Ας μην αυταπατώμεθα. Η απόφαση της επ’ αόριστον απαγόρευσης των συναθροίσεων στην «πάνω πλατεία» του δήμου της Αγίας Παρασκευής Αττικής δεν υπαγορεύτηκε από την ανησυχία των κυβερνώντων για την υγεία της «αγέλης». Η απαγόρευση –με την επικουρία των δυνάμεων καταστολής των ΜΑΤ, που παραδόθηκαν με αγαλλίαση στην ευωχία της αφειδούς χρήσης χημικών, συνηγορούντος και του τοπικού δημάρχου, ο οποίος έσπευσε αρωγός, χαρακτηρίζοντας την πλατεία του Αγίου Ιωάννου ως το νέο «άβατο» της Αθήνας (κατακαϋμένα Εξάρχεια…) και προνομιακό «στέκι διακινητών ναρκωτικών»— δεν προέκυψε από τον ειλικρινή φόβο ότι οι συναθροίσεις μιας «δράκας απερίσκεπτων νεαρών ατόμων» θέτουν σε κίνδυνο την ασφαλή έξοδο από την καραντίνα. Έξοδο την οποία η κυβέρνηση Μητσοτάκη εννοεί ως ασφαλή για την ίδια, ασχέτως εάν την πλασάρει ως επιβράβευση της πειθήνιας συμμόρφωσης στις επιταγές της εκ μέρους αυτών που η ίδια φαίνεται να πιστεύει ότι απαρτίζουν μια «σιωπηρή πλειοψηφία» χρήσιμη σε ρόλο «απάντησης» στις όποιες «απειθείς μειοψηφίες».
Αν αυτός ήταν ο φόβος της σε ό,τι έχει να κάνει με την πλατεία Αγίου Ιωαννου, η κυβέρνηση θα μπορούσε να επιλέξει την απλούστερη των λύσεων. Αντί ο εργώδης υφυπουργός Πολιτικής Προστασίας να βάζει να ξεροσταλιάζουν νυχθημερόν στην πλατεία δυο διμοιρίες ΜΑΤ, θα μπορούσε μια χαρά να αναθέσει σε ολιγομελείς, εναλλασσόμενες περιπολίες αστυνομικών οργάνων να επιβλέπουν διακριτικά την τήρηση των κανόνων υγειονομικής προστασίας εντός και πέριξ της πλατείας. Στις δε τυχόν αντιρρήσεις επί του προκειμένου θα μπορούσε κάλλιστα να παραπέμψει στον διακεκριμένο καθηγητή πολιτικής της υγείας κ. Ηλία Μόσιαλο, και στο μήνυμά του για τις πλατείες την Πέμπτη μέσω Σκάι: «Ο κόσμος ήταν κλεισμένος μέσα τόσες εβδομάδες και γενικά θα μπορούσε να περιμένει κανείς ότι θα υπήρχε μία τέτοια αντίδραση. Δεν θα με προβλημάτιζε πάρα πολύ αυτό αν ήταν μία αρχική αντίδραση λίγων ημερών γιατί η επικινδυνότητα της νόσου στην Ελλάδα πλέον είναι πολύ χαμηλή. Ας μην ανησυχήσουμε λοιπόν πάρα πολύ για αυτό και ας κατανοήσουμε ότι ο κόσμος έπρεπε να βγει έξω. Όταν είσαι κλεισμένος μέσα 40-50 ημέρες δεν είναι και το πιο ευχάριστο πράγμα». Στο κάτω κάτω, για την αξιοπιστία και την επιστημονική του επάρκεια δεν έχει ορίσει τον κ. Μόσιαλο εκπρόσωπό της στους διεθνείς οργανισμούς η κυβέρνηση Μητσοτάκη;
Δεν είμαστε αφελείς. Η κυβέρνηση θέλησε να δώσει μια παράσταση αποφασιστικότητας και καταστολής εντός του αστικού ιστού ενός αττικού δήμου κατεξοχήν μεσοαστικής κοινωνικής σύνθεσης, ενός δήμου ο οποίος δεν έχει παρελθόν συγκρούσεων με την κεντρική εξουσία επί του… πραγματικού πεδίου, ήτοι επί των πλατειών, όπως έχουν άλλες περιοχές του ευρύτερου αθηναϊκού τοπίου.
Για ποιο λόγο; Μπορούμε να υποθέσουμε δύο λόγους. Πρώτον για να μεταφέρει η κυβέρνηση στα μεσοαστικά στρώματα του λεκανοπεδίου, αλλά και ευρύτερα, μια πρώτη γεύση από τη μεταχείριση την οποία επιφυλάσσει στη δυσαρέσκεια των στρωμάτων αυτών όταν θα γίνουν αισθητές οι συνέπειες της στρατηγικής επιλογής της να τα ισοπεδώσει οικονομικά και να τα ευνουχίσει πολιτικά με τη μέθοδο του κοινωνικού αυτοματισμού.
Αλλά μέχρι τότε, έχουμε μέλλον. Ο άμεσος, ο επείγων λόγος είναι άλλος. Είναι η ανάγκη από την πλατεία Αγίου Ιωάννου να σταλεί το μήνυμα σε μιαν άλλη πλατεία, την πλατεία Συντάγματος.
