Με στόχο να ανοίξει τον ορίζοντά της ως το 2027, η κυβέρνηση θέλησε να προχωρήσει σε έναν «βαθύ» ανασχηματισμό και όχι «διορθωτικό» όπως έχει συνηθίσει έως τώρα. Άφησε να βγαίνουν λευκοί και μαύροι καπνοί από το Μαξίμου, πάνω στη σεναριολογία, επί δέκα μέρες, ώστε να θολώσει την ατμόσφαιρα μπας και ανασυνταχθεί. Φευ, παραμένει χωρίς στρατηγική, χωρίς στρατό και όπως αποδεικνύεται χωρίς «γαλονάδες», εγκλωβισμένη στη μάχη της διατήρησης της εξουσίας με απαρέγκλιτη ρότα, να φτιάχνει αντιπερισπασμούς που αποτυγχάνουν και να αποκαλύπτει τα αδύναμα σημεία της.
Έκθετη
Η κυβέρνηση έκανε πολύ θόρυβο στη συζήτηση της πρότασης δυσπιστίας, χωρίς να καταφέρει να σκεπάσει το γεγονός ότι επί τρεις μέρες η βουλή –αλλά και πολλές πλατείες της χώρας– ήταν περικυκλωμένη από διαδηλωτές, που συχνά δέχονταν επιθέσεις από τις δυνάμεις καταστολής· ότι η πρόταση για πρόωρες εκλογές δεν ήταν τακτική των κομμάτων της αντιπολίτευσης (άργησε βέβαια πολύ το ΠΑΣΟΚ να το ξεστομίσει, στην εκπνοή της συζήτησης το έκανε ο Ν. Ανδρουλάκης και με τρόπο αμήχανο) αλλά προσπάθεια εκπροσώπησης ενός υπό διαμόρφωση κοινωνικού αιτήματος· ότι δεν έχει απαντήσεις πειστικές για το μπάζωμα, τη συγκάλυψη, αλλά και για το γεγονός ότι ο ελληνικός σιδηρόδρομος είναι αυτή τη στιγμή μη ασφαλής. Έφτασε να καταθέσει από το βήμα της βουλής, ο Κ. Μητσοτάκης, πρόταση προς το ΠΑΣΟΚ για τη συνταγματική αναθεώρηση «δύο (άρθρα) εσείς, δύο εμείς», για να σπάσει την (ad hoc) συμμαχία των κομμάτων της αντιπολίτευσης και να ανοίξει ένα παζάρι (δεν θα είναι η πρώτη φορά) μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Η πρόταση δυσπιστίας απορρίφθηκε (κανείς δεν περίμενε το αντίθετο), όμως η κυβέρνηση δεν κατάφερε να σταθεί. Το τεράστιο λάθος της να πει ότι βλέπει τις διαδηλώσεις ως ένα σκούντηγμα ευθύνης προς την κυβέρνηση και ως μια ευκαιρία για την ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ και την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων θα το βρει μπροστά της. Η εκδήλωση στο Πάντειο των φοιτητικών συλλόγων Αθήνας την Τρίτη είχε τη μορφή συγκέντρωσης διαμαρτυρίας, αφού ο προαύλιος χώρος ήταν γεμάτος κόσμο που παρακολουθούσε από οθόνη και οι ομιλίες έχουν γίνει βάιραλ σε όλες τις πλατφόρμες. Το ίδιο συνέβη και με τη συναυλία στο Σύνταγμα, αλλά και με τις συγκεντρώσεις των φοιτητικών συλλόγων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Η υπόκλιση του πρωθυπουργού στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη μπροστά στα ονόματα των νεκρών δεν προσέφερε τίποτα, οι δημόσιες τοποθετήσεις του τα έχουν πει όλα.
Σε αδιέξοδο και χωρίς πάγκο
Η κυβέρνηση μοιάζει να έχει παγώσει μπροστά στις κινητοποιήσεις για τα Τέμπη. Ροκανίζει τις μέρες ρίχνοντας πληροφορίες για τον ανασχηματισμό, τις «καραμπόλες», τα «τηλεφωνήματα», τις «αρνήσεις» ή «απροθυμίες», αποκαλύπτοντας πως δεν έχει πάγκο. Η ανακύκλωση των ονομάτων ήταν κουραστική και μπορεί να είχε στόχο να διατηρηθεί η συζήτηση -και επομένως να απομακρυνθεί από την ουσία των προβλημάτων της κυβέρνησης- αλλά έδειξε ένδεια. Η μετακίνηση του ενός (για παράδειγμα του Χατζηδάκη στη θέση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης) δημιουργούσε τρύπα σε άλλη θέση (ποιος θα είναι ο «τσάρος» ή «τσαρίνα» της Οικονομίας) και αυτό πήγαινε ντόμινο. Ο ανασχηματισμός, από τη στιγμή που δεν συνοδεύεται από αλλαγή στρατηγικής, διότι το πρόβλημα της κυβέρνησης δεν είναι απλώς η κόπωση και η φθορά από τα έξι χρόνια διακυβέρνησης και επομένως τα πρόσωπα, αλλά ότι θέλει να δώσει την ιδεολογική της μάχη μέχρι τέλους (γι’ αυτό και φτάνει να προτείνει ως «λύση» την ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ, όταν και η ιδιωτικοποίηση του σιδηρόδρομου προκάλεσε το έγκλημα στα Τέμπη) χωρίς να παρεκκλίνει του προγράμματός της ούτε σπιθαμή (γι’ αυτό και στο παζάρι με το ΠΑΣΟΚ ρίχνει την αναθεώρηση του άρθρου 16) και να κερδίσει (πιέζεται που ένας στους δύο ψηφοφόρους της πιστεύει ότι η κυβέρνηση ευθύνεται για το έγκλημα στα Τέμπη). Έχει βρεθεί σε ένα αδιέξοδο. Που ο φόβος για τα όσα συμβαίνουν γύρω μας και η υπεράσπιση της πατρίδας, δεν μπορεί να σβήσει. Αλλά μόνο αυτό το χαρτί της έχει μείνει, οπότε τι να κάνει το ρίχνει.
