Σαν «σελίδες από το χάος»… όχι, δεν είναι γραφές του Ουίλιαμ Μπάροουζ αλλά θα μπορούσαν να ήταν…
“…Δεν είναι η σιωπή των απέραντων πεδιάδων
που γεμίζει τα στόματά μας με γλώσσα εκστατική
όταν τα τρεμάμενα κορμιά μας σφιχταγκαλιάζονται
στήθος με στήθος σ’ ένα στρώμα–
Ούτε ο άδειος ουρανός που κρύβει
την αίσθηση από τα πρόσωπά μας…”[1]
Σκηνή πρώτη (εντός): ανθρωπάρια βάζουν σε στρατόπεδο φωτιά ώστε να μη μπορέσουν να φιλοξενηθούν εκεί πρόσφυγες και μετανάστες. Σώματα και μηχανήματα καθαρμάτων παρατάσσονται μπροστά από τα στρατόπεδα προκειμένου να προστατέψουν τις «ιερές πέτρες του θανάτου» από «μολυσμένους αλλόθρησκους». Λίγες μέρες πιο πριν, φασιστοειδή (σαν μικρογραφίες της ΚΚΚ) αφήνουν ένα κομμένο κεφάλι γουρουνιού, έναν σταυρό και ένα αηδιαστικό πλακάτ σε έναν… στρατόπεδο προσφύγων και μεταναστών.
Σκηνή δεύτερη (εκτός): Παίζοντας με τον χρόνο. Τέλη του 2015… ίσως και αρχή του 1015… Φασιστικά απόβλητα θα τοποθετήσουν 14 κομμένα κεφάλια γουρουνιών στο χωριό Εσμαρκέβελντ, έξω από την πόλη του Ένσεντε, στην Ολλανδία, ως… «κάδρο υποδοχής» για τους πρόσφυγες. Πιο συγκεκριμένα, τοποθέτησαν 9 κεφάλια γουρουνιών πάνω στον φράχτη εισόδου και πέταξαν τα υπόλοιπα πέντε στο έδαφος, στο οποίο βρέθηκαν και σακούλες με αίμα. Στο διαδίκτυο, λίγο αργότερα, έκανε την εμφάνιση του το ακόλουθο μεσαιωνικό μήνυμα: «Όταν η δημοκρατία αποτυγχάνει, ο κόσμος γίνεται άγριος και απελπισμένος. Καλωσήρθατε στην κόλαση του Εσμαρκέβελντ».
Σκηνή τρίτη (εκτός, ξανά): παίζοντας με τον χρόνο, ξανά. Αρχές του έτους 2016… ίσως και τέλη του 1016… Το Κοινοβουλίου της Δανίας (θα μπορούσε να ονομαστεί και μετα-καρολίγγειο βασίλειο της Δανίας) υπερψηφίζει την άθλια πρόταση για την κατάσχεση των μετρητών και αντικειμένων αξίας από τους πρόσφυγες. Η κυβέρνηση της χώρας (θα μπορούσε να ήταν και ο… βασιλιάς Σβέιν;) ισχυρίζεται ότι το νομοσχέδιο αυτό βάζει τους πρόσφυγες στην «ίδια μοίρα» με τους άνεργους Δανούς, οι οποίοι για να λάβουν κρατικά επιδόματα πρέπει πρώτα να πουλήσουν την περιουσία τους.
Σκηνή τέταρτη (εκτός και πάλι): Επιστροφή στο… τώρα (κάπου στα μέσα του 12 αιώνα ίσως…) Οι πολίτες της Ελβετίας, του κράτους, δηλαδή, που βρήκαν στέγη τα περισσότερα ναζιστικά απόβλητα λίγο μετά το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, καλούνται να ψηφίσουν σε ένα δημοψήφισμα σχετικά με την νεοναζιστική πρόταση να απελαύνονται αλλοδαποί όταν παραβιάζουν τον νόμο, πρακτικά για οποιοδήποτε αδίκημα: από την παραβίαση του ορίου ταχύτητας (!) ως την ανθρωποκτονία. Την πρόταση αυτή, την έκανε (πιο άλλο άραγε… ) το κρυπτοφασιστικό Ελβετικό Λαϊκό Κόμμα (SVP), το οποίο έχει τη μεγαλύτερη ισχύ από όλα τα κόμματα στο Εθνικό Συμβούλιο (κάτω Βουλή), καθώς οι «ξένοι» (ποιος είναι ξένος και ποιος είναι ντόπιος άραγε…) αποτελούν το ένα τέταρτο του πληθυσμού της χώρας.
Σκηνή Χ (κάπου στον κόσμο, κάπου στον χρόνο…) Οσμές αθλιότητας… Αναζητώντας εικόνες ανθρωπιάς… Τίποτα…
Παρατηρώντας τον βηματισμό ανθρώπων: ένα ταξίδι από τον θάνατο στον… αργό θάνατο…
Είναι ο δρόμος από την κόλαση του πολέμου, στην αθλιότητα μιας… «ευρωπαϊκής φιλοξενίας».
Δρόμος γεμάτος δάκρυα και αίμα… γεμάτος με «απροσδιόριστα παιδικά βλέμματα. Πως διάολο μπορείς να περιγράψεις αυτό το βλέμμα. Πως μπορείς, άραγε, να το «φυλακίσεις» ανάμεσα σε μερικές λέξεις.
