Πότε φύτρωσε; Το ξάφνιασμά μας αντικαθίσταται από αυτή την επιβεβαίωση που παραχωρούμε ο ένας στον άλλο, με βλέμματα που διαρκώς ομολογούν το απίθανο. Είμαστε σίγουροι, είναι εκεί. Και μαζί είμαστε σίγουροι, πριν από μερικά λεπτά δεν ήταν εκεί. Πότε λοιπόν συνέβη; Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με ακρίβεια. Το ξάφνιασμά μας το ομολογεί. Μάλλον συνέβη την ώρα που δεν κοιτούσαμε. Ανάμεσα στο κλείσιμο και το άνοιγμα του ματιού. Τόσο ξαφνικά, τόσο απόλυτα. Σαν προσταγή.
Η ζούγκλα έξω από την πόλη. Μοιάζει να την κυκλώνει σαν να προσπαθεί να την αγκαλιάσει με ένα αργό αλλά απόλυτα αποτελεσματικό πνίξιμο. Μια βλάστηση πυκνή, σχεδόν απροσπέλαστη. Δεν βλέπεις μέσα. Είναι τα ψηλά δέντρα, ύστερα τα άλλα μικρότερα, η κάθε μορφή πρασινάδας που φράζει το βλέμμα. Οι ήχοι μιας παράδοξης βλάστησης, σαν κορμοί που τεντώνουν την ύπαρξή τους απότομα και το σώμα τους τρίζει. Μια κίνηση χωρίς τέλος. Το χνάρι ενός ζώου, η μαζική εργασία των εντόμων. Οι άγνωστες μικρές κραυγές, οι βρυχηθμοί, ο ήχος που κάνει το άγνωστο πριν σε αρπάξει.
Μια ζούγκλα φύτρωσε έξω από την πόλη ενώ εμείς λείπαμε. Τώρα την κοιτούμε από μακριά να την κυκλώνει. Και μόνο τα ψηλά κτήρια μαρτυρούν την ύπαρξή της κάπου στο κέντρο της ζούγκλας. Δεν ξέρουμε γιατί φύτρωσε, δεν ξέρουμε πως φύτρωσε ή τι συμβαίνει στην πόλη. Μόνο την κοιτούμε σαν κάτι που χάσαμε αλλά είναι ακόμη εκεί. Και άγνωστοι μεταξύ μας, διασχίζουμε, φτιάχνουμε τον δρόμο μας μέχρι την πόλη.
Κάθε τόπος ήταν κάποτε ζούγκλα. Ακριβώς όπως αυτός. Όλα υπήρχαν μέσα στην καθηλωτική βία της φύσης. Τον φόνο της επιβίωσης. Το συλλογικό φόνο ως αρμονία. Εδώ η δημιουργία μοιάζει να έμεινε στην μέση. Μιζέρια. Περίπτυξη και συνουσία. Βλάστηση. Απουσία οποιασδήποτε τάξης. Ένας τόπος δημιουργημένος με οργή. Η φύση είναι κατάφαση στον φόνο. Και η ζούγκλα υπήρχε εδώ πολύ πριν από εμάς. Κάτω από τα λιθόστρωτα και την πίσσα, της καλωδιώσεις και τα φρεάτια. Κάτω από όσα οι πόλεις χτίζουν. Κάτω από τον πολιτισμό. Μπορείς να ακούσεις τον ίδιο βρυχηθμό. Την κραυγή του ζώου μέσα στη νύχτα. Την κραυγή του ζώου που ακόμα και τώρα έρχεται κατά πάνω σου. Η καθηλωτική βία. Ο φόνος.
Έχουμε μαζί μας ματσέτες, τσουγκράνες, μαχαίρια μικρά και μεγάλα. Κανείς δεν ξέρει και κανείς δεν ασχολείται με το πώς βρέθηκε ο οπλισμός μας. Μόνο ανοίγουμε δρόμο, ανοίγουμε δρόμο και προχωρούμε προς αυτό που κάποτε ονομάζαμε πόλη δική μας. Μα η βλάστηση επιμένει και οι δρόμοι ανοίγουν αργά. Δεν είναι μια απλή υπόθεση. Κάποιες φορές παίρνει μέρες για να κάνουμε απλώς μερικά βήματα. Αλλά προχωρούμε. Είναι τώρα αυτός ο ρυθμός της ύπαρξής μας. Ένα αργό βάδισμα μέσα στη ζούγκλα. Ένα αργό βάδισμα ενάντια στη ζούγκλα.
Και ο δρόμος που ανοίξαμε πίσω μας κλείνει. Είναι η διαδικασία μιας άλλης κλίμακας. Σαν να είμαστε νάνοι ριγμένοι μέσα σε μια βλάστηση για γίγαντες. Όταν ξυπνούμε βλέπουμε πολλές φορές τις προσπάθειές μας να έχουν ακυρωθεί. Εκεί που σκάψαμε, εκεί που κόψαμε, πολλές φορές αντικρίζουμε την βλάστηση να έχει επανέλθει. Σαν να μην υπήρξε εργασία, σαν σχεδόν εμείς να μην έχουμε υπάρξει. Αλλάζουμε βάρδιες. Και συνεχίζουμε να κόβουμε, να σκάβουμε, να ξεριζώνουμε. Προχωρούμε. Ή έστω έτσι θέλουμε να πιστεύουμε. Ανοίγουμε τον δρόμο μας μέχρι την πόλη.
Και καθώς προχωράμε ο δρόμος μας πίσω κλείνει. Και καθώς πίσω μας δεν διακρίνουμε τίποτα που να μπορεί να μαρτυρήσει μια διαδρομή δεν γνωρίζουμε πόσο έχουμε προχωρήσει. Βαθιά μέσα στη ζούγκλα. Αποκλεισμένοι εξίσου από αφετηρίες και τερματισμούς. Κυκλωμένοι. Θα συνεχίσουμε, συνεχίζουμε, αυτό είναι το μόνο που μας μένει.
