Αποτελεί όνειδος για τη βαριά ιστορία του BBC, που περιλαμβάνει και μαύρες σελίδες αλλά τηρεί σε γενικές γραμμές τη δεοντολογία που δρομολόγησε στη δεκαετία του 1920 ο ξακουστός σερ Τζον Ρέιθ, το γεγονός ότι έδωσε στα μουλωχτά οδηγία στους συντάκτες του να αποφεύγουν τις λέξεις «απαγωγή» (kidnapping) και «απαχθείς» (kidnapped) όταν γυρνάνε το καθημερινό ειδησεογραφικό μαγγανοπήγαδο της …απαγωγής του Νικολάς Μαδούρο από τους κομάντος του Ντόναλντ Τραμπ.

Την αποκάλυψη έκανε ο δημοσιογράφος, ακτιβιστής και αρθρογράφος στη Guardian Όουεν Τζόουνς.

Εκ πρώτη όψεως η σημερινή ηγεσία της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης της Βρετανίας φυσάει και το γιαούρτι. «Τρέχει» η δικαστική διαμάχη της με τον αμερικανό πρόεδρο, ο οποίος απαιτεί από το BBC αποζημίωση ύψους πέντε δισεκατομμυρίων δολαρίων για ένα (ατυχές) μοντάζ ομιλίας του στην τηλεοπτική εκπομπή «Panorama».

Όμως το φαινόμενο –η αυτολογοκρισία απέναντι στον made in USA οδοστρωτήρα που κάνει σμπαράλια το διεθνές δίκαιο– απλώνεται σε όλα τα ΜΜΕ του πλανήτη.

Το Σάββατο 3 Ιανουαρίου 2026 στο Καράκας της Βενεζουέλας κομάντος των ΗΠΑ διέπραξαν την απαγωγή ενός αρχηγού κράτους. Έκτοτε, με τη στάση και τον λόγο τους, πολλά μίντια διερωτώνται: «Απαγωγή; Ποια απαγωγή;».

Ας κάνουμε ένα μακροβούτι σε μερικά παραδείγματα. Πάτα enter!

Στη Washington Post η αρχισυντάκτρια ροής Κατρίν Μπέμχολντ ενημερώνει εκατομμύρια διαδικτυακούς συνδρομητές με τη φράση «…the Trump administration seized Venezuela’s president» – άρα τον «άρπαξε» (seized). Σε άλλο άρθρο ο Μαδούρο «…was forcibly removed by the U.S. military» – άρα «απομακρύνθηκε βίαια».

Από την άλλη μεριά, για να ’μαστε δίκαιοι, η ίδια εφημερίδα, με ιδιοκτήτη τον μεγιστάνα Τζεφ Μπέζος, υποστηρικτή του Τραμπ, σε άρθρο για το «πού πάμε» βάζει τίτλο: «Προς ένα γεωπολιτικό Φαρ Ουέστ…».

Στους New York Times ο Ντέιβιντ Σάνγκερ που κάνει ρεπορτάζ Λευκού Οίκου γράφει: «…the quick capture of Nicolás Maduro» – εδώ δεν υπάρχει καν απαγωγέας, η «γρήγορη σύλληψη» αρκεί ως περιγραφή.

Στις Βρυξέλλες το μεγαλύτερο ξένο μέσο ενημέρωσης σήμερα είναι το αμερικανικό Politico. Το γραφείο του στην έδρα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ απασχολεί πάνω από 70 δημοσιογράφους. Μην κουραζόμαστε: η λέξη «capture» κυριαρχεί σε όλα του τα ρεπορτάζ.

Στην Ιταλία η κεντροδεξιά Corriere Della Sera γράφει ότι ο Τραμπ οδήγησε τον Μαδούρο και τη γυναίκα του στην αμερικανική Δικαιοσύνη «…per giustificare la sua cattura e il suo trasporto a New York» – νάτη πάλι η «σύλληψη» και η «μεταφορά στη Νέα Υόρκη». Ακριβώς στην ίδια γραμμή κινούνται και τα δελτία ειδήσεων της δημόσιας τηλεόρασης, της RAI.

Για να συναντήσει κανείς τη λέξη «rapimento» (απαγωγή) πρέπει να ξεφυλλίσει τις σελίδες της κεντροαριστερής εφημερίδας il Fatto Quotidiano, από τις ναυαρχίδες του πάλαι ποτέ αντι-μπερλουσκονισμού στη γείτονα.