Γυναίκες με δύναμη που γυρίζει τη γη ολάκερη, κρατώντας τα μικρά στην αγκαλιά τους, χαμογελώντας (τι όμορφο χαμόγελο…) ταυτόχρονα τον σύντροφό τους…
Λίγο πιο πέρα, ένα πρόσφυγας, κουβαλά στην πλάτη έναν ηλικιωμένο… ίσως τον πατέρα του, ίσως έναν ταλαιπωρημένο σύντροφο, ίσως την (γαμημένη) ανθρωπιά που σκότωσε ο… «δυτικός μας πολιτισμός». Σύγχρονο Αινεία τον αποκάλεσαν ορισμένοι… ‘Ισως…
(Παίζοντας με τον χρόνο) Στα σύνορα τα παιδιά δεν μπορούν άλλο… Κλάμα, δάκρυα, αίμα, κούραση… Οι ανθρωποφύλακες βαράνε σα λυσσασμένα σκυλιά, μαζί και παρακρατικά – παραθρησκευτικά σκουλήκια, φοβισμένα ανθρωπάκια έτοιμα να πιουν αίμα προκειμένου να δηλώσουν ύπαρξη… Προστατεύουν, λέει, το έθνος τους από τους… «ξένους». Το έθνος… Ωδή στη πιο άθλια φαντασίωση που γέννησε η νεοτερικότητα… ‘Ενας πρόσφυγας πέφτει νεκρός… πάντα κάποιος πέφτει νεκρός… αλλά αυτός είναι πρόσφυγας, δεν πιάνει…
Διαβάζοντας: “ Το πλάνο αλλάζει: «ρίξτε το φταίξιμο στους αραπάδες ρε…»
«Οι αραπάδες εκκολάπτονται από τις σάρκες μας…», ουρλιάζει το τσούρμο από φιλήσυχους νικοκυραίους, τίμιους εργάτες και όλο το μπασκιναριό του νότου.
[…]
Συμμορίες λιτζαρίσματος, ψευτομπάτσοι και πραγματικοί μπάτσοι, πράκτορες επίσημοι και αυτοδιορισμένοι, φύλακες, ένοπλα εθελοντικά σώματα, περίπολοι, βετεράνοι του Χριστιανικού Στρατού έχουν ξεχυθεί να σταματήσουν την A.U. Άγρια κυνηγητά και σημάδι στο ψαχνό […]
«Σιχαμένα αποβράσματα, κουβαλάτε την αρρώστια…»
«Σταματήστε…»
«Τι κουβαλάτε, τα αυγουλάκια των αραπάδων…; Των κοκκινομούρηδων…; Των κιτρινιάρηδων…;» Χάος….”[2]
Σε ένα μόλο καθισμένος βλέποντας νεκρά σώματα προσφύγων και μεταναστών να αλλάζουν χρώμα στα νερά του Αιγαίου…
Συνθήκες, χαρτιά, σφραγίδες, κουρελόχαρτα… παιχνίδι με έπαθλο το αίμα και την δυστυχία ανθρώπων….
ΕΕ και ευρωπαϊκός μετασχηματισμός… ναι, είναι υπαρκτός (για πρώτη φορά ίσως…): όλο και πιο άθλια, όλο και πιο φασιστικά…
Η στρατιωτικοποιημένη πολιτική της ΕΕ γίνεται όλο και πιο φανερή. Ο «ερχομός» του ΝΑΤΟ την σφραγίζει με κάθε επισημότητα… το ΝΑΤΟ… τι ειρωνεία! Ο σφαγέας σε ρόλο… «ειρηνιστή». Βομβαρδίζοντας ανοίγουν ασφαλή περάσματα για τον ανθρώπινο πόνο, λέει… Οργή…
Τι στο διάολο είναι όλο τούτο που ζούμε; Τι γαμημένο «πνεύμα» τα κινεί;
Διαβάζοντας: “Ο Μολώχ: αστείρευτη αγάπη πέτρας και λαδιού! Ο Μολώχ: ψυχή τράπεζες κι ηλεκτρισμός! Ο Μολώχ: φτώχεια, φάντασμα μεγαλοφυΐας! Ο Μολώχ: μοίρα, ερμαφρόδιτο σύννεφο υδρογόνου! Ο Μολώχ και τ’ όνομα αυτού: Πνεύμα!”[3]…
Πάνος Ραμαντάνης
[1] Άλλεν Γκινσμπεργκ, Ουρλιαχτό, Ελεύθερος Τύπος, απόσπασμα από το ποίημα WICHITA VORTEX SUTRA, σε μετάφραση Γιώργου Μπλάνα και Δημήτρη Πουλικάκου, Αθήνα 1987
[2] Ουίλιαμ Μπάροουζ, Σελίδες από το Χάος, Εκδόσεις Απόπειρα, Σκόρπιες λέξεις από την ιστορία «Blade Runner, Μια ταινία», σε μετάφραση του Γιώργου Γούτα, Αθήνα 2000
[3] Άλλεν Γκινσμπεργκ, Ουρλιαχτό, Ελεύθερος Τύπος, Λέξεις από το ποιήμα Ουρλιαχτό, σε μετάφραση Γιώργου Μπλάνα και Δημήτρη Πουλικάκου, Αθήνα 1987
