Τη Δευτέρα που πέρασε είχα μπλέξει με διάφορες δουλειές στο Πανεπιστήμιο. Γύρω στις 12 τα παράτησα όλα στη μέση και έτρεξα στο γκαράζ να πάρω το αυτοκίνητο για να προλάβω την κηδεία του Άλκη Ρήγου. Ανέβηκα με ταχύτητα τη ράμπα και με το που βγήκα στον έρημο πεζόδρομο, το μάτι μου έπεσε πάνω στον φθαρμένο τοίχο μίας μπεζ προσφυγικής διπλοκατοικίας, κλειστής από καιρό. Αριθμός άδειας κατεδάφισης 1729464 έγραφε με κόκκινη κιμωλία. Ήταν το στέκι του Φέντια, μία ταβέρνα που μαζί με τον Σπύρο, ένα καφέ με μία αυτοσχέδια πέργκολα από αναρριχητικά φυτά στον μπροστινό πεζόδρομο, αποτελούσαν δύο από τα βασικά τοπόσημα του Παντείου στα τέλη του προηγούμενου και στις αρχές αυτού του αιώνα. Φοιτητές και Καθηγητές ξεβραζόμασταν εκεί μετά τα μαθήματα, ή και κατά τη διάρκεια αυτών, για να κουβεντιάσουμε μέχρις εσχάτων τα μικρά και τα μεγάλα.

Μπορεί το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης να απειλήσει την κυριαρχία κατά του καπιταλισμού ή μήπως τελικά το πολιτικό κόμμα συνιστά το βασικό εργαλείο αμφισβήτησης; Μπορεί η σύγκρουση στο Κόσσοβο να εξηγηθεί με το απροϋπόθετο (που μας έγινε υπόθετο στο τέλος) του Ντεριντά; Τελικά το Geist του Hegel είναι απλά πνεύμα ή αριστοτελικός νους; Διαβάζει ο Αλτουσέρ σωστά το Κεφάλαιο; Που θα πάμε διακοπές; Είναι τελικά ο καφετζής της σχολής Κυπατζής; Υπάρχει δίκαιος πόλεμος; Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα συζητάγαμε που όξυναν τον νου της νεολαίας και που σήμερα θα κοκκίνιζαν τους δείκτες της ΕΘΑΑΕ θέτοντας στέρεες βάσεις για ένα Πανεπιστήμιο της Αριστείας.

Ένα από τα κεντρικά πρόσωπα σε αυτό το μπουλούκι ήταν ο Άλκης Ρήγος. Σωκρατική φιγούρα, λεπτός, με λίγα άσπρα μαλλιά και μούσι περιφέρονταν αναμεσά μας για να μας ζυμώσει και να ζυμωθεί. Σκαλίζοντας τη διαρκώς μισοσβησμένη πίπα του με τα μαύρα από τον καπνό δάχτυλά του μας αφηγούνταν σκαμπρόζικες ιστορίες από την Ελλάδα του Μεσοπόλεμου, για τον Ναπολέοντα Ζέρβα που τον κυνηγούσε ο Κονδύλης στις στέγες των πολυκατοικιών και για τους ματαιωμένους έρωτές της Β’ Ελληνικής Δημοκρατίας. Αν φούντωναν δε τα αίματα στου Φέντια ξεκινούσαν και οι παντειακές ιστορίες. «Στα πρώτα χρόνια η ΔΑΠ ήταν εξαφανισμένη. Κάποια στιγμή σηκώθηκε ένας φοιτητής, ο Νίκος Χατζηνικολάου- ναι αυτός που υποψιάζεστε είναι- για να μιλήσει στη συνέλευση στον Τάφο του Ινδού – η αίθουσα 108 για τους αμύητους-και δεν τον αφήναν. Σηκώθηκα τότε και τους είπα ότι πρέπει να τον ακούσουμε αλλιώς τι δημοκρατία έχουμε;». « Μπράβο, μπράβο, ευχαριστούμε Άλκη. Τα δικά σου σπασμένα πληρώνουμε τώρα. Μήπως διαβάζεις και Κλίκ στα κρυφά;», τον πειράζαμε. «Σκάστε ρε κωλόπαιδα διαβάστε και λίγο Ρόζα Λουξεμπουργκ που σας έχει φάει ο Λένιν». Κακός χαμός! Μας πετούσε έξω ο Φέντιας για να κλείσει το μαγαζί και το τσούρμο συνέχιζε για τα μπαρ του Κέντρου.

Αργότερα μας έπαιρνε, ο Άλκης, από το μανίκι και μας προέτρεπε να βγούμε στην κοινωνία (από την οποία εμείς θέλαμε μάλλον να ξεφύγουμε) και να δώσουμε εκεί τη μάχη για την υπεράσπιση του άρθρου 16. Και όταν τελικά βγήκαμε στην κοινωνία και στο δρόμο για να υπερασπίσουμε το δίκιο και νικήσαμε, ο Άλκης ήταν πάλι εκεί με το σπινθηροβόλο βλέμμα του έτοιμος να μας τσιγκλήσει. Έπρεπε να ξεβολευτούμε από την πολιτική μάς άνεση και να ανοίξουμε σε συμμαχίες. Είχε δίκιο, όπως και πολλοί άλλοι, και έτσι έγινε. Χτίσαμε στις πλάτες μας κάτι που έγινε τελικά μεγάλο, και όταν τις γυρίσαμε σε αυτό, γκρεμίστηκε.

Οι επαφές μου με τον Άλκη αραίωσαν με τα χρόνια και περιορίστηκαν σε τυχαίες συναντήσεις στις διάφορες εκδηλώσεις που ονομάζουμε «του Χώρου». Σε αυτές τα λόγια ήταν μαζεμένα και οι ιστορίες λιγοστές πλέον, αλλά η εγκαρδιότητα πάντα παρούσα, έθρεφε μία φλόγα συντροφικότητας που τρεμόσβηνε. Η είδηση του θανάτου του με βρήκε απροετοίμαστο. Στο νεκροταφείο, ο κόσμος πολύς. «Είναι λες και περιμένουμε να αρχίσει η πορεία για το άρθρο 16», μουρμουρίζει η Γιώτα. «Πρέπει να πεις δυο λόγια εκ μέρους του Συλλόγου», μου λέει η Ξένια. «Δεν έχω τι να πω», της αποκρίνομαι. Η σωστή απάντηση ήταν δεν ξέρω τι να πρωτοπώ.

Ένιωθα ότι μαζί με τον Άλκη κηδεύονταν μία ολόκληρη παντειακή εποχή που είχε τελειώσει εδώ και καιρό, αλλά παρέμενε άταφη σαν τους Πολυνείκες της ζωής μας. Στο ξόδι του, η ατμόσφαιρα βαριά, τον συνόδευαν τέσσερις κόκκινες σημαίες.

Έκλεισα στιγμιαία τα μάτια και έφερα στον νου μου τη σκόνη που σύντομα θα καλύψει τα μπάζα από την ταβέρνα του Φέντια. “Τέλος εποχής” σκέφτηκα, άσε την να φύγει. Φύσηξε ευθύς ένα αεράκι, ο κονιορτός κατακάθησε και από ένα γωνιακό τραπέζι ακούγονταν πειράγματα. Ήταν ο Άλκης που βρήκε τον Μανώλη και τον Σταύρο.