Στη Γαλλία πάλι, η συντηρητικο-κεντρώα Le Monde χρησιμοποιεί –έκπληξη– τη λέξη «enlèvement» (απαγωγή), ενώ η αριστερή Libération γράφει ότι οι Νικολάς Μαδούρο και η σύζυγός του Σίλια Φλόρες «…ils avaient été capturés et exfiltrés» (συνελήφθησαν και φυγαδεύτηκαν κρυφά).

Στο Ισραήλ, η γενναία εφημερίδα Χααρέτζ δεν κρύβει λόγια. Για απαγωγή («abduction») του Μαδούρο γράφει ξεκάθαρα στην αγγλόφωνη ιστοσελίδα ο αναλυτής Ζβι Μπαρέλ. Τονίζει μάλιστα –να κι ένας λογικός άνθρωπος– ότι αν εφαρμοστεί η μέθοδος εναντίον ηγετών του Ιράν, η Μέση Ανατολή θα τιναχτεί στον αέρα.

«Ο απαχθείς ηγέτης δήλωσε σε ένα δικαστήριο της Νέας Υόρκης ότι είναι αιχμάλωτος πολέμου και ότι είναι αθώος για τις εναντίον του κατηγορίες για ναρκεμπόριο». Πού τα διαβάζουμε αυτά; Στο site του Al Jazeera που έχει βασικό χρηματοδότη τον εμίρη του Κατάρ, στρατηγικό σύμμαχο των ΗΠΑ.

Και η Τουρκία; Ερντογάν και τα σκυλιά δεμένα. «Η απαγωγή του Μαδούρο δεν δείχνει τη δύναμη των ΗΠΑ, δείχνει τη ληστρική τους φύση», γράφει στην εφημερίδα Γενί Σαφάκ ο Γιασίν Ακτάι, αντιπρόεδρος του κυβερνητικού Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), δίνοντας τον τόνο στα συστημικά, κατά συντριπτική πλειοψηφία, τουρκικά ΜΜΕ.

Στη Λατινική Αμερική ο βραζιλιάνικος μιντιακός κολοσσός Globo μιλάει για «captura» (σύλληψη) και «pueda» (πτώση) του Μαδούρο, ενώ στην Κολομβία του αριστερού προέδρου Γκουστάβο Πέτρο, ο ιστότοπος colombiareports.com προβάλλει το ότι «η χώρα ηγήθηκε στον ΟΗΕ μεγάλης ομάδας λατινοαμερικανικών και αφρικανικών κυβερνήσεων που καταδίκασαν την επίθεση στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του προέδρου της».

Όσο για τα (οργουελικώς ελεγχόμενα) ΜΜΕ στην Κίνα και τη Ρωσία, δεν χρειάζεται και πολύ ψάξιμο για να πέσει κανείς σε περιγραφές του τύπου «επίδειξη ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας» που «κλονίζει τα θεμέλια της διεθνούς τάξης που εγκαθιδρύθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο» (editorial της China Daily, 4 Ιανουαρίου 2026).

Πίσω από τις λέξεις, λοιπόν, αποκαλύπτονται συμμαχίες, πολιτικές αντιλήψεις, φόβοι και εξυπηρέτηση εξουσιαστών και γεωπολιτικών συμφερόντων.

Και κάτι τελευταίο. Το καθεστώς Μαδούρο (που διαθέτει ακόμα κάποια κοινωνικά ερείσματα) ήταν αυταρχικό, διεφθαρμένο και αποτυχημένο, ακόμη κι αν αποφύγει κανείς τον όρο «δικτατορία» γιατί «ρίχνει νερό στον μύλο της αντίδρασης», κατά πως λέγανε οι παλιοί κομμουνιστές.

Συνδέθηκε με την παρακμή της ιστορικά σύντομης και πετρελαιοκίνητης πολιτικής αναλαμπής των πρώτων ετών διακυβέρνησης της Βενεζουέλας από τον Ούγκο Τσάβες, ιδίως από το 1999 έως το τέλος της πρώτης τσαβικής προεδρίας (2007) και την κορύφωση του λεγόμενου «ροζ κύματος» και σε άλλα κράτη της Λατινικής Αμερικής (2011).

Η δικαιολογημένη αηδία που νιώθουν σήμερα οι αριστεροί με τα καουμποϊλίκια του Τραμπ δεν προβιβάζει τον απαχθέντα σε μεγαλομάρτυρα της δημοκρατίας και του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού.

Φωτογραφία: brotiN biswaS / Pexels