόλοιπους ανθρώπους ως αδιάφορη ιδιοκτησία. Και όλα αυτά ενώ κάθε τόσο όλο και κάτι νέο προκύπτει για τους βουλευτές και τους υπουργούς που ενεπλάκησαν στον ΟΠΕΚΕΠΕ, όλο και κάτι νέο βγαίνει σε σχέση με τις υποκλοπές. Όλο αυτό μαζί θα ήταν καρικατούρα αν ταυτόχρονα δεν μας μάτωνε. Όλους μαζί και τον καθένα ξεχωριστά.
Οι άνθρωποι αυτοί είναι επικίνδυνοι.
Φωτο: Τατιάνα Μπόλαρη / Eurokinissi