Η κυβέρνηση ανησυχεί — και έχει κάθε λόγο να το κάνει. Ανησυχεί μπροστά στην οσημέραι αυξανόμενη πιθανότητα να βρεθεί σύντομα μπροστά σε ένα κύμα ογκούμενης κοινωνικής ανυπακοής, αυτό που έχει αποκληθεί και «κίνημα νεοαγανακτισμένων». Διαβάζουμε στο φιλοκυβερνητικό site liberal.gr: «Με υποκινούμενες συγκεντρώσεις στις πλατείες, με προσκλήσεις μέσω social media και συλλαλητήρια διαμαρτυρίας, επιχειρείται η δημιουργία ενός κύματος αμφισβήτησης της κυβέρνησης και των επιτυχιών της στην αντιμετώπιση της κρίσης στη δημόσια υγεία». Ανησύχησαν μία μπροστά στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας του ΚΚΕ στην πλατεία Συντάγματος για την Πρωτομαγιά, ανησύχησαν δύο μπροστά στη συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος κατά του νομοσχεδίου για το Περιβάλλον. Ανησύχησαν που ακολούθησαν, απανωτά, η συγκέντρωση διαμαρτυρίας των καλλιτεχνών και η συγκέντρωση για τις απολύσεις και την υποστελέχωση της υπηρεσίας Ασύλου. Πάντα στην ίδια πλατεία, την πλατεία Συντάγματος.
Κάτι δεν πάει καλά στη σχέση της κυβέρνησης με το Σύνταγμα. Έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι, αργά ή γρήγορα, θα βρεθεί αντιμέτωπη με την πλατεία του. Επί αναπεπταμένου πεδίου. Όπου δεν θα υπάρχει χώρος για το φόβο του κορωναϊού, από τον οποίο ο κόσμος έχει αποδεδειγμένα μάθει να τηρεί τις αποστάσεις — όπως ήδη μαθαίνει να τηρεί τις αποστάσεις ασηψίας από τον διατεταγμένο μονόλογο των φιλοκυβερνητικών μέσων μαζικής παραπλάνησης.
Ήμασταν στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά του περιβαλλοντοκτόνου νομοσχεδίου στην πλατεία Συντάγματος. Μασκοφόροι. Συνετοί. Ενσυνείδητα παρόντες. Συνετά διατεταγμένοι μπροστά στη Βουλή των Ελλήνων. Και είδαμε ξανά στα μάτια όλων αυτό που είχαμε «διαβάσει» στο βλέμμα των χιλιάδων που προστίθενταν αργά, επίπονα, στις χιλιάδες που πλημμύρισαν το Σύνταγμα εκείνο το απομεσήμερο της 25ης Μαΐου του 2011. Είδαμε το ίδιο ερώτημα να αιωρείται στο βλέμμα όλων: «Και μετά;». Και μετά, την επόμενη μέρα κιόλας, είδαν όλοι να ξεσπά το κύμα των χιλιάδων «Αγανακτισμένων» που απλώθηκε –ειρηνικά, παρά τις απανωτές προβοκάτσιες, παρά τα γκλομπς, παρά τα ασφυξιογόνα— ξεκινώντας από το Σύνταγμα. Για το Σύνταγμα.
Είδαμε την περασμένη Δευτέρα αυτό που «είδε» και ο κ. πρωθυπουργός να προιωνίζεται στο βλέμμα των υπερασπιστών του Περιβάλλοντος στην πλατεία Συντάγματος. Αυτό που ο κ. Μητσοτάκης έσπευσε να το ξορκίσει όπως-όπως στην ομιλία του στη Βουλή, εγκαλώντας τους διαδηλωτές για κοινωνική αναλγησία. «Ούτε στοιχειώδεις αποστάσεις ασφαλείας δεν μπορούσατε να κρατήσετε», είπε, με τη συνήθη έπαρση πίσω από την οποία κρύβει κάθε φορά το έλλειμμα επιχειρημάτων και το πλεόνασμα αμηχανίας. Για να συμπληρώσει αμέσως μετά, απευθυνόμενος στην αξιωματική αντιπολίτευση: «Και μετά εκνευρίζεστε γιατί οι πολίτες εύλογα θα αναρωτιούνται τι θα συνέβαινε αν τύχαινε σε σας η διαχείριση αυτής της πρωτοφανούς υγειονομικής κρίσης».
Κάποιος να του θυμίσει ότι το σαρωτικό κύμα των διαδηλώσεων του 2011 στο Σύνταγμα προκλήθηκε από τη συσσωρευμένη αγανάκτηση του κόσμου, αυτήν που, στη συνέχεια, έφερε στο πυρετώδες επίκεντρο των εξελίξεων τον ΣΥΡΙΖΑ. Τα λάθη του και την πολιτική μυωπία αυτών που τον ανέδειξαν, αυτά να φοβούνται πρώτα απ’ όλα ο κ. πρωθυπουργός και τα συμφέροντα τα οποία υπηρετεί.
Η συνέχεια στο Σύνταγμα.
Κωστής Γιούργος
