Συνέντευξη στη Ράνια Παπαδοπούλου
«Αυτό που με καθόρισε και με καθορίζει ήταν οι άνθρωποι που πίστεψαν σε ‘μένα, αλλά και όσοι αμφέβαλαν», αναφέρει στην Εποχή η ηθοποιός και δημοσιογράφος Άντα Κουγιά, σχολιάζοντας στη συνέχεια ότι οι μεν της έδωσαν δύναμη και οι δε την πείσμωσαν ώστε να ακολουθήσει τα όνειρά της.
Η Άντα Κουγιά μιλά σε πρώτο πρόσωπο για την πορεία της, όπως επίσης και για το πώς βλέπει το χώρο του θεάτρου ένας νέος ηθοποιός εν έτει 2025.
Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1989. Μεγάλωσα σε διάφορες γειτονιές της. Από την Κυψέλη στα Πατήσια, από εκεί στο Ηράκλειο, μετά στη Νέα Ιωνία, μετά πάλι Κυψέλη, μετά Πεύκη, κάτι σαν τη γραμμή του ΗΣΑΠ. Τελικά φάνηκε ότι η γειτονιά μου είναι η Κυψέλη, αφού σε αυτήν κατέληξα.
Τα παιδικά μου χρόνια ήταν μάλλον μη παιδικά, περισσότερο ενήλικα. Μέχρι και τα παιχνίδια με την αδερφή μου είχαν κανόνες και σοβαρότητα. Μου άρεσε πάντως να διαβάζω και ακόμη μ’ αρέσει. Δεν αλλάζω με τίποτα τη χαρά ενός πραγματικά καλού βιβλίου.
Η εφηβεία μου ήταν ετεροχρονισμένη: 18-22, περίπου. Ό,τι δεν έκανα στο σχολείο ή ό,τι δεν μου επέτρεπα να κάνω ήταν λες και έπρεπε να τα προλάβω όλα σ’ εκείνη την τετραετία. Ήταν σίγουρα μια έξαλλη μετεφηβεία για το χαρακτήρα μου, πολύ ήπια βέβαια σε σχέση με άλλες εφηβείες φίλων. Μου άρεσε πολύ να βγαίνω, κυρίως με τις κλασικές μου φίλες από το σχολείο, αλλά και να γνωρίζω καινούργιους ανθρώπους. Επιπλέον, έκανα πολλά ταξίδια εντός και εκτός Ελλάδος.
Η πρώτη μου επαφή με το θέατρο δεν θυμάμαι πότε ήταν, γιατί υπήρχε από πάντα. Και παραστάσεις με πήγαιναν να δω και κυρίως στο σχολείο κάναμε συνέχεια σκετσάκια/έργα/δράσεις στα οποία δεν έπαιζε να μην συμμετέχω.
Η υποκριτική μπήκε στη ζωή μου στην Γ΄ Δημοτικού, όταν έπαιξα «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα». Εντός πολλών εισαγωγικών βέβαια το «υποκριτική», αλλά με θυμάμαι να ψάχνω να βρω τι ήθελε να πει το κοριτσάκι, για ποιους λόγους πουλούσε σπίρτα, ποια ήταν η σχέση του με τον Γιόχαν τον κουλουρά, γιατί δεν είχε γονείς κ.λπ. Συν του ότι η παράσταση είχε εισιτήριο και τα έσοδα δόθηκαν σε ένα ορφανοτροφείο. Εκεί ακριβώς άρχισα να καταλαβαίνω με έναν τρόπο και τις κοινωνικές προεκτάσεις του να κάνει κανείς θέατρο. Νομίζω πως τότε αποφάσισα κιόλας ότι αυτό θέλω να κάνω. Σπούδασα στη Δραματική Σχολή «Ιάκωβος Καμπανέλλης» και στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Πήρα τα δύο πτυχία την ίδια χρονιά και δούλεψα αμέσως και προς τις δύο κατευθύνσεις.
Η πρώτη μου επαγγελματική παράσταση ήταν μία για παιδιά με τίτλο «Προσοχή! Χαθήκαμε στα χρώματα!» στο θέατρο «Αερόπλοιο», σε κείμενο και σκηνοθεσία Νίκου Καμτσή. Είχα αδιανόητο άγχος και στο πρώτο πεντάλεπτο μου έπεσε ένα δέντρο (σκηνικό εννοώ) στο κεφάλι. Ε, από εκεί και μετά, η παράσταση βγήκε άνετα με μία ανάσα, γιατί είπα μέσα μου: «Τίποτα χειρότερο δεν μπορεί να συμβεί». Στην δωδεκαετή μου πλέον εμπειρία, μπορώ να σου πω ότι αυτό είναι το λιγότερο που μπορεί να συμβεί. Στο θέατρο έχω παίξει με πυρετό και σχεδόν με παραισθήσεις, μου έχει επιτεθεί μια μεγαλούτσικη αράχνη, έχω φάει τούμπα, έχω πνιγεί σε σημείο μη αναπνοής, οπότε ναι, το σκηνικό δεν είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί πάνω στη σκηνή!
