Εάν απαντήσεις στην κυνική δήλωση της κ. Γκιλφόιλ –«μπορούμε σε οποιαδήποτε χώρα να ρίξουμε την κυβέρνηση, μπορούμε να το κάνουμε και εδώ»– λέγοντας ότι αυτή είναι αποτέλεσμα της κυβερνητικής πολιτικής του δεδομένου και προβλέψιμου συμμάχου, σημαίνει ότι δεν αντιλαμβάνεσαι την ποιοτική διαφορά ανάμεσα στον «δεδομένο και προβλέψιμο σύμμαχο» και έναν δυνάμει υποτελή.
Όσα είπε η κ. Γκιλφόιλ αποτελούν επιστέγασμα μιας διαδικασίας αποδοχής της υποταγής στην επικυριαρχία της Ουάσιγκτον, όπως εκφράζεται σήμερα ειδικότερα με το δόγμα Τραμπ. Που σημαίνει άρνηση της κυριαρχίας οποιουδήποτε κράτους. Από την πειρατική απαγωγή του Μαδούρο ως τη δολοφονική επίθεση κατά του Ιράν και από τη «συμμαχική» απαίτηση για απόκτηση της Γροιλανδίας ως την ανοιχτή πριμοδότηση των φασίζοντων κομμάτων στην Ευρώπη, η απαίτηση είναι μία: κυβερνήσεις πειθήνιες στον επικυρίαρχο, συμβατές με τις ανάγκες και τα συμφέροντά του.
Επιστροφή στη δεκαετία 1950
Αν θέλουμε να μεταφράσουμε στα ελληνικά την απαίτηση αυτή, θα λέγαμε ότι είναι απαίτηση διαγραφής κάθε ίχνους ανάκτησης περιθωρίων εθνικής κυριαρχίας εδώ και πάνω από 60 χρόνια, τόσο με τον αντιδικτατορικό αγώνα όσο και στη μεταπολίτευση, και επιστροφής στο καθεστώς επιβολής των θελήσεων του «ξένου παράγοντα». Από την άποψη αυτή, δεν έχουν άδικο όσοι παραλληλίζουν τις δηλώσεις της κ. Γκιλφόιλ με τις πρακτικές του διαβόητου πρέσβη των ΗΠΑ Πιουριφόι.
Χωρίς το βάρος ενός εμφύλιου, που για να κερδηθεί χρειαζόταν η άμεση στρατιωτική επέμβαση Βρετανίας και κατόπιν των ΗΠΑ, σήμερα τα μέσα επιβολής και αποδοχής αυτής της επιβολής σχετίζονται περισσότερο με οικονομικά συμφέροντα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι λιγότερο άγριες οι συνθήκες μέσα στις οποίες αναπτύσσεται αυτή η συνεργασία με τη δεξιά και η αντιπαράθεση με την αριστερά.
Κατασκευαστικές εταιρίες, ενεργειακά μεγαθήρια, μεσάζοντες, στρατηγικοί σχεδιασμοί, πολεμικές επιχειρήσεις και κερδοφόρα σχέδια υποστήριξής τους είναι ένα πλέγμα συμφερόντων που μπορεί να κινητοποιήσει από κεφαλαιούχους μέχρι πολιτικούς, από πολέμαρχους μέχρι παθιασμένους με τις εξορύξεις, από κυβερνήσεις μέχρι αντιπολιτεύσεις. Όλοι αυτοί χρειάζονται μια διεύθυνση, μια υπέρτατη εξουσία για να μη γίνουν μαλλιά κουβάρια. Και ο επικυρίαρχος χρειάζεται έναν επιτηρητή σε κάθε τόπο, με τον οποίο μπορεί απλά να συνεννοηθεί.
Δεν ρίχνουμε μόνο, ανεβάζουμε και κυβερνήσεις
Αυτό μας είπε στη δική της γλώσσα η κ. Γκιλφόιλ: αν χρειαστεί, όπως συνέβη στη Ρουμανία, αλλά και στη Λατινική Αμερική, μπορούμε να ρίξουμε και κυβερνήσεις. Και αυτό που φέρεται ότι αντείπε ο κ. Παπασταύρου, ότι δεν μπορεί να ρίξει κανείς μια κυβέρνηση που έχει εκλέξει ο λαός, ήταν τόσο αδύναμο, τόσο λειψό!