Απαξίωση
Η ορκωμοσία του προέδρου της Δημοκρατίας, Κ. Τασούλα, είχε αυτό το χαρακτήρα: να περιγράψει το πεδίο μάχης και να αποφύγει νάρκες. «Ο στίβος είναι πλέον άλλος», είπε, και «η νέα διεθνής αρχιτεκτονική γίνεται πολύ πιο απαιτητική», χωρίς ο νέος πρόεδρος της Δημοκρατίας να έχει βέβαια καμία ειδίκευση στις διεθνείς σχέσεις και να αρκείται στο κομματικό του ανάστημα. Ένα λοιπόν είναι ο πατριωτισμός και η θέση της Ελλάδας στις γεωπολιτικές ανακατατάξεις. Το δεύτερο είναι η «ενδυνάμωση των θεσμών» και η «μεγάλη απαίτηση για απόδοση δικαιοσύνης». Εκείνος που ως πρόεδρος της βουλής έκανε τα πάντα από πλευράς του για να βοηθήσει στη συγκάλυψη έρχεται τώρα ως πρόεδρος της Δημοκρατίας να εγγυηθεί τι; Το τρίτο είναι «τα δικαιώματα και η πρόοδος του ελληνικού λαού». Τη στιγμή που ανοίγει η περίοδος συνταγματικής αναθεώρησης, ο πρώτος πρόεδρος της Δημοκρατίας που εκλέχθηκε με ψήφους μόνο του κόμματός του, θα προστατεύσει τα δικαιώματα του ελληνικού λαού; Η κομματική επιλογή του προέδρου της Δημοκρατίας και η επιλογή η πρώτη του ομιλία να είναι αναμάσημα κυβερνητικού προγράμματος και των τοποθετήσεων του πρωθυπουργού θα καταγραφεί και αυτή (διότι η κα Σακελλαροπούλου είχε καταγραφεί στη συνείδηση των πολιτών ως απόλυτα υπάκουη στα κελεύσματα της κυβέρνησης) ως μια ακόμα απαξίωση του θεσμού. Η εικόνα άδειων εδράνων στη βουλή και η απουσία τόσων βουλευτών από την ορκωμοσία δεν τιμά ούτε τον πρόεδρο ούτε τον θεσμό. Είναι μια ακόμα ένδειξη.
Στο ίδιο έργο
Την ερχόμενη βδομάδα θα συνεδριάσει για πρώτη φορά η Προανακριτική Επιτροπή για τον Χρ. Τριαντόπουλο θα προστεθεί ένα ακόμα καρφί στην απαξίωση των θεσμών. Η παραδοχή του Κ. Μητσοτάκη για την Εξεταστική για τα Τέμπη (και το κρέμασμα των βουλευτών -μελών της Επιτροπής, που δικαιολογεί και την απροθυμία να συμμετέχουν στην προανακριτική) ότι «δεν ήταν η καλύτερη στιγμή της Βουλής» θα πλανάται πάνω από τις συνεδριάσεις της Προανακριτικής, που όπως φαίνεται θα έχουν την ίδια κατάληξη, ειδικά αν δεν κληθούν πολιτικά πρόσωπα, ανάμεσά τους και ο πρωθυπουργός.
Για δεύτερη φορά μετατέθηκε η προ ημερησίας συζήτηση για τα εξοπλιστικά και θα πραγματοποιηθεί στις 2 Απριλίου. Παράλληλα επιχειρείται να συγκαλυφθεί ένα ακόμα κρατικό έγκλημα, η αποστολή στη Λιβύη τον Σεπτέμβριο του 2023, που όπως αποκάλυψαν οι Data Journalists (και φέρνουν στη βουλή το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά με ξεχωριστές ανακοινώσεις) έγινε εσπευσμένα και ανοργάνωτα, με εντολή πρωθυπουργού, επειδή η Τουρκία είχε ήδη αποστείλει ανθρωπιστική βοήθεια και είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο τριών στρατιωτικών και δύο πολιτών. Για μία ακόμα συσπείρωση γύρω από τη σημαία, χάθηκαν ανθρώπινες ζωές. Τώρα θα προσπαθήσει ο πρωθυπουργός στη βουλή να δικαιολογήσει ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα δισεκατομμυρίων, που παρασύρει τη χώρα σε ένα κυνήγι εξοπλισμών και την αφήνει έκθετη σε ένα πράγματι ασταθές γεωπολιτικό τοπίο αλλά και σε μία Ευρωπαϊκή Ένωση που παραπαίει, σε καιρούς διεθνών ανακατατάξεων και βαθιάς οικονομικής και πολιτικής κρίσης, με την κοινωνία στους δρόμους να απαιτεί δικαιοσύνη και απόδοση των πολιτικών και ποινικών ευθυνών. Αλλά έχει βρεθεί μόνος, με τους υπόλοιπους «αρχιστράτηγους» να μην τον καλούν στις συνόδους και διασκέψεις τους, χωρίς «στρατηγούς» να πάρουν πάνω τους το κυβερνητικό πρόγραμμα, χωρίς «στρατό» να υπερασπιστεί την κυβέρνησή του. Και είναι ακόμα 2025. Πώς θα βγάλει δύο χρόνια ακόμα;
