«Πρέπει να σε θυμόμαστε»
Το απόγευμα της Δευτέρας 24 Αυγούστου στον Πειραιά, στον Άγιο Νείλο, αποχαιρετήσαμε τον σύντροφό μας Βασίλη Αλεξανδράτο. Καθηγητής μαθηματικών στον Πειραιά, ο Βασίλης έφυγε στα 71 του. Ένας άνθρωπος με απέραντη καλοσύνη τρυφερότητα και σπάνια ευγένεια. Ήταν εκεί η οικογένειά του, οι σύντροφοί του, οι συνάδελφοι και φίλοι. Οι τρεις αγάπες του, οικογένεια, σχολείο, κόμμα, όπως είπε στον αποχαιρετισμό της η συνάδελφός του Δέσποινα Μητσοπούλου. Για τον Βασίλη μίλησαν ακόμα ο Νίκος Τσιγώνιας και η Ηλέκτρα Κωνσταντινίδου.
«Θυμάμαι», είπε η Ηλέκτρα, «από τη στιγμή που έμαθα το θάνατό σου, θυμάμαι. Το 1980 γνωριστήκαμε, όταν στον Πειραιά, τέσσερις πέντε καθηγητές του ΚΚΕ Εσωτερικού επιχειρήσαμε να δημιουργήσουμε μια εκπαιδευτική συνδικαλιστική κίνηση. Η μεγάλη αυτή συζήτηση και προσπάθεια κατέληξε στην κίνηση εκπαιδευτικών “Δημήτρης Γληνός” Πειραιά. Ήταν ο “Γληνός” το σπίτι μας, η χαρά μας, το καμάρι μας, η δική μας χειροποίητη αριστερά. Πόσες στιγμές χαράς, έντασης απογοήτευσης θα είχαμε να θυμόμαστε, σύντροφε Βασίλη. Θυμάμαι τη χαρά της πρώτης μας εκπροσώπησης που εσύ καταμέτρησες. Τα πρώτα μας ψηφοδέλτια, ο Βασίλης και εφτά γυναίκες. Ο Βασίλης και οι γυναίκες του, το σχόλιο. 1988, 1990, 1997, τρεις μεγάλες απεργίες κι εμείς του Γληνού του Πειραιά, πρωτοπορία. Σε μια στενάχωρη κι αδιέξοδη συνέλευση, ένας συνάδελφος μου είπε: “Εμείς τουλάχιστον ζήσαμε, απεργήσαμε, αγωνιστήκαμε, χαρήκαμε. Τώρα τι γίνεται”. Αυτό ήταν για μας η αριστερά: ζωή και ο αγώνας χαρά, δώρο χωρίς αντίδωρο.
Στα τριάντα πέντε χρόνια της συντροφικής και συναδελφικής μας ζωής ζήσαμε εντάσεις, διαφωνίες, συνεργασίες και διασπάσεις. Έτυχε να είμαστε πάντα μαζί στα “ναι” και στα “όχι”. Ευτυχώς δεν ζήσαμε τη διάλυση του “Γληνού”. Συνταξιούχος εσύ με μετάθεση στη Βοιωτία εγώ. Συνταξιούχος εσύ, αλλά πάντα καθηγητής. Καθηγητής στα σχολεία αλληλεγγύης μέχρι το τέλος κι ας ήσουν άρρωστος. Και σε όλες τις κινητοποιήσεις, πορείες, συγκεντρώσεις παρών με το ανθεκτικό σου χαμόγελο. “Τελευταία φορά τον είδα στη συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς”, είπε η Γωγώ, “κι έτσι θέλω να τον θυμάμαι”. Ψάχνω από προχτές ένα τραγούδι να σου ταιριάζει. Και μου ’ρθε στο νου ο στίχος ενός δημοτικού: «Σιγανά πατώ στη γη». Δεν λέει για τον φιλήσυχο, λέει γι’ αυτόν που αγωνίζεται, που αφήνει το αποτύπωμά του, που πορεύεται με σεβασμό και σεμνότητα, με μέτρο. «Το χώμα που πατούν να προσκυνούνε». Τον Γενάρη άκουσα να εκφράζεις με δραματικό τρόπο τη λαχτάρα σου να προλάβεις να δεις τον ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση, την έζησες αυτή τη χαρά, έζησες όμως και τα πολλά πικρά γιατί των τελευταίων ημερών. Θα τολμήσω ένα διότι: ίσως έλειψε από την αριστερά μας αυτό το σιγανά πατώ στη γη. Λέει ο Λειβαδίτης. «Ίσως ό,τι μένει από μας να ’ναι στην άκρη του δρόμου μας ένα μικρό μη με λησμόνει». Δεν θα σε ξεχάσουμε, θα σε θυμόμαστε. Πρέπει να σε θυμόμαστε».