Γιατί οι επικυρίαρχοι αναζητούν και βρίσκουν τρόπους όχι μόνο να ρίχνουν κυβερνήσεις, αλλά και να ανεβάζουν κυβερνήσεις που χρειάζονται. Με κλασικά μέσα, αλλά, αν δεν αρκούν, αξιοποιούν και νέες τεχνολογίες. Δεν είναι απλή σύμπτωση που, τις ίδιες μέρες με τη δημοσίευση των διαλόγων της κ. Γκιλφόιλ, είδε το φως της δημοσιότητας η είδηση ότι έχουν δοκιμαστεί στην πράξη σχέδια επηρεασμού των εκλογικών αποτελεσμάτων με συστήματα κακόβουλων λογισμικών, που εξασφαλίζουν έμμεση ή και άμεση αλλοίωση των εκλογικών αποτελεσμάτων. Δεν χρειάζεται να μαντέψετε ποιοι έχουν εξελίξει τις σχετικές μεθόδους. Η έδρα τους βρίσκεται στο Τελ Αβίβ και βασικά στοιχεία της έρευνάς τους υπάγονται στον έλεγχο του οικείου υπουργείου Άμυνας, καθώς αποτελούν πολεμικό εξοπλισμό.
Το «εθνικό συμφέρον» πάει στον πόλεμο
Σε έναν τέτοιο κυκεώνα επέλεξε να εμπλακεί η ηγεσία της κυβέρνησης και της ΝΔ. Από το φιλόδοξο αφήγημα μετατροπής της Ελλάδας σε πολυεθνικό ενεργειακό κόμβο για την τροφοδοσία της Ευρώπης, φρόνιμα και τακτικά συντάχθηκε με την απαίτηση της Ουάσιγκτον να κατασκευαστεί, για τους δικούς της σκοπούς, οικονομικούς , γεωστρατηγικούς, πολεμικούς, ο διαβόητος «κάθετος άξονας» από την Αλεξανδρούπολη ως την Ουκρανία. Που προβλέπεται να τροφοδοτείται αποκλειστικά με πανάκριβο LNG αμερικανικών συμφερόντων.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, διατράνωσε τη διαχρονική αξία της στρατηγικής συμμαχίας με το Ισραήλ παραδίνοντας στα χέρια του την άμυνα – και όχι μόνο – της χώρας, με την Ασπίδα του Αχιλλέα, που μπορεί να αποδειχτεί Ασπίδα του Πάτροκλου. Αυτά είναι τα αποτελέσματα του ασφυκτικού συνδυασμού δύο «στρατηγικών συμμαχιών» με τους πιο επικίνδυνους εκπροσώπους μιας σύγχρονης εκδοχής της αποικιοκρατίας.
Ένα τέτοιο εκτεταμένο και περίπλοκο σχέδιο χρειάζεται τάξη και πειθαρχία για να ευοδωθεί. Χρειάζεται πλήρη αναγνώριση των δικαιωμάτων του επικυρίαρχου –με το αζημίωτο. Και δεν επιτρέπει διαψεύσεις των διαλόγων της κ. Γκιλφόιλ και πολύ περισσότερο καταγγελίες συμπεριφορών της. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος τήρησε τη σοφή συνταγή: ούτε διάψευση ούτε επιβεβαίωση. «Δεν τέθηκε ποτέ ζήτημα απειλής της ελληνικής κυβέρνησης. Κάτι τέτοιο δεν θα γινόταν ποτέ ανεκτό». Η κ. Γκιλφόιλ δεν απείλησε κανέναν, μια διαπίστωση έκανε. Αν ήταν απειλή…
Κάτι έπρεπε να πει. Τέτοιες επιπλοκές, σε προεκλογική περίοδο μάλιστα, μόνο καλό δεν κάνουν. Ανοίγουν ρωγμές από τα δεξιά κι από τα αριστερά της. Γι’ αυτό και το κυβερνητικό επιμύθιο επιχειρεί να πάρει χρώμα εθνικό: «Η ελληνική κυβέρνηση εργάζεται για την ενεργειακή και γεωπολιτική αναβάθμιση της χώρας και την εξυπηρέτηση του εθνικού συμφέροντος». Μια «αναβάθμιση» που σε χτίζει μέσα στον κάθετο αμερικανικό άξονα και εξορίζει το «εθνικό συμφέρον» στα ουκρανικά πεδία της μάχης και στις ερήμους της Σαουδικής Αραβίας σε μια διαρκή εμπλοκή σε επικίνδυνα πολεμικά σχέδια, που απειλούν όχι κάποιους μακρινούς «αιώνιους εχθρούς», αλλά τον ίδιο τον τόπο όπου μας έλαχε να ζούμε.
Foto
Νέα Δημοκρατία / Flickr
