Φωτογραφία: Τατιάνα Μπόλαρη / Eurokinissi
Πω πω, και τι δεν είπε η Ζωή Κωνσταντοπούλου, για άλλη μια φορά, εναντίον του Αλέξη Τσίπρα. Τον προτρέπει να ονομάσει το κόμμα του «το λαγούμι», «θέλει να κάνει ζωάρα», «διαπλοκή», «του λείπουν τα φράγκα που είχε στην εξουσία» και άλλα πολλά. Εντάξει η Ζωή τα είπε και ίσως να μην έπρεπε να δώσουμε μεγάλη σημασία. Όπως και τα εγκωμιαστικά λόγια του… εχθρού Άδωνι Γεωργιάδη, που σημείωσε ότι ο πρώην πρωθυπουργός είναι το μεγαλύτερο πολιτικό ταλέντο της γενιάς τους. Φραγκοφονιάς και λαγούμια από τη μία, το μεγαλύτερο ταλέντο από την άλλη. Άντε τώρα να βγάλουμε άκρη.
Επιλογές που κόστισαν
Ας σοβαρευτούμε όμως. Οι, σε κάθε περίπτωση, απαράδεκτες δηλώσεις Κωνσταντοπούλου, αναδεικνύουν και μια άλλη πλευρά που αφορά τον πρώην πρωθυπουργό. Τις λάθος επιλογές προσώπων. Επιλογές που εντέλει κόστισαν και αναμφίβολα πλήγωσαν την υπερηφάνεια του κόσμου της Αριστεράς. Γιατί δεν ήταν μόνο η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Ήταν και πολλοί άλλοι. Από τη Θεοδώρα Τζάκρη έως τον Ευάγγελο Αντώναρο και τη Ραχήλ Μακρή. Από τον ναύαρχο Αποστολάκη έως τον Πέτρο Παππά, την Αθηνά Λινού και τη Ράνια Θρασκιά. Ποιους και ποιες να πρωτοθυμηθούμε; Όλες επιλογές Τσίπρα, και ας υπήρχαν αντιδράσεις στο εσωτερικό του κόμματος και ας είχε και ο ίδιος παραδεχτεί ότι σε αυτό τον τομέα (επιλογή προσώπων) χωλαίνει. Τα «λάθη» συνεχίζονταν το ένα μετά το άλλο. Ονόματα με μηδαμινή σχέση με την πολιτική, εκσυγχρονιστές του Σημίτη, πρόσωπα που δεν είχαν να προσθέσουν απολύτως τίποτα (το αντίθετο θα λέγαμε), έως στελέχη του κλίματος Καραμανλή και λίγο παραπέρα, απ’ όλα είχε ο μπαξές.
Σας προλαβαίνω. Ήταν απλώς λαθεμένες επιλογές προσώπων ή κάτι παραπάνω; Μήπως τα «λάθη» είχαν σχέση με το πολιτικό σχέδιο Τσίπρα, συνεπώς ήταν επιλογές πολιτικής και ιδεολογικής απεύθυνσης; Δεν του ξέφυγε του Αλέξη Τσίπρα. Όλες οι επιλογές προσώπων ή πολλές από αυτές, για να μην είμαστε άδικοι, ήταν ενταγμένες σε μια στρατηγική. Να μειώσει, από κάποια φάση και μετά, όσο το δυνατόν περισσότερο το αριστερό και ριζοσπαστικό προφίλ του ΣΥΡΙΖΑ, να αποδυναμώσει την αριστερή πτέρυγα, τους «53» και αργότερα την «Ομπρέλα» και να αποτινάξει από πάνω του τη… ρετσινιά του αριστεριστή. Και μάλλον τα κατάφερε.
Η μεγάλη ιδεολογική και πολιτική μετατόπιση έγινε το 2019 το ίδιο βράδυ μιας αξιοπρεπέστατης εκλογικής ήττας. Ο Αλέξης Τσίπρας χωρίς έστω να διαβουλευτεί με τους συντρόφους του φρόντισε να τους αιφνιδιάσει λέγοντας ότι το κόμμα θα αλλάξει. Και ενώ όλα έδειχναν ότι χρειαζόταν μια αριστερή στροφή ή έστω μια στροφή στην κοινωνία από ριζοσπαστική και προγραμματική σκοπιά, ο Τσίπρας έστελνε σήμα συντηρητικής και δεξιάς μετατόπισης. Ο ΣΥΡΙΖΑ, πλέον, θα ήταν ένα φοβισμένο κεντρώο κόμμα. Ήταν τότε με την Κεντρική Επιτροπή Ανασυγκρότησης, που με άνωθεν εντολή άλλαξε τους συσχετισμούς στο κόμμα διορίζοντας σε κεντρικά όργανα (ακόμα και στην Πολιτική Γραμματεία) στελέχη, που μέχρι τότε η σχέση τους με τον ΣΥΡΙΖΑ, σε αρκετές περιπτώσεις, ήταν άκρως ανταγωνιστική. Τότε ήταν που προστέθηκε στον τίτλο δίπλα από το ΣΥΡΙΖΑ το «Προοδευτική Συμμαχία» χωρίς απόφαση συνεδρίου.
