Οι ευρωεκλογές δεν βγάζουν κυβέρνηση, ούτε την ανατρέπουν, όμως ένα δυσμενές γι’ αυτήν εκλογικό αποτέλεσμα μπορεί να την «στοιχειώνει» αποδυναμωμένη μέχρι τις εθνικές εκλογές.
Ίσως αυτό να ακούγεται υπερβολικό όταν, στα καθ’ ημάς, μεσολαβούν μέχρι τότε τρία ολόκληρα χρόνια, όμως η εβδομάδα που πέρασε έδειξε σε όλους πόσο συμπυκνωμένος μπορεί να καταστεί από τη μια στιγμή στην άλλη ο πολιτικός χρόνος –εν αιθρία. Τόσο συμπυκνωμένος που η σοβαρότητα των πολιτικών γεγονότων και η λίγο-πολύ στοιχισμένη αντιπαράθεση αντιπολίτευσης – κυβέρνησης να δικαιολογεί τον χαρακτηρισμό της περιόδου στην οποία μόλις εισήλθαμε ως σημαντική τροπή, ως πιθανή αφετηρία σοβαρών πολιτικών εξελίξεων.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει κάθε λόγο να ανησυχεί, καθώς ήδη νιώθει στον σβέρκο της την ανάσα ενός δυσάρεστου εκλογικού αποτελέσματος στις 9 Ιουνίου. Είναι η ψυχρολουσία από τα ευρήματα των πρόσφατων μετρήσεων της κοινής γνώμης στο κλίμα που διαμορφώθηκε από τη συζήτηση στη Βουλή επί της πρότασης δυσπιστίας, την αποκάλυψη για την αλλοίωση των συνομιλιών τη νύχτα των Τεμπών, την «παραίτηση» δύο στενών συνεργατών του πρωθυπουργού, την ένταση, γενικότερα, των ημερών αναφορικά με την τραγωδία. Είναι, συγκεκριμένα για τον πρωθυπουργό, το δημοσκοπικό εύρημα ότι ένα μεγάλο κομμάτι αυτών που στις προηγούμενες εκλογές ψήφισαν Νέα Δημοκρατία δεν επικροτεί ή και αποδοκιμάζει επιλογές και αποφάσεις του Κ. Μητσοτάκη.
Εκτιμάται ότι αν δεν συμβεί κάτι πολύ σημαντικό που θα μπορούσε να ανακόψει τη φθορά του κυβερνώντος κόμματος, η αποσυσπείρωση της εκλογικής βάσης της ΝΔ θα συνεχιστεί, ότι τα ποσοστά της όχι απλώς θα πέσουν πολύ κάτω από το 41%, όπως είναι η γενική παραδοχή, αλλά θα είναι μικρότερα και από αυτά προηγούμενων δημοσκοπήσεων, που έδιναν στο κυβερνών κόμμα 31,5% στην πρόθεση ψήφου. Ότι στον λίγο χρόνο μέχρι τις ευρωεκλογές η τάση αυτή δεν θα ανατραπεί. Ότι, αντιθέτως, το 31,5% μπορεί να πέσει στο 30%, ή ακόμη και στο 28,5% των πιο πρόσφατων δημοσκοπήσεων.
Συνέβη αυτό που συμβαίνει πάντα, όταν η συσσωρευμένη δυσαρέσκεια, η διάψευση για πολλούς, η εξαπάτηση για τους περισσότερους, συναντά το σημείο ανάφλεξης –εκ πρώτης όψεως άσχετο αλλά, όπως συμβαίνει πάντα, αλληλένδετο.
Ήταν το πρωτοσέλιδο «Μονταζιέρα στα Τέμπη» του Βήματος της Κυριακής, σύμφωνα με το οποίο το ηχητικό απόσπασμα με τις συνομιλίες του σταθμάρχη τη μοιραία νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου 2023 ήταν προϊόν συρραφής δύο διαφορετικών συνομιλιών με σκοπό τη συγκάλυψη των πολιτικά και ποινικά υπεύθυνων για την τραγωδία.
Ακολούθησαν η κατάθεση πρότασης δυσπιστίας στην κυβέρνηση από το ΠΑΣΟΚ, η δήλωση στήριξης της πρότασης από τον ΣΥΡΙΖΑ, τη Νέα Αριστερά, το ΚΚΕ και την Πλεύση Ελευθερίας, και η έναρξη, το απόγευμα της Τρίτης, στη Βουλή της τριήμερης, έντονα φορτισμένης αντιπαράθεσης κυβέρνησης-αντιπολίτευσης, με την πρώτη να εγκαλεί τη δεύτερη για συναλλαγές «με οικονομικά συμφέροντα» που της «κάνουν πόλεμο», αναφερόμενη προφανώς στον εκδότη του Βήματος, Βαγγέλη Μαρινάκη.
