Αγαπημένε μας Άλκη,
Δύσκολος και δυσβάστακτος ο αποχαιρετισμός σε έναν πολύτιμο φίλο σύντροφο και ακούραστο αγωνιστή της διανόησης της ανανεωτικής αριστεράς.
Συναντηθήκαμε νωρίς στους μεγάλους Αγώνες για το δημόσιο πανεπιστήμιο. Νέοι και νέες τότε ιδρύσαμε το επιστημονικό διδακτικό προσωπικό (ΕΔΠ), ένα σώμα 4.500 βοηθών- επιμελητών που έμελλε να αλλάξει την πορεία του ελληνικού πανεπιστημίου.
Σε αποχαιρετώ σήμερα ως πανεπιστημιακό δάσκαλο που δεν υπέστειλες ποτέ τη σημαία των αγώνων για το άρθρο 16 του Συντάγματος και που συνέβαλες αποφασιστικά στον εκδημοκρατισμό του δημόσιου πανεπιστημίου, αλλά και στη διαμόρφωση μιας νέας αντίληψης για την επιστήμη και τον συνδικαλισμό.
Η πορεία μας για τον «Μάη» των ελληνικών πανεπιστημίων ξεκίνησε στη συνδιάσκεψη της Κομοτηνής το 1975, όπου διαμορφώσαμε οι εκπρόσωποι του ΕΔΠ της χώρας τον πρώτο νόμο-πλαίσιο για τον εκδημοκρατισμό των ΑΕΙ:
1. Εκδημοκρατισμός δομών με δημοκρατική διοίκηση από το διδακτικό–διοικητικό προσωπικό και φοιτητές και κατοχύρωση πανεπιστημιακού ασύλου.
2. Εκδημοκρατισμός περιεχομένου σπουδών με αντικατάσταση της έδρας από τον τομέα και κατοχύρωση πολλαπλών επιστημονικών αντιλήψεων.
3. Εκδημοκρατισμός διδακτικού φορέα με δημιουργία ενιαίου φορέα διδασκόντων και κατοχύρωση του έργου τους ως δημοσίων λειτουργών, όπως ορίζει το άρθρο 16 του Συντάγματος.
Το 1976 είναι η χρόνια που με βάση τις θέσεις της Κομοτηνής επιχειρούμε τη συνδικαλιστική οργάνωση του κλάδου. Επιλέγουμε ένα καινούργιο σχήμα που έχει ως βάση τις συνελεύσεις των 33 σχολών και ως κορυφή το κεντρικό συμβούλιο του ΕΔΠ που εισηγείται στις σχολές για οποιαδήποτε ενέργεια – κινητοποίηση και αυτές αποφασίζουν. Μετά από τρία χρόνια προετοιμασίας (1975 – 1978) και με αφορμή τον νόμο 815/78 της κυβέρνησης Καραμανλή, αρχίζουμε μετά από αποφάσεις όλων των πανεπιστημίων, τον αγώνα των 100 ημερών του ΕΔΠ, μοναδικό αγώνα στα πανεπιστημιακά πράγματα της χώρας μας που χαρακτηρίστηκε ως «ελληνική άνοιξη» της ανώτατης εκπαίδευσης. Πρόεδρος του δεκαπενταμελούς κεντρικού συμβουλίου του ΕΔΠ που καθοδηγούσε και συντόνιζε την απεργία ήσουν εσύ.
Αυτή η απεργία μάς έμαθε τι θα πει κίνημα. Μας έμαθε πως όταν η βάση συμμετέχει ενεργά στη λήψη των αποφάσεων και δεν καπελώνεται από την κορυφή, το μέτωπο του κινήματος είναι αρραγές και πανίσχυρο. Αυτές τις 100 μέρες όποτε χρειάστηκε να αποφασίσουμε συνέχιση ή μη της απεργίας, το κεντρικό συμβούλιο συνεδρίαζε σε ένα από τα πανεπιστήμια, και εισηγείτο στις 33 σχολές που εκείνες με τις συνελεύσεις τους αποφάσιζαν. Θυμάμαι την αγωνία σου όταν μετά από τον πρώτο μήνα τα κόμματα απέσυραν τη στήριξή τους, εκτός του ΚΚΕ εσωτερικού. Αλλά το κίνημα ήταν ακομμάτιστο και φροντίζαμε να παραμείνει. Φροντίζαμε τους συναδέλφους μας που έμειναν επί τρεις μήνες απλήρωτοι με ταμείο αλληλοβοήθειας που συντόνιζε η Ρόζα Κελεφούρα. Και είδαμε τότε ανθρώπους συντηρητικούς να υψώνουν το ανάστημά τους και να απεργούν μέχρι τέλους.
Οργανώσαμε μία τεράστια εκδήλωση καλλιτεχνών καλλιτεχνών στο Σπόρτινγκ, τον Απρίλιο του 1978 για να μαζέψουμε χρήματα που ξεπέρασε κάθε προσδοκία μας. Συντονιστήκαμε με την ΕΦΕΕ που είχε μεγάλο βάρος εξαιτίας του αντιδικτατορικού της αγώνα. Η κοινωνία ήταν μαζί μας, παρόλο που οι φοιτητές απειλούνταν με χάσιμο του εξαμήνου.
Σήμερα Άλκη, φαίνεται σαν όλα αυτά τα χαθεί. Το άρθρο 16, η συνδιοίκηση του ελληνικού πανεπιστημίου, το άσυλο, το δικαίωμα στην απεργία, όμως η γνώση του αγώνα είναι ζωντανή και στις σκοτεινές αυτές μέρες που εσύ φεύγεις. Εγώ σε αποχαιρετώ με τα δικά σου λόγια που έγραψες το 1978. Μισό αιώνα πριν.
«Οι απεργοί θεωρούν ότι το ΕΔΠ είναι γέννημα μιας άλλης αντίληψης για την επιστήμη και τον συνδικαλισμό που ανδρώθηκε στα χρόνια της δικτατορίας και καλείται να παίξει έναν ιστορικό ρόλο για τη διαμόρφωση του μεταδικτατορικού πανεπιστημίου.»
Πράγματι αυτό τον ιστορικό ρόλο τον αναλάβαμε και τον κατακτήσαμε. Σήμερα η νέα γενιά ασφυκτιά μέσα και έξω από το πανεπιστήμιο και δεν θα αργήσει να ακούσουμε τη δική της φωνή.
Σε χαιρετούμε με αυτές τις σκέψεις κι αυτή την ελπίδα αγαπημένε μας πανεπιστημιακέ δάσκαλε.
