“Αν κάποιος μπορεί να φέρει την ειρήνη στην Ουκρανία, αυτός είναι ο Ντόναλντ Τραμπ”. Ποιός το λέει; Ο Αμερικανός Υπουργός Άμυνας, ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ και λοιποί παρατρεχάμενοι στη συνάντησή του Ριάντ. “Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου”. Αν ήταν ταινία θα ήταν πολιτικό splatter, το νέο imperium όμως είναι πολύ πραγματικό και ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας.
Βρυχηθμοί, υπερατλαντικές κλήσεις, διαγγέλματα και δηλώσεις κατά ριπάς, το ειδησεογραφικό σκηνικό αλλάζει συνεχώς. Τι δεν αλλάζει; Η βασική μηχανική σχέσεων, αλληλεξαρτήσεων και- κυρίως- η ερώτηση σε κάθε έγκλημα: ποιός ωφελείται;
Ο Βολοντιμίρ Ζελένσκι μαθαίνει με οδυνηρό τρόπο ότι ο εχθρός του εχθρού μου δεν είναι απαραίτητα φίλος μου. Επιπλέον, φιλίες και εχθρότητες είναι έννοιες απολύτως σχετικές στον κόσμο που ζούμε. Η πάλαι ποτέ υποδοχή του ως ηγέτη- ήρωα με star quality από τη διακυβέρνηση Μπάιντεν κατέληξε στον επιδεικτικό αποκλεισμό του ως δικτατορίσκου – κλόουν και κακού ηθοποιού από τη διακυβέρνηση Τράμπ. Δεν άλλαξε ο Ζελένσκι αλλά η ατζέντα στο Οβάλ Γραφείο. Η περίοδος επέκτασης των αμερικανο- νατοϊκών βάσεων ολοκληρώθηκε- η συνέχιση της θα είχε ανεπανόρθωτες συνέπειες για όλους- η ένταξη στο ΝΑΤΟ χωρών παραδοσιακά δυσανεκτικών απέναντι του, επίσης. Ο πόλεμος δεν έχει πια άλλα να δώσει, κρίνεται οικονομικά ασύμφορος και μπαίνει εμπόδιο στην προσέγγιση Τραμπ -Πούτιν, τους οποίους ενώνουν περισσότερα από όσα τους χωρίζουν.
Το Make America Great Again συναντά το σχέδιο αναβίωσης της Μεγάλης Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Υπάρχουν οι αυλικοί, το σοκ και δέος στην άσκηση εξουσίας, ο βαθύς κοινωνικός συντηρητισμός, η απέχθεια προς οτιδήποτε σπάει τη φαιά ομοιομορφία. Κυρίως υπάρχει η ακόρεστη δίψα για φυσικούς πόρους, ευγενή μέταλλα, γεωπολιτικούς πόντους παντού. Για τον Τραμπ, ο Πούτιν είναι πλέον ο αμυνόμενος του ρωσο- ουκρανικού πολέμου και ο Ζελένσκι ο επιτιθέμενος, με την ίδια απολυτότητα που μέχρι πριν λίγους μήνες ίσχυε το αντίθετο. Ο Τραμπ νομιμοποιεί τα σχέδια του Πούτιν, έτσι ώστε να μην τον ενοχλεί στα αντίστοιχα δικά του. Ένας πονοκέφαλος λιγότερος καθώς ρίχνεται στο κυνήγι του Κίτρινου Δράκου. Η Ουκρανία μπορεί να γίνει ολίγον από Ουκρανία, ο “ νέος σερίφης” απαιτεί εκλογές προεξοφλώντας την ήττα του πρώην ευνοούμενου και νυν αποσυνάγωγου. Η απροκάλυπτη ανάμειξη στην τύχη κάθε χώρας είναι δικαίωμα του, εννοείται. Το alter ego του το κάνει ήδη σε όλη την Ευρώπη.
Η Ουκρανία ίσως σαλαμοποιηθεί. Η Ευρώπη έχει σίγουρα γελοιοποιηθεί και απαξιωθεί. Με απολύτως δική της ευθύνη. Ο τρελός του βασιλιά ρισκάρει περιπαίζοντας και γι’ αυτό επιβιώνει. Ο λακές του βασιλιά, ως αθέατος και άχρωμος, είναι απολύτως αναλώσιμος. Δεκαετίες τώρα οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις υπερθεμάτισαν όλων των επιλογών του Λευκού Οίκου και του Πενταγώνου, θυσίασαν κάθε ρανίδα πολιτικής αυτονομίας, ενθυλάκωσαν το ΝΑΤΟ στον πυρήνα των σχέσεων τους με κάθε άλλη χώρα, ξοδεύτηκαν, παπαγάλισαν, εκτέθηκαν, υπηρέτησαν. Όλα στο βωμό μίας απολύτως διάτρησης ψευδεπίγραφης ασφάλειας. Τώρα βρίσκονται μπροστά στον αυταρχικό αφέντη που τους πετάει στο δρόμο να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους, δίνοντας πόντους από πάνω στον μέχρι χθες κακό τους δαίμονα.
Στο τετ-α – τετ των αφεντικών, εξάλλου, το υπηρετικό προσωπικό αποσύρεται μόλις σερβίρει τους καφέδες.
Θα ήταν σπουδαία φάρσα καμποτίνων, αν δεν ήταν τόσο τραγικό. Γιατί κάπου ανάμεσα έχουν παραπέσει οι χιλιάδες νεκροί, αιχμάλωτοι, άστεγοι, φοβισμένοι, εκτοπισμένοι άνθρωποι. Πρώην γείτονες συνυπάρχοντες και νυν αλληλομισούμενοι. Έχουν παραπέσει αυτοί που βρέθηκαν να πολεμούν και όσοι αρνήθηκαν και το πληρώνουν. Έχουν παραπέσει ζωές που γκρεμίστηκαν και άλλες που δεν πρόλαβαν καλά- καλά να αρχίσουν.
Το Πεντάγωνο κάλεσε Μόσχα υπέρ του αμοιβαίου συμφέροντος. Το Ποντίκι που βρυχάται έχει πιαστεί στη φάκα που ήθελε να αγνοεί. Η Ωραία Κοιμώμενη ξύπνησε απότομα ως γριά ξεδοντιασμένη. Το τέλος του παραμυθιού είναι ήδη ζοφερό.
Διαβάστε ακόμα την ανάλυση του Κώστα Γιούργου για την προσέγγιση ΗΠΑ - Ρωσίας:
