Στην Ομόνοια ένας άστεγος Ρουμάνος βρέθηκε νεκρός έξω από ένα εστιατόριο. Ο άνθρωπος πέθανε -άγνωστο ακόμα πώς- μέσα σε εστιατόριο στο κέντρο της Αθήνας, με τους υπαλλήλους να μεταφέρουν τη σωρό έξω και μετά να καθαρίζουν τον χώρο με χλωρίνη και νερό. Την έχουμε δει ξανά αυτή την εικόνα, των… φιλήσυχων πολιτών να καθαρίζουν το έγκλημα, στη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, στην ίδια περιοχή, λίγους δρόμους παραπέρα.
Η ανθρώπινη ζωή δεν έχει την ίδια αξία για όλους. Μετρά λιγότερο στους άστεγους, τους ουσιοεξαρτημένους, τους μελαμψούς, τους κυνηγημένους. Και όχι μόνο. Μετρά λιγότερο στους κρατούμενους, που μπορεί να βρεθούν κρεμασμένοι από την αγανάκτηση (σε κώμα βρίσκεται ακόμα ο Χασίρ Λατίφ, μετανάστης εργάτης από το Πακιστάν, ο οποίος αποπειράθηκε αν αυτοκτονήσει στο κέντρο κράτησης στην Αμυγδαλέζα) ή νεκροί στο κελί τους (προτού καταφέρει την ελευθερία του ο Βασίλης Δημάκης). Μετρά λιγότερο στους πρόσφυγες που πνίγονται στις ελληνικές θάλασσες (ένα ακόμα ναυάγιο με νεκρούς στο Φαρμακονήσι) ή στους πρόσφυγες που δεν τους αναγνωρίζεται το άσυλο και επιστρέφονται στην Τουρκία (η κυβέρνηση προσέφυγε κατά της απόφασης του ΣτΕ που χαρακτήρισε την Τουρκία μη ασφαλή χώρα) ή σε άλλες χώρες (η αντιμεταναστευτική ρητορική δίνει και παίρνει μετά την υπουργοποίηση Βορίδη). Μετρά λιγότερο σε εκείνους που πέθαναν για το μεροκάματο που θα τους εξασφαλίσει τα προς το ζην (δύο ηλικιωμένοι οικοδόμοι νεκροί σε εργατικά ατυχήματα) ή σε εκείνες που πέθαναν στα χέρια των κακοποιητών τους (και ακόμα λοιδορείται η αναγνώριση του όρου γυναικοκτονία).
Η κοινωνία μας δεν ενεργοποιείται πια στην ανάγκη του συνανθρώπου μας ούτε σοκάρεται από την απώλεια κάποιου. Απανθρωποίηση. Δεν είμαστε όλοι άνθρωποι, είμαστε επίθετα με αρνητικό πρόσημο (άστεγος/η, μετανάστης/τρια, φτωχός/η, ηλικιωμένος/η, κρατούμενος/η, κλπ) Και ύστερα βλέπουμε να παρελαύνουν για την 25η Μαρτίου με τον φανατισμό τους και το μίσος τους (“γαμιέται η Τουρκία”) και η κυβέρνηση να απαντά να μην πετροβολήσουμε “τα παιδιά”. Την υπουργό Πολιτισμού να τραμπουκίζει δημόσια εργαζόμενη για κτίριο που στέκει χωρίς οροφή, γιατί δεν έχουν καλυφθεί τα συνθήματα και στα σόσιαλ μίντια να συγχαίρουν την υπουργό για την επίπληξη. Βουλευτή να καταστρέφει έργα στην Εθνική Πινακοθήκη και να αποσύρονται τα έργα, να κερδίζει το σκοτάδι. Είμαστε σε έναν κατήφορο που για να τον ανακόψουμε πρέπει ο ένας να κρατήσουμε το χέρι της άλλης και όλα μαζί να αποτελέσουμε ξανά ένα σύνολο, μια κοινωνία.
