Πρέπει να γίνει αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας, το οποίο κατέθεσαν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο Γιούρογκρουπ της 25ης Ιουνίου 2015 και αποτελείται από δύο μέρη, τα οποία συγκροτούν την ενιαία πρότασή τους; Το πρώτο τιτλοφορείται “Reforms for the competition of the current program and beyond” (Μεταρρυθμίσεις για την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος και πέραν αυτού) και το δεύτερο “Preliminary debt sustainability analysis” (Προκαταρκτική ανάλυση βιωσιμότητας χρέους)
Τα παραπάνω είναι τα ερωτήματα που τέθηκαν στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου και επί των οποίων ο ελληνικός λαός απάντησε στο ποσοστό του 62% «όχι».
Σήμερα, μετά και την αποδοχή της συμφωνίας με όρους υποτελών από την ελληνική κυβέρνηση, ανακύπτουν μερικά ερωτήματα.
Για ποιο λόγο έγινε ένα δημοψήφισμα που ντε φακτο από τους δανειστές στη συνέχεια ποδοπατήθηκε και παράλληλα η κυβέρνηση θεωρώντας ότι είχε την υποστήριξη του λαού, ζήτησε και την υποστήριξη των μνημονιακών δυνάμεων την οποία και πήρε; Θέμα, λοιπόν, ήταν η ομοψυχία του ελληνικού λαού αλλά προς ποια κατεύθυνση;
Αν και είχε τόση υποστήριξη δέχτηκε όρους εξοντωτικούς, ελπίζοντας στην «ποιοτική αξιοποίηση» τους.
Από όλες τις απόψεις έχει διατυπωθεί η γνώμη ότι το δημοψήφισμα είχε ταξικά χαρακτηριστικά. Και η μη αποδοχή του νέου μνημονίου θα έχει ταξικά χαρακτηριστικά. Είναι κατανοητό και αποδεκτό ότι δεν ήταν δυνατό να υλοποιηθούν και ιδιαίτερα άμεσα οι εξαγγελίες του προγράμματος της Θεσσαλονίκης , γιατί έτσι κι αλλιώς μετά από τα προηγούμενα μνημόνια και τις επιπτώσεις τους στην οικονομία την κοινωνία και το κράτος δεν ήταν εύκολο σε δύσκολες οικονομικές συνθήκες να γίνει η αντιστροφή. Από την άλλη πλευρά, ασχολήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ με μια φιλολογία του τύπου διαπραγματευόμαστε με την τρόικα ή με τους θεσμούς και όλα τα σχετικά. Φθάσαμε όμως στο σημείο του ελέγχου διαχείρισης της δημόσιας περιουσίας από τους δανειστές.
Ήττα
Νιώθω ότι η αριστερά σε αυτή τη φάση ηττήθηκε. Πώς ονομάζεται κυβέρνηση της αριστεράς μια κυβέρνηση, που υπογράφει μαζί με τις μνηνονιακές και διεφθαρμένες δυνάμεις της χώρας νέες συμφωνίες για την διάσωση μας εντός της Ευρώπης, αλλά και την δια βίου εξάρτηση με χαμένη την εθνική μας περηφάνια και κυριαρχία; Το μήνυμα από τους δανειστές λέει «ότι και να κάνετε , ότι και να θέλετε, ότι και να ψηφίζετε εμείς αποφασίζουμε για τη ζωή και το μέλλον σας. Το δημοψήφισμα έδειξε ότι οι μη έχοντες και οι φτωχοί δεν πιστεύουν ότι οι οικονομικοί σχεδιασμοί που έχουν ξεκινήσει τους προσφέρουν κάτι θετικό, αντίθετα τους καταστρέφουν.
Σίγουρα η κατάσταση είναι σύνθετη και εκτός από γενικές διακηρύξεις δεν έχουμε δει μέχρι σήμερα μια εναλλακτική υλοποιήσιμη πρόταση και από την άποψη της αριστερής πλατφόρμας. Όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει την κυβέρνηση και την ευθύνη της λήψης αποφάσεων. Βρίσκεται ή μάλλον επέλεξε σήμερα να είναι γενικά και απροσδιόριστα η κυβέρνηση του Ελληνικού λαού. Η αριστερά, όμως, μιλάει για τα δικαιώματα και τις κοινωνικές ανισότητες που βάθυναν και χειροτέρεψαν με τις προηγούμενες κυβερνήσεις και για να είμαστε ειλικρινείς οι φτωχοί έγιναν φτωχότεροι. Και επειδή ο ερχομός της στην εξουσία έγινε μέσω του εκλογικού αποτελέσματος και όχι από την δημιουργία κινημάτων υπάρχει ένα ιδεολογικό και οργανωτικό κενό.
Τώρα τι γίνεται;
Τώρα τι γίνεται; Εθνικό ακροατήριο; Επένδυση στην μελλοντική αλλαγή των συσχετισμών στην Ευρώπη; Απομυθοποίηση των θεσμικών αλλαγών;
Άλλο η κυβέρνηση, άλλο τα μέλη και οι οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Και άλλο οι εργαζόμενοι και η κοινωνία. Επειδή ο χρόνος παίζει ρόλο στη ζωή των ανθρώπων και οι αντοχές έχουν τελειώσει, η μόνη ελπίδα σήμερα είναι η διεκδίκηση των δικαιωμάτων και της καθημερινότητας από όλους μας.
Και επειδή οι από την εφηβεία μας αριστεροί έχουμε δει πολλά και διάφορα και πραγματικά χαρήκαμε και φανταζόμασταν τις αλλαγές, βλέπαμε τα καινούργια έστω λίγα που ψηφιζόντουσαν με περηφάνια είμαστε απ ότι φαίνεται μέσα σ ένα τρενάκι τρόμου που εναλλάσσονται τα πιο ακραία συναισθήματα.
Ως αριστεροί πιστεύουμε στον άνθρωπο και στο μέλλον. Ας πούμε ναι σε αυτό.
Ελένη Ζορμπά