Μου είναι φοβερά δύσκολο να ξεχωρίσω μία παράσταση από αυτές που συμμετείχα και να την αγάπησα περισσότερο. Όλες είχαν τα καλά τους. Έπειτα από πολλή σκέψη, νομίζω πως την «πρωτιά» παίρνει η παράσταση «Νόρα: Το σπίτι της κούκλας» στο θέατρο «Altera Pars» σε σκηνοθεσία Πέτρου Νάκου. Και το «αγαπησιάρικο» του πράγματος δεν έγκειται στην επιτυχία της ή στο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, που θεωρώ πως ήταν άρτιο. Αλλά στον τρόπο που δουλέψαμε, που προσεγγίσαμε τους ρόλους και που δεθήκαμε μεταξύ μας. Άσε που απέβη και μοιραίως προφητική – αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα! Δεύτερη στη σειρά μπαίνει το «CATCH 19(22)», η immersive performance σε σκηνοθεσία Αθηνάς Χατζηαθανασίου στο Μουσείο Βασιλικών Τάφων Αιγών στη Βέροια, γιατί δεν πίστευε κανείς ότι μόλις επτά οκτώ άνθρωποι θα έκαναν κάτι τόσο immersive. Θα μπορούσα να συνεχίσω επ’ αόριστον, αλλά θα κουράσω. Γενικώς πάντως είχα την τύχη να συμμετέχω σε δουλειές που με εξέλιξαν ως επαγγελματία και ως άνθρωπο, ενώ από κάθε μία έχω σαν φυλακτό φίλους ζωής, κάτι που δύσκολα επιτυγχάνεται σε άλλες δουλειές.
Στην πορεία μου αυτό που με καθόρισε και με καθορίζει ήταν οι άνθρωποι που πίστεψαν σε ‘μένα, αλλά και όσοι αμφέβαλαν. Οι πρώτοι μου έδωσαν δύναμη, οι δεύτεροι με έκαναν πεισματάρα. Καταστάσεις; Όλες εκείνες οι στιγμές που σκέφτηκα «δεν μπορώ» και τελικά μπόρεσα.
Μου αρέσει περισσότερο να συμμετέχω σε παραστάσεις που με ξαφνιάζει ο εαυτός. Μπορεί να είναι σύγχρονο έργο ή κλασικό, αρκεί να έχει λόγο ύπαρξης και να με κάνει να νιώθω ζωντανή πάνω στη σκηνή. Εξίσου σημαντικό, όμως, είναι και το κλίμα. Όταν υπάρχει σεβασμός, συνεργασία και αίσθηση ομάδας, η δουλειά αποκτά άλλη δυναμική. Για ‘μένα, μια καλή παράσταση δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα, αλλά και η διαδικασία που τη γεννά.
Το πιο σημαντικό μάθημα που έχω πάρει και πορεύομαι με αυτό είναι ότι κανείς δεν είναι τέλειος. Ότι το λάθος έχει λόγο ύπαρξης. Ότι η ζωή είναι έκπληξη. Το έμαθα όταν συνειδητοποίησα πως, όσες φορές προσπάθησα να ελέγξω τα πάντα, η ζωή είχε άλλα σχέδια για μένα – και τελικά, αυτά ήταν που με διαμόρφωσαν περισσότερο. Στη σκηνή, όπως και στη ζωή, το αυθόρμητο, το ατελές, το αληθινό, είναι πάντα πιο δυνατό από το προσχεδιασμένα τέλειο.
Ο χώρος του θεάτρου για ένα νέο άνθρωπο είναι σκληρός. Ξεκινάς με μια εξιδανικευμένη εικόνα, αλλά γρήγορα συνειδητοποιείς ότι τίποτα δεν είναι ιδανικό, όταν μπαίνουν στη μέση ανθρώπινες σχέσεις, καθημερινές δυσκολίες και ζητήματα επιβίωσης. Είναι ένα πεδίο μάχης και ένα σπίτι ταυτόχρονα. Μάχεσαι να υπάρξεις, να βρεις το χώρο σου, να κρατήσεις την αλήθεια σου. Αλλά όταν συναντήσεις τους σωστούς ανθρώπους, όταν νιώσεις πως ανήκεις, τότε το θέατρο γίνεται και οικογένεια.
Αυτό που θα ήθελα να αλλάξει στο θέατρο είναι η εκμετάλλευση και η χειριστικότητα, που κι εγώ έχω βιώσει στο παρελθόν και εξακολουθώ να ξέρω πως συμβαίνει. Και πώς να μη συμβαίνει, όταν το όνειρο του άλλου γίνεται πρόσφορο έδαφος για να το εκμεταλλευτούν; Αλλά, θα μου πεις, τι λέω κι εγώ… Παντού υπάρχει αυτό, σε όλες τις δουλειές. Απλά, όταν μιλάμε για τέχνη, είναι κάπως διπλά ανεπίτρεπτο.
Το μεγαλύτερό μου όνειρο είναι να πάρω το Όσκαρ το οποίο να μου παραδίδει ο Ben Affleck. Καλό; Και επειδή δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ, θα είναι για πάντα το μεγαλύτερό μου όνειρο.
Σε είκοσι χρόνια φαντάζομαι τον εαυτό μου περίπου όπως τώρα. Λίγο γερασμένη βέβαια, με λιγότερο άγχος γιατί θα έχω συνηθίσει (ελπίζω!) τα βάρη της καθημερινότητας, αλλά χαμογελαστή και επίμονη. Να σου πω και την αλήθεια, τα μακροχρόνια σχέδια δεν μου πάνε. Προτιμώ τα βραχυπρόθεσμα με όριο ενός χρόνου. Μου μειώνουν το άγχος που προανέφερα.