Πρόσωπα συνιστώσες
Ο Αλέξης Τσίπρας παρότι κατηγορούσε συχνά τα ρεύματα ιδεών και τις τάσεις εντός του ΣΥΡΙΖΑ και επιδίωκε την κατάργησή τους, ήταν εντέλει θιασώτης τους. Πίστευε ότι όλα τα λουλούδια, ακόμα και τα αγκάθια, πρέπει να ανθίσουν. Στήριξε τον Πολάκη σε κρίσιμες στιγμές γιατί πίστευε ότι τον βοηθάει στην επικοινωνία του με ένα «λαϊκίστικο κοινό» που ο ίδιος δεν είχε τη δυνατότητα. «Ο Πολάκης είναι μόνος του μια συνιστώσα», είχε πει κάποτε στο περιθώριο συνεδρίασης οργάνου. Στήριξε με πάθος την Κωνσταντοπούλου, γιατί όσα έλεγε και έπραττε η Ζωή δεν μπορούσε ο ίδιος. Τα αυτά ισχύουν και για τη Ραχήλ Μακρή ή τον Ευάγγελο Αντώναρο για παράδειγμα. Πρόσωπα – συνιστώσες και ας είχαν περάσει, αρκετοί από αυτούς, γενεές δεκατέσσερις τον Αλέξη Τσίπρα πριν αποφασίσουν να περάσουν καμαρωτοί την πόρτα της Κουμουνδούρου.
Λάθος επιλογή προσώπου ήταν και ο Στ. Κασσελάκης, που δεν δικαίωσε τις προσδοκίες του, όπως είπε πρόσφατα. Τις ημέρες εκείνες που στην Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ συζητιόταν η κατάρτιση του ψηφοδελτίου Επικρατείας, υπήρξαν από άλλα μέλη του οργάνου προτάσεις και για εμβληματικά πρόσωπα από τον ΛΟΑΤΚΙ+ χώρο. Ο Αλέξης Τσίπρας αντέδρασε ευγενικά, λέγοντας ότι έχει μια πολύ καλή πρόταση. Στην επόμενη συνεδρίαση είπε το όνομα, διανθίζοντάς το με σειρά κολακευτικών σχολίων. Το όνομα αυτού Στέφανος Κασσελάκης. Λάθος και αυτό… Αλλά αν προσθέσεις τα «λάθη» μπορείς να σκιαγραφήσεις μια ιδεολογική πλατφόρμα, ένα μανιφέστο, που είχε ελάχιστη σχέση με την Αριστερά. Για τη ριζοσπαστική ούτε συζήτηση…
Δείγματα γραφής
Η αλήθεια είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα αξιολογηθεί και ενδεχομένως θα κριθεί από αυτά που θα πει ή θα κάνει σήμερα και όχι χθες. Εντούτοις το χθες είναι ακόμα εδώ και παραμένει ισχυρό. Φτάνει άραγε το «να φύγει η Δεξιά και ο Μητσοτάκης» για την ολική επαναφορά Τσίπρα; Τι άλλαξε, τι μεσολάβησε για να είναι η παρουσία του σε πρωταγωνιστικό ρόλο ελκυστική και ελπιδοφόρα; Τι καινούριο έχει να πει; Μικρό δείγμα γραφής, που μάλλον δεν σκορπά τον ενθουσιασμό στον κόσμο της Αριστεράς, ο «έστω, δημοκρατικός καπιταλισμός» ή το «χρειαζόμαστε ένα νέο πατριωτισμό απέναντι στην ολιγαρχία και την πλουτοκρατία. Από τη μία είναι η πατρίδα μας και από την άλλη τα πλούτη τους. Αυτή είναι η νέα διαχωριστική γραμμή…», όπως έγραψε σε ανάρτησή του. Λέξη για τάξεις, για κοινωνικά στρώματα, για φτωχούς, για κοινωνικές συγκρούσεις. Η πατρίδα μάς χωράει όλους. Θα τον ακούσουμε άλλωστε και στη ΔΕΘ. Θα είναι μια πρόβα τζενεράλε πριν αποφασίσει οριστικά να προχωρήσει στην ίδρυση του νέου κεντροαριστερού (;) πολιτικού φορέα. Προσώρας ισχύει το παράδοξο, να παραμένει βουλευτής ενός κόμματος, που έχει σκοπό να αποχωρήσει και να φτιάξει δικό του, ενδεχομένως και να διασπάσει. Το λέει με όλους τους τρόπους και ας μην έχει ακόμα αποφασίσει αν θα παραιτηθεί της βουλευτικής του έδρας, όπως του εισηγούνται ορισμένοι σύντροφοί του.
