Είναι δύσκολο να γράψουμε έναν ψυχρό απολογισμό μετά από αυτά που κουβαλάμε στο μυαλό μας και στην καρδιά μας για την αποστολή της καμπάνιας “Η αλληλεγγύη κρατά στη ζωή το Κομπάνι”, στην οποία συμμετείχαμε. Τι να γράψουμε; Πόσα πράγματα πήγαμε; Που ήταν πολλά, ίσως η μεγαλύτερη αποστολή βοήθειας. Παραδώσαμε 33 παλέτες με πάνω από 1970 κουτιά και σακιά με τρόφιμα και φάρμακα. Πόσοι συμμετείχαμε στην αποστολή; Που ήμασταν πολλοί, 24 άτομα. Πόσες επισκέψεις κάναμε; Που ήταν και αυτές αμέτρητες, αφού συζητήσαμε σχεδόν με όλους τους ανθρώπους που έχουν ένα σημαντικό κομμάτι δουλειάς στην υπόθεση των προσφύγων από το Κομπάνι.
Είναι δύσκολο να περιγράψουμε
Είναι δύσκολο να γράψουμε, γιατί η μυρωδιά που έχει ένας καταυλισμός προσφύγων δεν μπορεί να απτυπωθεί ή να φωτογραφηθεί. Το ίδιο και οι λάσπες στα ρούχα των παιδιών, το πόσα φοράνε κάλτσες και πόσα όχι. Το πώς γυρνάνε οι γέροι άπραγοι, το πώς κουβαλάνε το νερό οι γυναίκες. Το πώς ένα λασπόδρομος μπροστά στον καταυλισμό γίνεται η βόλτα των νέων ανθρώπων. Το πώς ένα μικρό παιδί έχει για παιχνίδι να κοιτάει τα αυτοκίνητα που περνάνε από τον επαρχιακό δρόμο και ένα άλλο να πετάει πέτρες σε μια λακκούβα με λασπόνερα. Είναι δύσκολο να περιγραφεί κυρίως το πώς δεν νιώσαμε μιζέρια από αυτούς τους ξεσπιτωμένους, φτωχούς ανθρώπους ούτε μια στιγμή. Το ότι σε κάθε καταυλισμό υπάρχει αυτοσχέδιο σχολείο και ωδείο, όπου γίνεται πραγματικότητα το σύνθημα «Πρώτο μάθημα, το μάθημα του αγώνα». Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψουμε πώς πίσω από μια φαινομενική μοιρολατρία και τις πιο άθλιες υλικές συνθήκες αναπτύσσεται τελικά μια διαδικασία ελπίδας και αγώνα.
Και είναι δύσκολο για αμετανόητους διεθνιστές/τριες, να περιγράψουμε το πόση υπερηφάνεια μπορείς να αισθανθείς που κατάγεσαι από την Ελλάδα, όταν ακούς το πώς μιλούν αυτοί άνθρωποι, όπως ο υπεύθυνος για τα ζητήματα της εκπαίδευσης, για τη χώρα σου και το πολιτισμό της. Με πολύ δυνατές εκφράσεις όπως ότι «ο κόσμος δε θα άξιζε τίποτε αν δεν είχε υπάρξει η ελληνική Φιλοσοφία και Τέχνη» και ότι και αυτοί παλεύουν «για την αναγέννηση του πολιτισμού στη Μεσοποταμία». Και αυτά από ένα λαό που πληγώθηκε από την Ελλάδα. Και πώς τώρα να μεταφέρεις τον ενθουσιασμό ενός κούρδου οδηγού λεωφορείου που δεν ήξερε ούτε λέξη από άλλη γλώσσα, για τον ΣΥΡΙΖΑ, που ήξερε τα πάντα για αυτόν σαν να ήταν δικό του κόμμα; Και πώς να μεταφέρεις την έκπληξη αλλά και τη συγκίνηση, όταν ακούς μια νέα, Τουρκάλα, διδάκτορα κοινωνιολόγο στην Αμερική, που έχασε το φίλο και συμφοιτητή της στις μάχες και που δουλεύει εθελοντικά στους καταυλισμούς, στο πολιτιστικό κέντρο και τις αποθήκες, να λέει ότι «Ο ΣΥΡΙΖΑ και το Κομπάνι έκαναν τον κόσμο να πιστέψει ξανά ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός»;
Πώς να περιγράψεις ότι η δήμαρχος του Σουρούτς, η Ζουχάλ που έχει γίνει μια γυναίκα σύμβολο σε όλο το κόσμο, είναι μια απλή νέα κοπέλα που έτρεχε μέσα στη νύχτα να βοηθήσει να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες που συναντούσαμε στη παράδοση της βοήθειας, ότι μας φιλούσε γεμάτη χαρά και με ιδιαίτερη σεμνότητα γονάτισε για να φωτογραφηθεί μαζί μας, όταν τελικά τα καταφέραμε και αρχίσαμε να ξεφορτώνουμε; Πώς μπορείς να περιγράψεις το πόσο ντρέπεσαι ότι εμείς οι πιο ριζοσπάστες αριστεροί στην Ευρώπη συζητάμε ακόμη για την ποσόστωση του 30% στις γυναίκες, όταν εκεί όλα, από πάνω ως κάτω είναι 50 -50 και μάλιστα υπάρχει ένα κοινό τραπέζι όπου κάθονται σε όλες τις θέσεις με αξιώματα; Και είναι ακόμη πιο δύσκολο σε μια τόσο φτωχή περιοχή να πιστέψεις ότι τίποτε δεν θα γίνεται από δω και πέρα για την ανάπτυξη αν δεν παίρνει υπόψη του την οικολογία” και ότι το σύστημα τους θέλουν να είναι “δομημένο από τα κάτω”;
Είναι «εμείς»
Για αυτό ό,τι έχουμε να πούμε, πιστεύουμε ότι δεν λέγεται ή δεν γράφεται μόνο μια φορά, για να χαθεί πολύ γρήγορα στον ωκεανό της πληροφορίας που δεχόμαστε καθημερινά. Αυτό που μπορούμε να παραδεχτούμε είναι ότι αφήσαμε εκεί ένα κομμάτι της καρδιάς μας. Και πρέπει να προσπαθήσουμε να το μεταφέρουμε σε πολύ κόσμο, σε εκδηλώσεις, σε συζητήσεις, σε ό,τι μπορεί να γίνει για να συνεχίσει “η αλληλεγγύη να κρατάει στη ζωή το Κομπάνι¨, να γίνουν και άλλες αποστολές πραγμάτων και ανθρώπων, μικρότερες ή μεγαλύτερες δεν έχει σημασία. Δεν είναι απλές αποστολές ανθρωπιστικής βοήθειας σε κάποιους «άλλους». Γιατί οι άνθρωποι που βρίσκονται εκεί είναι δικοί μας άνθρωποι, είναι «εμείς». Είμαστε όλοι, και εμείς και αυτοί, κομμάτι μιας ευρύτερης διαδικασίας και ανάγκης στο σύγχρονο κόσμο, της «μάχης του καιρού μας»: Να δείξουμε στη πράξη ότι «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός», απέναντι στην υποτέλεια, το πόλεμο, τη βαρβαρότητα.
Έμμυ Καρίμαλη, Δικαίος Ψυκάκος