Όμως τα περίφημα «οικονομικά συμφέροντα» συμβαίνει να είναι ακριβώς εκείνα με τα οποία –όπως αποδεικνύεται πέρα από κάθε αμφιβολία– συναντήθηκαν εσπευσμένα το βράδυ της Κυριακής οι κ.κ. Μπρατάκος και Παπασταύρου. Αυτή η συνάντηση, με τους δύο έμπιστους του πρωθυπουργού να συνδιαλέγονται με τον μεγαλοεπιχειρηματία τον οποίο η κυβέρνηση εγκαλεί ότι την πολεμά, είναι η αρχή του τέλους της επιχειρούμενης συγκάλυψης. Τα Τέμπη παραμένουν «ανοιχτή πληγή» για την κυβέρνηση. Και της κοστίζουν σημαντικά, κρίνοντας από το 80% των ερωτώμενων στις δημοσκοπήσεις, που απαντά ότι βλέπει προσπάθεια συγκάλυψης.
Η απουσία του πρωθυπουργού –αλλά και σχεδόν της παμψηφίας των υπουργών και των βουλευτών της ΝΔ– από τη συζήτηση στη Βουλή για το πόρισμα της Εξεταστικής Επιτροπής για τα Τέμπη, έδειξε την ειλημμένη απόφαση της κυβέρνησης να σιγήσει κάθε δημόσια αναφορά στη σιδηροδρομική τραγωδία. Ήρθε όμως η πρόταση δυσπιστίας για να ξαναφέρει το θέμα στον δημόσιο διάλογο, και αυτή τη φορά ο Κ. Μητσοτάκης δεν μπορούσε να κάμει αλλιώς.
Το μέγαρο Μαξίμου, με την καταψήφιση της πρότασης δυσπιστίας από 158 συν 1 βουλευτές, μπορεί να κέρδισε τη μάχη των αριθμών, αλλά έχασε τον πόλεμο της αξιοπιστίας στην κοινή γνώμη. Αντιδρώντας σπασμωδικά, πρόβαλε το αφήγημα περί «εκδοτικών και οικονομικών συμφερόντων που απεργάζονται την πτώση της κυβέρνησης».
Ο πρωθυπουργός, για να αποσείσει την προσωπική ευθύνη, απέπεμψε τους δύο έμπιστους συνεργάτες του με το αιτιολογικό ότι κινήθηκαν εν αγνοία του, ότι αυτόκλητοι συναντήθηκαν με τον Μαρινάκη για να συνδιαλλαγούν ώστε να πέσουν οι τόνοι της προστριβής με τον συστημικό μιντιάρχη.
Προκάλεσε το άκρως αντίθετο. Η δυσαρέσκεια της κοινωνίας για το δύσοσμο παρασκήνιο της συγκάλυψης και τις ευθύνες προσωπικά του πρωθυπουργού όχι μόνο δεν ξεπεράστηκε, αλλά, όπως δείχνουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις, δεσπόζει στον δημόσιο λόγο.
Εισπράττει τώρα τα επίχειρα της επιλογής του να παραδώσει τα μέσα χειραγώγησης της κοινής γνώμης σε ισχυρούς παράγοντες της οικονομίας και των μέσων, που σιτίζονται από το δημόσιο ταμείο και απομυζούν πόρους από τα κοινοτικά κονδύλια με εργαλείο πίεσης την ενημέρωση, την οποία ελέγχουν ελέω Μητσοτάκη.
Πίστεψε ότι με την εκλογή και επανεκλογή του στην πρωθυπουργία αυτονομήθηκε απέναντι σε αυτούς τους παράγοντες, επειδή μπορεί να ελέγχει τη ροή του χρήματος και το μηχανισμό των υποκλοπών, έχοντας επιπλέον υφαρπάξει το προνόμιο να ασκεί ιδιωτική διπλωματία ανεξέλεγκτα.
Το συγκρότημα Μαρινάκη ήρθε να του θυμίσει ότι υπερεκτιμά τις δυνάμεις του, και να τον εγκαλέσει ότι παραβιάζει τον θεμελιώδη κανόνα του νεοκαπιταλιστικού φιλελευθερισμού, δηλαδή την από κοινού νομή της εξουσίας μεταξύ οικονομικής ελίτ και πολιτικής «αριστείας».
